Hartenkreten over maatschappij

Het wordt mij steeds duidelijker, deze wereld is een poppenkast. Wajang met stokjes, getrokken aan touwtjes en zelfs vol de hand er in, de mensen worden bespeeld door abjecte figuren op de achtergrond. Dat zijn de dezelfde personen die in de Middeleeuwen de honderdste, tiende en twintigste penning invoerden (was dat maar zo gebleven) en daarom het volk…

Die familie bestaat niet, heeft nooit bestaan. Sommigen onder ons gaan uit van een gemiddelde, anderen van een ideaalbeeld. Ik kan u zeggen, beide komen voor in ons leven en voor u het weet is het alweer voorbij. Wij zijn verknipt en vertekend, zo gek als een deur. Lucebert en Van Oekel, Picasso en Dali, Jeroen Bosch, zij schilderden in woord en…

Ik ben letterlijk moegeschreven en de kunst van letters meer dan zat, want waarom zal ik nog langer de woorden aaien, terwijl de mensen hunkeren naar liefde die simpel en direct hoge kunst bewaarheidt. Naakt en zonder dure mantel ben ik (alsjeblieft, hier is mijn goocheldoos, doe er maar mee wat je wilt!), ontketend van de wanen van ijdelheid en ingebeeld…

Ik schrijf deze hartenkreet zonder leestekens, wat er gezegd wordt is gezegd. Niet meer, niet minder. Zorg, ik moet naar een lange laan in Den Haag, neen, niet die Van Meerdervoort, we hebben er meer van die hier. Voor de eerste keer bel ik aan, vijf hoog vraagt een oude vrouw zich af wie daar is. Blijkbaar vertrouwt zij mij, een portiekdeur zwaait…

Zo af en toe moet men voor bepaalde zaken naar het kantoor van de deelgemeente in zijn of haar woonplaats. Afgelopen week waren mijn echtgenote en ik al even na openingstijd aldaar aanwezig, om haar nieuwe reispas op te halen. Gezien het vroege tijdstip waren er nog maar negen personen aanwezig en slechts twee van de in totaal zes loketten geopend.…

Dag mensen, Trots ben ik op mijn naam, ik heet dus Desiderida. Een mooie naam toch! Er zijn niet veel mensen die zo heten toch ! Het is een diepe wens ook zo gewenst te zijn. Ik vind heel veel bijzonder, bijzonder dat je op je 60ste nog niet grijs bent, bijzonder dat verhalen heel herkenbaar verteld worden. Dat je midden tussen buitenlandse…

Door alle informatie over seksueel misbruik binnen RK-instellingen denk ik terug aan een pedofiel van wie ik ongeveer vijftig jaar geleden hoorde in mijn geboortestad. Ik heb er niet rechtstreeks mee te maken gehad, maar een vriendje van mij wel en die heeft mij alles verteld. Deze pedofiel was een eindje in de twintig en omringde zich met jonge…

Soms is het leven één grote verwarring Wat te doen bij rampen, bij klaagzangen van mensen, bij weersalarm, bij armoede, bij eenzaamheid. Moet je wel of moet je niet doneren, wel of geen actie ondernemen, wel of niet binnen blijven, het wel of niet serieus nemen. Ik weet het soms even niet meer. Het is een voortdurend maken van keuzes. Laat ik…

Na een lang werkzaam leven en nu al weer tien jaar genietend van mijn pensioen ben ik me al menige keren ervan bewust geweest, dat mij nagenoeg altijd alles heeft meegezeten. Zo ben ik, meeliftend in tijden van hoogconjunctuur en door geluk te hebben in tijden van recessies niet één dag zonder werk geweest. In die werkzame periode ben ik slechts drie…

Hij schuifelt rond in zijn huis, mist zijn vrouw maar rollatert rond als het weer het toe laat. De man is niet dement, verlangt naar de lente want zijn tuin moet groen en vol bloemen. Ik zie de foto's, zwartwit sla ik zijn gade gade, streng zijn ouders in vol ornaat. Hij rookt niet, maar als ik langs kom om zijn huis te kuisen staat de koffie klaar…

VALS GELUK is als Aandacht, die zonder inspiratie wordt gegeven Brood, dat oud is als de dag nog moet beginnen Computers, die crashen als ze net zijn opgestart Dozen, die dienstbaar als zij zijn weer worden gerecupereerd Erwten, die in de snert echt níet mogen worden gemist Friesland, dat zonder haar meren niet zou willen bestaan God, die van…

Bent u op zoek naar goede voornemens in het Nieuwe Jaar? Kies dan net als ik voor de club van 100 van de Kids United. Hier geen strijkstokken, geen dure leasebakken voor overbetaalde goede-doelen-directeuren, geen weggegooid geld voor niet te controleren organisaties, geen bedachte goede-doelen-stichtingen door afgestudeerde handige jongens, kortom…

Op 31 juli van dit jaar liep mijn contract bij de zorginstelling af. Een maand daarvoor liet ik, via een e-mail, mijn bezorgheid blijken. Waar was ik aan toe, maar vooral, waar waren mijn klanten aan toe. Immense stilte werd mijn deel, vier keer heb ik hun inbox gerappelleerd, domweg is er nooit gereageerd. Is dat de marktwerking die de politiek voorstaat…

Hoe lang het geleden is, weet ik niet meer. Opening van 'Het Paard' in Den Haag, de vader van Candy trad daar op, een alpenhoorn aan de lippen, het was zo alternatief. Vloeistofdia's, pretsigaret van hand tot hand, een flesje bier kostte 1 vijftig. Grote zaal, vette P.A., rook en licht ondersteunen de band, mijn zoon zingt en bespeelt het publiek…

De tijd is rijp dat de mens meer gaat denken in termen kwaliteit. Het oppervlakkige waarvan de westerse wereld zo raakt doordrenkt heeft inmiddels zijn beste tijd gehad. Het denken in termen van kwaliteit lijkt vervlochten met de roep om duurzaamheid in deze wereld, maar is breder dan dat. Denken en doen in kwaliteit gaat over de volle lengte en de…

“Ach zwarte, rot-op!!” klonk het keihard door de winkel waar ik bezig was een paar schoenen te passen. Verward en nijdig keek ik op. Een klein, niet eens zwart maar waarschijnlijk Marokkaans of Turks meisje met een hoofddoek op, liep met gebogen hoofd en een vuurrode kleur naar de uitgang. De verkoper, een man van middelbare leeftijd, keek haar hooghartig…

Zomaar minder rechten, zomaar een stempel... Zomaar.. Dat gebeurt de mens die van een uitkering leeft. Dan behoor je arm te zijn, zielig te zijn, tekorten te hebben. Op allerlei terreinen ben je minder. Als een eventuele partner ben je minder, je zou tenslotte te weinig inbrengen. Als stemgerechtigde ben je haast verplicht een partij te stemmen…

Eindelijk was het dan zover. Na lang wachten en zeuren was het gezin onderweg naar het nestje. We hadden in de vakantie besloten dat we bij thuiskomst voor een hondje zouden gaan. De eerste werkdag na de vakantie was het al beklonken. Een collega wist wel een nestje. Daar ergens op het Brabantse platteland was er een nestje van precies het ras dat we…

Ik zit aan de stamtafel met Lucas, een stamgast van middelbare leeftijd, antropoloog aan de vrije universiteit van Amsterdam. Rechts van mij schuift een boom van een vent aan, een dertiger met kaalgeschoren hoofd; als hij zijn glas opheft zie ik op de binnenkant van zijn onderarm het embleem van de Commando’s getatoeëerd. Op tv is een donker meisje…

Misselijk ben ik. Midden in de nacht zoeken de resten van een te grote tros druiven in mijn maag naar een uitweg. Tevergeefs. In afwachting van iets minder turbulentie in mijn maag ga ik naar beneden en installeer mij voor de tv. Het nieuws op de publieke zender meldt dat de moeder van Laura niet blij is met het plan van haar puberdochter om als jongste…

Toen de telefoon ging op de Spoedeisende Hulp nam ik de telefoon van de haak en ratelde het standaard zinnetje in de hoorn. De stem aan de andere kant van de lijn klonk jong, aarzelend en was slecht te verstaan door een brommend geluid op de achtergrond. Toen de betekenis van de vraag tot mij doordrong, stonden mijn zintuigen plotseling…

Of dat het vandaag aan de dag beter is dan vroeger daar heb ik zo mijn twijfels over. Dat het een weggooi-maatschappij geworden is, daar hoeven we geen seconde over te twijfelen. Nu mijn leven weer een beetje in orde is, spaar ik braaf om nieuwe dingen aan te schaffen. Zover als mijn budget het toelaat. Maar hoe meer nieuwe dingen ik aanschaf, hoe…

Ze hebben allemaal gelogen, je ouders, de school, de politiek. Er is geen toekomst, je gaat dood, waar zou je je druk om maken ? Dat leuke meisje begeestert je alleen maar omdat er een chemische reactie op gang wordt gebracht, wat nou liefde. Bestaat helegaar niet, gewoon een kwestie van hormonen en feromonen, we neuken een eind weg en zadelen onze…

Het belooft een zonnige dag te worden. Met de Mexicaanse griep in het vooruitzicht is dat een geruststellende gedachte. Er is een zweterige zomer in aantocht. Toch zal niet iedereen met klamme handen lopen. Zo zijn er zonnige tijden voor de farmaceutische industrie. Fabrikanten van Tamiflu en griepvaccins raken koortsig, maar niet van de griep.…

Ik heb het helemaal gehad, met alles en iedereen. Voor mij even niet meer die zoetzure bek van JP, flapdrol Jan M., weggeefminister Koenders, tante Rita meter-maid, zaadoog meneertje Pechtold, praat-schouwspelen, bekende medelanders die over elkaar rollen op TV met pakkende titels, rot op met je huis-tuin-keuken, met je kookprogramma's, met je 40 dagen…

Dat doen mensen, stem verheffen om maar gelijk te krijgen, eigen ego zo strelen dat men denkt de waarheid in pacht te hebben. Gelijk reclame, herhaal de boodschap keer op keer, de volumeknop net iets verder opengedraaid. En dan komen er volgelingen, gelovigen, adepten. Zwakkelingen stellen zich op in rotten van vier, heffen de rechterarm en klossen…

Nog even naar de super voor een boodschap. De straatkrantverkoopster komt uit Roemenië. Ze staat op haar sokken in de hoek van de ingang van de supermarkt. ‘Waar zijn je schoenen?’, vraag ik in het Roemeens. ‘Gestolen door een collega’, krijg ik als antwoord. ‘Oh, da’s dan balen. Toch?’ Ze knikt bevestigend. Maar het zit voor het eerst die dag mee…

Ik weet nog van vroeger, niet eens zo lang geleden, als de kou uit de lucht was en de eerste warme zonnestralen de mens verwenden, dan was het feest op straat en in het park. Meiskes in topjes, deernen kortgerokt of frivool gejurkt, levenslust spetterde je tegemoet. Uitdagend, innemend, je kop sloeg op hol en de zon verwarmde je hart. Die sfeer…

Een tijdje geleden ben ik met mijn tante naar haar nieuwe huis wezen kijken. Tegenwoordig begin je niet meer zo snel aan een nieuw huis, dacht ik zo. Maar Tante heeft een redelijke baan en daar werkte ze toch al een tijdje. Echt bang voor ontslag was ze niet. Maar of je nu een goede werkneemster bent of niet, mijn tante kreeg na de renovatie van…

Teken des tijds, de mensheid moet zich schamen voor menig euvele acties, de AH-bonuskaart maakte de supermarktverslaafde, acht mijlen hoog duwde hij zijn karretje voort, op zoek naar nog meer voordeel, angstvallig het euromuntje in de gaten houdend. Ik heb ze gezien, afgedankte winkelwagens, losgewrikt, muntloos. De schandknaap noemt zich nu ceo,…