Alle inzendingen over Élisabeth Sophie Ché

(voor Élisabeth Sophie Chéron (1648 - 1711)) Je bent geboren op 3 oktober 1648 in Parijs. Je werd door jouw vader, een artistieke kunstschilder, opgeleid, terwijl je nog steeds oefende in de kunst van het emailleren en miniatuur schilderen. Jouw vader was een strenge, calvinistische despoot.…

zonder jou ben ik een eenzame gedachte in de nacht nu is er de warmte om de koude te trotseren we moesten de verplichtingen laten voor wat ze zijn om toe te kunnen treden in een wereld die ons schenkt wat ons is toevertrouwd.…

Mevrouw In ‘t Veld, een momentje? – U bent? – Trawant van Nederlands punt enel – Houdt ‘t nou nooit op?! – Ik ben eens in uw papieren gedoken. – Eerst even uw handtekening graag. – Want? – Dat is voor de Interview-vergoeding. – Oh ja? – Een extra regeling voor alles wat buiten mijn directe takenpakket valt. Daar kan ik 200 euro per uur voor…

Als het mij tijdens het schrijven aan inspiratie ontbreekt, steek ik mijn hoofd in de ijskast.…

Ik heb geen invloed op wat mensen van me zeggen, alleen op hoe ik daarmee omga.…

Geploeter in mijn maag Bliksem in mijn hoofd Een rauwe droom weggespoeld Door een plotse regenbui Niet enkel het wachten en verwachten Vernietigde mij Het was meer een bom vol haat en liefde Die ontplofte In mij Een enkel woord is genoeg Om de pijn te verzachten Om een glimlach te toveren Op dit betraand gezicht Enkel blijf ik wachten…

Neergedaald naar de bodem Gevangen achter tralies Overspoeld door verlangen Een gezonken wrak Vastgeketend aan jou Verdronken in de overvloed Aan schijnbare minieme wonden Enig lichamelijk gevoel Verdwenen Getransformeerd in een zwarte gloed Waar enkel hoop Een redder in nood kon zijn Helaas werd hoop weggespoeld Door reusachtige golven…

Hartverslindend monster Jouw sentimenteel gedoe Ik verafschuw jouw blindheid Je bloeddorstige wreedheid Met mijn effectloze bliksemschicht Vernietig ik jouw inwerking Het loodzware gewicht Waarmee je mijn hart gesloopt had Wordt erbarmelijker Rampzalig is de verdediging Waarmee ik het maar moest doen Verwoest door jouw monsterleger Sta…

Hoe ik zat met dat boek in mijn handen Dromend dat ik een groot dichter was Kopland, Nijhoff of misschien wel Kloos Maar dat ik toch voor het leven koos Zoals het kwam zo leeg en langzaam Zittend op mijn stoel kwam het voorbij Niet als een film – zoals het hoort En valt eigenlijk beter uit te leggen Door gewoon niets te zeggen En te kijken…

Op het station stond ze te roken Alleen en in elkaar gedoken Ze had mijn moeder kunnen zijn Lief en mooi en klein Maar de dood stond in haar ogen Of was het de prozac Ik kan het echt niet helpen Maar ik moest huilen om dat wrak Van een vrouw zo alleen zo zwart Eenzaam en verscholen In die dikke zwarte jas Moest ik toch wel huilen Omdat…

Het zit zo diep van binnen Kan er niet omheen Elk klein dingetje Gaat door merg en been Bij elk stukje spanning Knapt het in mijn hoofd Pijn die blijft kwellen Totdat het is verdoofd Door te bellen Door te roken Door niet op te staan Door gewoon heel lekker te koken Door de tijd te laten gaan En de dag nacht te zien worden De zon de…

I. De Sakura dwarrelde op onze verhitte hoofden en de nachten waarin wij in oren van anderen fluisterden vervlogen geruisloos. Door de zuigende rode lichten op de wolkenkrabbers, omhelsd speelden we met de schaduwen van hoge bomen van Yoyogi park en we dansten als vogels roken het ontstaan van de lente en werden weer mens.…

Tussen boekenkasten van kartonnen dozen het bos van gedragen kleren en rook van voorgangers Schieten vingertoppen elektrische schitteringen door zielige gordijnen naar de tl-verlichte gang Een kruik in mij vult zich warm. Een vloedgolf van smeltend rubber vertraagt voordat het vanuit mijn tenen mijn bestaan vernietigt Een ballon boven…

Ze is nogal onpeilbaar Een vlinder in de schaduw Met een heel fel kleurenkleed En een vlijmend scherpe tong Zo balanceert en evenwicht Ze tussen dag en nacht Zegt of denkt nooit precies dat Wat een ander haar verwacht Ze lijkt zo snel uit haar lood Maar is stiekem van staal Deze vlinder vliegt te laag, Komt nooit dicht bij de zon, Terwijl…

Nu de bladeren weer losgelaten zijn, De kleur van rood en geel zijn intree doet Lijkt ook mijn zomergeluk te zijn gevallen Op de straat waar ik het rood ontmoet Ook op mijn wangen trouwens Maar dan van kou en wind Niet van geluk, mij eens verhitte Als de winter wordt geboren Hoop ik te zijn als sneeuw Mooi en wit en zuiver Wanneer ongetreden…

Waarom zo traag gelijk een winterslaap Terwijl pas herfst en stortbuien slaan ruiten Waarom zo leeg als luchten blauw Terwijl blijkend blij en vol van menszijnde Hoeveel ik kan niet doe en zeg Omdat normaal en schijn moet schijnen Hoeveel ik denk en schrijf als dromer Liefst ver weg denkend gevonden zou willen Worden Het woord me achtervolgt…

Hallo lezers van Nederlands.nl, Ik ben Sophie en ik zit in zes vwo. Samen met twee klasgenootjes moeten wij morgen in discussie gaan met drie andere klasgenoten over de stelling: "De huidige literatuur is meer amusement dan literatuur." Deze discussie is voor een schoolexamen cijfer.…

Het is alsof ik waad tegen de stroom in. Mijn woorden blijven hangen aan rietpluimen. Mijn lach ligt op de bodem, maar als ik 'm wil pakken grijp ik iedere keer net mis. Ik bedek mijn hart met een bult stenen. Ga erop zitten en steek een stok in het water. Ik glimlach, kijkend naar die stok. Peilloze vertwijfeling. Twee woorden die een wereld aan beelden…

Na wat achteraf een sluimerende slaap blijkt, lijkt het alsof een bijna doorzichtig wezen, een bosnimf, misschien, zich losmaakt van de wortels van een oude boom. De wortels lijken zacht en elastisch, terwijl ze deze afwikkelt als de draden van een bol wol. Pas als ze opstaat, realiseert ze zich dat ze in het bos is, en ze begint te rennen. Zwierend…

Alleen wanneer mijn emotie stroomt, stroomt mijn inspiratie. Alleen wanneer ik helderheid nodig heb, kan ik schrijven. Mijn woorden vragen het papier, dat altijd schenken zal. Er ontstaat een compositie. Ineens weet ik wat klopt. Lading wordt gevangen, gevoel getoond. Besloten en bevroren in die enige combinatie mogelijk. Pijnlijk tastbaar. De woorden…

' Zij krabt : 'Dans maar met jezelf ...' Sexy-Slaapkamer-Stemmen Sophie…

(voor Sophie Podolski (1953 - 1974)) Jij bent geboren op 8 oktober 1953 in Ukkel, Brussel. Jij kwam uit een familie van kunstenaars en intellectuelen. Jouw moeder was de keramiste Ann Cape, de dochter van de Amerikaanse componist/dirigent Safford Cape, geboren op 28 juni 1906 in Denver en overleden op 26 maart 1973 in Brussel.…

Sophie Hermans trapt haar nog na, dat ze dat te laat doet. Sophie Hermans, de dochter van Loek Hermans. Zoek hem maar eens op in Wikipedia en lees controverses. Loek Hermans toont zich een echte Limburger die vriendjes helpt en handen boven het hoofd houdt.…

Sophie legt de vinger op de zere plek, met dit boek. Wij vrouwen zijn tegenstrijdig. Zelf ben ik de vleesgeworden ambivalentie, die tot vervelends toe enerzijds, anderzijds, tobt. Er zijn momenten dat ik nauwelijks met mezelf kan leven. Daarom maakt Sophie Perrier mij pissig. Wat wil een vrouw?…

Als weduwe ging Elisabeth in Schloss Rochlitz wonen. Zij is in de Elisabethkirche uit 1235 in Marburg begraven. Lucas Cranach der Ältere maakte een opvallend modernistisch portret van haar, waarop zij niet erg vriendelijk kijkt, maar toch haar schoonheid weet te bewaren.…

Op 5 december 1996 is jullie dochter Aurora Sophie geboren, voor wie jij het indrukwekkende 'L'aurora' schreef. Het lied 'Più bella cosa' heb je voor Michelle geschreven en zij verscheen in de muziekvideo. In 2000 verscheen 'Stilelibero', met 'Più che puoi', een duet met Cher.…

Sophie wordt vergeleken met Bob Dylan, Neil Young, Van Morrison, Joni Mitchell en Jewel Kilcher.…

Elisabeth Costello, vrouwenfiguur van Nobelprijswinnaar J.M. Coetzee. Vrouwenliefhebber maar ook -kenner. In de novelle ‘Als een vrouw ouder wordt’ bezoekt de 72jarige Elisabeth vanuit Australië haar kinderen in Nice. Uitgenodigd, ze vreest daarom zorgcomplotten. Voelt zich ‘Romeins aristocraat’ op weg naar de gifbeker.…

In 1998 verscheen de documentaire 'The Cream Will Rise' van Gigi Gaston, over een reis van Sophie en hoe Sophie met haar moeilijke jeugd weet om te gaan. Op 20 juli 1999 verscheen 'Timbre', met 'No Connection', 'Help Me Breathe' en 'The One U never have seen'.…

Dit laatste lied begint met fenomenale harpmuziek, waar ik een zwak voor heb, en de goddelijke stem van Elisabeth wordt hier eens niet overstemd door de symphonische muziek.…