Alle inzendingen over overig

Toen ik vanmorgen de krant doorbladerde, las ik, dat mensen elkaar steeds minder aanraken en ik denk, dat het zo is. Zelf ben ik tweeëntachtig en mijn vrouw twintig en als we in bed liggen mag ik haar overal vasthouden. Niet de hele nacht hoor, anders kom ik slaap tekort. In mijn straat heeft een echtpaar gewoond, inmiddels overleden. Hij was een aardige…

Schrijven om makkelijk te scoren of voortborduren op andermans schrijven ligt snel op de loer als je van alles leest. En er wordt wat afgeschreven. Kranten gedrukt en op internet zijn er te kust en te keur. Je kan een dagtaak hebben om van het ene bericht naar het andere door te klikken. Of je gaat naar twitter of facebook waar je allerlei berichtjes…

Inzendingen vol zielige roerselen horen niet in de categorie beweringen, maar als ze dan tóch geplaatst moeten worden, dan liever ergens bij de hartenkreten.…

Onze lieve kippige liplezers zijn de ene ontboezeming nog niet te boven of het is weer zover; dat er een tiet zat is, wil ik wel geloven. Elke tien jaar doolt hij een slag in de rondte om woorden het hof te maken. Net of je een recept op herhaling leest...grammetje dit, shotje dat, wijntje erbij en na de reclame is iedereen al spuugzat. Je moet er…

Het einde van het jaar nadert, het voelt wat unheimisch. Mijn gevoelswereld is van de leg alsof het zich van iets moet ontdoen. Ik tel de dagen af, nog vijftien, dan is het jaar om. Dan kunnen we weer terug naar normaal, weer gewoon doen. Geen boom voor mij, geen tierelantijnen. Hoe meer de commercie zie opdringt, hoe meer recalcitrant ik mij voel…

Mensen bedenken steeds onzinniger dingen om te verkopen. Gewoon voor het geld; economische belangen. Als je ziet wat er veelal aan prullaria gemaakt en verkocht wordt....., onnodige hebbedingetjes. Sommigen verzamelen van alles, hun huis tot de nok toe vol gevuld. Van de keuken tot de kamer, op de trap naar boven, zelfs in de badkamer en nog van…

Dicht bij mijn huisje is een meer. Een baggerschuit lag aan de kant en ik kreeg het idee daarop een stoeltje neer te zetten en te gaan vissen. Verstand van vissen is bij mij minimaal, dus geen dure werphengel, maar een gewone eenvoudige hengel en aan het haakje een stukje deeg. Een regenbui was net gepasseerd. De hemel was weer helder blauw met een…

''Kees, er zijn geen aardappelen meer in de schuur. Heb jij nog wat in de tuin staan, anders moet ik naar de groenteboer?'' ''Ik denk het wel, darling.'' Het was mooi weer begin juli en ik ging dus naar mijn moestuin waar nog bintjes in de grond zitten. Met een riek rooide ik een emmer vol bintjes en kapte er het loof af. Ik ging even uitrusten…

Mijn vader nam mij vaak mee naar de stad. Dat vond ik fijn, want dan kreeg ik ijs met slagroom. Op een keer zag ik op de stadswallen kanonnen staan. Ik vond dat interessant en vroeg aan mijn vader waarom die kanonnen daar stonden. Hij zei, dat die vroeger gebruikt werden om de stad te verdedigen tegen vijanden. ''Pa, wil je zo'n kanon voor mij…

Mien was aan het stofzuigen toen de telefoon ging. Ze pakte de hoorn en zei haar naam. ''Dag mevrouw, hier met het kabinet in Den Haag.'' ''Sorry, dat geloof ik niet, u maakt een geintje.'' ''Neen mevrouw, namens de minister-president mag ik u met een echtgenoot uitnodigen een rondgang te maken in de Tweede Kamer van het parlement. U krijgt…

In de duisternis kwam hij aan. Hij parkeerde zijn auto op een hobbelig paadje en liep zacht naar een al openstaande deur. De stilte was om te snijden, de duisternis liet hem struikelen over stenen en stukken hout, geen lantaarn in zijn bezit, alleen het licht van de maan dat hem leidde naar weer een deur die half in de sponningen hing. Verval…

Een bewering mag 50 tot maximaal 100 woorden bevatten. Met nadruk op liefst 50! Zou het wellicht raadzaam zijn die regel ook toe te passen op de reacties?…

Ieder mens, zelfs met het meest evenwichtige en uitgebalanceerde karakter, heeft weleens een dip of verkeert een korte of langere periode in een situatie, waarin alles en iedereen zich tegen haar of hem schijnt te hebben gekeerd. Niets lijkt meer te lukken, men vist geregeld achter het net of men voelt zich door zijn medemens niet begrepen. Dat kan…

Je was zeven of acht jaar oud. Je wist dat het tijdstip was aangebroken als de mevrouw met de mintgroene kaarten in de klas kwam. Je wachtte lijdzaam tot je naam werd genoemd, je kwam naar voren en liep mee naar het busje. Vervolgens werd je in het geblindeerde voertuig, via een jou onbekende route, hobbelend en schokkend door de halve stad vervoerd…

Hij kwam aanstrompelen bij de bushalte. Zijn O-benen deden een hippisch verleden veronderstellen. Schijnbaar in overeenstemming daarmee verklaarde hij: "De paarden die de haver verdienen, krijgen haar niet" en hij liet me in het ongewisse of hij doelde op de miskende verdiensten van zijn echtgenote, dan wel op die van hemzelf, of misschien op de merites…

Tegen de felle, vinnige kou waarop de maanden december en januari ons dit jaar vergastten, had ik een rode wollen muts gekocht met bonte, ingeweven motieven en met aan weerszijden een lint om vast te strikken onder de kin en een parmantige pompoen die mijn kruin moest gaan sieren. Ik vreesde dat mijn hoofd, gehuld in de nieuwe muts, al te veel gelijkenis…

De avond zal niet meer oneindig lang op zich doen wachten. Nu nog spelen de schaduwen en het licht van een late augustusdag over het groen-geschakeerde grasveld van het park waarop het lege, blauwe nylon van de ballon lusteloos en slap ligt uitgestrekt als een vermoeide dagreiziger na een bergtocht. B4drijvige, bezige mannen staan er omheen als bezorgde…

Op de Spoorlaan in Tilburg leunt de oude Villa Constance haast tegen het moderne gebouw van TBV Wonen aan, zoals aan de andere kant een zwakkere boom als het ware steun zoekt bij een sterkere in een welhaast perfect samenleven dat door niets verstoord wordt. Broederlijk staan de gevels zij aan zij als twee persoonlijkheden met geheel eigen aard die…

Toen Donald Dankzand in de zomer van 2009, na een lange, eenzame trektocht met zijn bromfiets door Europa, naar zijn kasteel in het Noorden van Frankrijk terugkeerde, zag hij al direct aan de oude ophaalbrug dat er iets mis was. Anders dan bij zijn vertrek, toen de ophaalbrug omhoog stond, was het nu bij zijn terugkomst mogelijk om via de ophaalbrug…

Is er nog leven na de G-spot? Nauwelijks. Natuurlijk kan men in Hillywood er gezellig van uitgaan dat niemand om tekst verlegen zit en voor je het weet heb je geen date, maar mis je een stuk uit je reet, zeker niet te beroerd voor nog een kopstoot, wat heet...maar ik heb er geen kracht meer voor. Om toch biologischerwijze te matchen met andere eigenaardigheden…

Nog even en woorden genezen...nee, echt. Recent onderzoek wees uit en thuis zetten we dhr. Google aan. De functie achtste wereldwonder boven wonder, is nu nog beroepsgeheim, maar voor je het weet maken ze er werk van...hoeveel eeuwen aan zonde scheelt de man? Hij denkt, maar een eind wég is de aandacht. Natuurlijk is het oneerlijk verdeeld en het…

Na een uurtje kwamen de feeën terug. "Nou, laat de elfjes maar eens vertellen hoeveel wij van hun paarse sterrenglans krijgen," grinnikte de oudste treiterend. "Luistert goed, hooggeëerde feeën," krijste het slimste van de elfjes. "Zeker kunnen wij veel minder dan jullie. Maar ergens in het luchtruim zijn een paar grote staartsterren, die ons…

Heel, heel ver van de aarde en de zon, ergens in het luchtruim, woonden een paar feeën. Ja, hoe leefden ze? Die wonderlijke vrouwen leefden bij een groep sterren. Ze liepen heen en weer op deze hemellichamen, en sliepen er ook op. Vaak zweefden de feeën door het heelal. Dan toverden ze weleens. Uit luchtnevels en zwevende sterren toverden ze heerlijk…

Soms kijk ik weleens naar die - lieve - wolkjes, zo in de lucht, zucht.. en dan pin ik me vast op een héél mooi beeld, b.v. een schaap, maar dat schaap verdwijnt dan weer in een ander gedrocht dat ik niet thuis kan brengen. Mijn fantasie gaat weer over in iets anders - alsof ik niks anders te doen heb - maar door de wenteling van de wolken komt er…

Ook zo'n behoefte aan kinderjaren nog eens dunnetjes over doen, droom je van goud... als water, maar dan zout? Of mocht je willen dat je keihard de lekkerste thuis bent, in het lulligste geval als enige echte doordrammende onbedwingbare drang om te delen. Alsof je wordt besprongen door het verwilderde idee dat alles uit de kast gehaald moet..…

We schreven de sterren So you think you can die now? onder een blote hemel en soms traden er bijwerkingen op; om in het verkeerde lichaam terug te komen, vielen anderen buiten het bewustzijn om van het lachen. Natuurlijk is er altijd wat na de dood, we komen ogen tekort...maar kunnen geen Elvis meer zien; er zijn er gewoon te veel van. En ook al…

Goed beschouwd is een beschouwing een al lang en langdurig ‘bekeken’ zaak, hetgeen je van een bewering niet altijd zonder meer kunt beweren.…

De angst voor de duitsers zat er goed in bij Herman. Sinds hij was ondergedoken en de oorlog voorbij was bleef hij angstig. Angst voor opgepakt te worden door de duitsers en vermoord te worden. Maar vol goede moed pakte hij zijn leven als timmerman op en kreeg zelfs een hondje. Eenzaam zat hij savonds bij de centrale verwarming met een bord aardappelen…

Jarenlang begon elke rechtgeaarde Hollander zich dat al in oktober af te vragen. Bedoeld werd of de grootmeester van de politieke conference, Wim Kan, toestemming zou geven om zijn Oudejaarsconference uit te zenden. Hij was een perfectionist, pessimist en de meester van ieders lachspieren. Iedere politicus die niet door Kan op de hak werd genomen…

Lange tijd was er een mengelmoes van verkrotte panden, een merkwaardig samenraapsel, een aaneenschakeling van bouwsels die daar "hun tijd stonden uit te dienen" tot het tijdstip van hun sloop onherroepelijk aan zou breken te bewonderen dan wel te verafschuwen aan de Spoorlaan in Tilburg, tegenover de monumentale, hoog oprijzende gebouwen van bruine…