Alle inzendingen over kinderen

Vaderdag, alhoewel er geen specifieke dag hoeft te zijn om datgene wat ik neertik, namelijk: dochter komt met de kleinkids gezellig langs voor paps, dat op zich is al gezellig. Er wordt heel wat afgekwebbeld, de jongste telg is natuurlijk hartstikke nieuwsgierig naar de vorderingen van de trein van Opa, immers weet het jochie dat die voor hem bestemd…

De tijd van nu, waarin allerlei instanties zich bemoeien met de opgroeiende kinderen, oftewel de jeugd van tegenwoordig lijkt wel een spurt te nemen, die zijn weerga niet kent! Nou weet ik best dat nu de jeugd heel veel andere indrukken heeft dan dat wij, de senioren ooit hadden, maar het volgende moet me dan toch van het hart! Immers: halen genoeg…

‘Hoe is ‘t met je?’ De kleine man kijkt me vanaf het beeldscherm belangstellend aan. Hij heeft een groene auto in zijn hand die zelf kan rijden als je er een paar keer met de wielen mee over de vloer rolt. Hij wacht op mijn reactie. Zoveel empathie van een net 2 jarige overrompelt me. Ik heb het gevoel voor het eerst rechtstreeks contact met…

‘Verzin een ander woord, ik wil het niet meer horen’, zeg ik tegen zoon. Hij laat het zich ontvallen, in de hitte van de strijd tijdens het gamen. ’s Avonds proberen we andere woorden uit. ‘Zeg chips of potvolkoffie. Broccoli voor mijn part’. ‘Kontjes’ roept zoon plotseling. Onlangs keken we samen naar een programma waarin jongeren vertelden over Gilles…

Ach, als ik dan weer dat landschap zie, dat Brabantse landschap, dat landschap van mijn Brabant, waar ik geboren ben, dan kijk ik naar die langgerekte boerderijen te midden van het groen met die bemoste daken en dan herinner ik mij hoe ik als kind, uit dik karton, zodat mijn handen er pijn van deden, zo'n boerderij knipte, zoals ik die gezien had tijdens…

‘Wat heb je vandaag gegeten op de bso?’ Zoon, zeven, kijkt op van zijn tablet, het eerste wat hij pakt als hij weer thuis is. ‘Vla en een koekje’. Vla en een koekje? reageer ik verbaasd. Je hebt de hele dag gesport, waarom heb je het brood niet opgegeten wat ik je heb meegegeven? ‘Dat zeg ik toch, omdat ik gegeten heb: vla en een koekje’. Zoon richt…

In de kamer werd het zonlicht van juni gefilterd door de dichte gordijnen. Ik was nog een kind en bewaarde in een schoenendoos de kleurige, bonte strengen borduurgaren die mij fascineerden: mijn bezit. En zo bewaarde ik ook de bladzijden uit het jeugdblad waarop de sterrenstelsels stonden afgebeeld en die een encyclopedie zouden moeten gaan vormen.…

Ze had het jonge meisje meegebracht. In het trapportaal schudde ik haar de hand ter kennismaking. Chakira was haar naam. Het meisje was tenger en glimlachte verlegen.Een vlassig staartje sierde haar. Ze opteerde voor een carrière in de ouderenzorg. Ik probeerde haar gerust te stellen met de woorden:"Ik ben geen werkgever,hoor!" en "Ik ben snel tevreden…

Wanneer weet je nou als iemand liegt, of netjes gezegd de waarheid niet zegt? Niemand weet het, ik weet best dat mensen liegen, dat kinderen daar eigenlijk al mee beginnen, een leugentje om bestwil, of bang zijn voor straf? Wie zal het zeggen, ik heb geen idee. Nou zijn ook wij, als ouders geconfronteerd geweest met opgroeiende kinderen die van liegen…

Het was een van die eerste heerlijke warme dagen in het voorjaar. De kinderen hadden die middag vrij en dus werd er opvang geregeld. Gelukkig was die mogelijkheid er, bij opa en oma. Opa had besloten om met z’n kleinzoon even een rondje door het park te lopen – even de benen strekken en een luchtje scheppen. Het ventje de hele middag op de playstation…

Mijn zoon, 8, fietst voortaan alleen naar school. Ik leg uitvoerig uit hoe hij de verkeersweg moet oversteken: kortste route, juiste bocht, veiligste strook. “Mama, ik ben zo’n gast met een pokerface. Maar ik snap je al na een minuut.” Ik kijk hem verbluft aan. “Als je zo uitdrukkingsloos kijkt, denkt iedereen dat je het niet begrijpt. Misschien…

Het is op een zomeravond, even na zessen. De winkels aan het gezellige dorpsplein hebben net hun deuren gesloten. Op de banken, onder wijde platanen, zitten wat tieners, die hun gsm laten horen. Allerlei wijzen klinken door elkaar heen. Daarbij worden er gesprekken van heel verschillende aard gehouden. Tussen de gevels van de winkels en de woningen…

Achter het arbeidershuisje dat wij in die jaren bewoonden, strekte zich een tuintje uit met helemaal achterin "onze" berkenboom met haar zwart-witte bast, door mama teer gekoesterd. Ze had ons de namen van de kwetsbare, lieflijke bloempjes geleerd: ereprijs, hondsdraf, vergeet-mij-nietje, boterbloemen en die bloemen kweekten we ook in het tuintje op…

Als ik het Slavenkoor uit Nabucco hoor ben ik ineens weer in die kamer, op die middag waarop de dampende aardappelen opgediend worden en verzin ik weer eigen woorden bij dit muziekstuk Ik ben weer drie en voel me weer omringd door de goedgunstige, overvloedige aandacht en zorgen van mijn vader en moeder, oma, ooms en tantes, die allen wonen in het…

Achter mijn huis zie ik één, nee let op, twee! Twee kinderen springen. Een meisje met gele laarsjes en een jongetje met zijn jasje los. Ze trekken mijn aandacht over de rand van het scherm van mijn laptop heen. En kijk, daar lopen een man en een vrouw in straf tempo erachteraan. Ze naderen de kinderen op twee meter en dan draait het grut zich om en…

Hoe lang zal het nog duren, voordat ook het speelgoed is verbannen uit de slaapkamertjes van de kinderen? Hoe lang zal het dan ook nog duren, voordat ze op de kleuterschool niet meer met blokken spelen!? Niet meer aan het knutselen zijn? Dat vraag ik me af, want daar waar de kinderen pak-weg 30 jaar geleden (en val me niet aan op een paar jaar meer…

Elke dag pingelen onze telefoons bij het binnenkomen van alweer een ‘kleine man filmpje’, dat met gulle hand door de trotse ouders verstrekt wordt. Het vult de tijd tussen de live bezoekjes waar we reikhalzend naar uitkijken en die een warme gloed achterlaten, nadat hij allang weer achterstevoren in zijn autostoeltje heeft plaatsgenomen. Zo zijn we…

Een keer had ik een tien op mijn rapport. Niet voor rekenen of taal, de vakken die Cornelis en Charlotte belangrijk vonden. Natuurlijk niet voor gym. Daarin was ik de slechtste. Met slagbal werd ik altijd als laatste gekozen. Tekenen dan? Nee ook niet. Ik tekende graag en veel, maar echt vanzelf ging het niet. Het werden altijd wat houterige, onnatuurlijke…

Ik had na de incheck & controle op Malaga-Airport afgelopen avond mezelf getrakteerd op een Heerljk Helder Heinken-Biertje toen een plaatje van een jong gezin plaatst nam aan de tafel naast me. Parmantig zat een klein meisje op een grote stoel een danootje te smikkelen. Het streelde mijn liefde voor kinderen en natuurlijk als natuurlijke referentie…

En zo paste ik gisteren op de drie kleinkinderen, de meiden vermaakten zich wel, Ruben van vier, wilde na het eten even ganzeborden met Oma, en zo geschiedde. Dat spel leek trouwens in het niets op ganzenborden zoals ik het kende, maar het joch won! Oma, mag ik Donald Duck kijken op tv? Nou van mij wel, dus gaat de t.v.aan en we kruipen gezellig…

De wijkverpleegkundige droeg een wit-gesteven schort met schouderbanden en een chique speld; een soort uniform, teken van haar beroep, dat haar sierde. We schreven zestiger jaren van de vorige eeuw. De kinderen kwamen aandacht te kort; het zwakzinnige broertje eiste alles van de ouders; hun geld, hun zorg, hun hart en hun ziel. Het oudste meisje…

"Kamphuis Woonoord" in Lage Mierde bestaat of bestond uit enkele houten barakken, die ik nu nog zie op de zwart-witte ansichtkaart uit 1965 die ik mijn ouders zond. We sliepen daar in stapelbedden: wij, de meisjes van de zesde klas van de lagere school, onder leiding van Zuster Yvonne, die in haar zwarte kledij soms een min of meer demonische indruk…

Gedachteloos hap ik mijn banaan naar binnen. Shit, weer niet mindful gegeten. Gisteren had ik de tweede bijeenkomst van de training mindfulness. Naast iedere dag mediteren, horen hier ook opdrachten bij. Eet eens mindful je fruit. ‘Mondvolnes’ grapt man. Wat is dat mama, mindfulness? Nou, probeer ik hem uit te leggen, dat je met volle aandacht eet…

Het zangerige, dromerige liedje, genoemd in de titel, zong mijn lieftallige, jonge, mooie moeder met mij in mijn jeugdjaren en ze voegde er de frase aan toe: "Doe nu je blauwe oogjes maar dicht, want morgen is het weer licht" Een moeder zocht met haar schizofrene zoon eens schelpen aan het strand. Telkens voegde hij een kleinood toe aan zijn collectie…

De bus terug naar huis is, elke dag weer, enorm spannend en dan met name de bus vanuit Terneuzen naar het Busstation Westerscheldetunnel. Komt de bus op tijd zodat ik tijdig over kan stappen? Staan er geen sluizen open? Staat er geen auto in de brand in één van de tunnelbuizen? Geen vrachtauto's met een verloren lading? Heeft niemand zich, met zijn…

Teunis, een heel vroom jongetje van acht jaar, slaapt in na een dag van leren en spelen. De droom komt, strelend en waarschuwend. Teunis loopt op de oever van een zacht voortglijdende rivier. Uit de wolken juicht trompetgeschal, en een stem spreekt: "Heer Jezus komt op aarde om recht te spreken over elke mens." "Eindgericht!" gaat het door Teunis…

Dag meis, ik ken jou niet en jij mij evenmin. Maar heb wel contact met je moeder die intens verdrietig is met wat er nu allemaal gebeurd. Dat is de reden dat ik je graag wil schrijven want weet je, ik heb een aantal kleinkinderen in jouw leeftijd, waarvan er ook 2 te maken hebben met een scheiding tussen pappa en mamma. Een scheiding is nooit leuk…

En natuurlijk volgen we de vorderingen aan het nieuwe onderkomen van dochter, man en drie kinderen. Natuurlijk moeten we alles zien, bewonderen want zo hoort dat, als Oma en Opa, toch? En zo togen we zondag richting het nieuwe adres, wetend dat ze daar waren, kwamen met de sleutel geruisloos binnen, alles was boven in de weer. Logisch natuurlijk.…

Wij liggen in Yerseke waar we aan boord van ons drijvende huisje het genuttigde ontbijt “laten zakken”. Hoog water is het volgens de berichten pas om twaalf uur. We hoeven ons dus niet te haasten om in het clubgebouw op de wal te gaan toiletteren. Aan de overzijde van de steiger waar wij liggen, liggen een paar onbeschoft grote plastic motorboten.…

De scheiding van de ouders was heftig, zo erg dat door tussenkomst van de rechter besloten moest worden dat het joch toch ieder weekend naar zijn vader moest. Hij moest! Liet in het begin nog weten niet te willen, maar tegenstribbelend werd hij meegetrokken, weg van zijn moeder, immers de rechter had bevolen dat, wanneer men zich niet aan de afspraak…