Alle inzendingen over Anna Élisabeth de No

(voor gravin Anna Élisabeth de Noailles (1876 - 1933)) Je bent geboren als Bibesco Bassaraba de Brancovan op 15 november 1876 op 22, Boulevard de la Tour-Maubourg in Parijs. Je was een afstammeling van de familie Bibescu in Roemenië.…

Anna de Noailles…

Het genot bestaat niet in de ontdekking van de waarheid maar in het zoeken ernaar.…

Jij hebt Anna en haar broer in Graeme Park opgevoed en opgeleid. Jij verzorgde een wekelijkse salon in Graeme Park, waardoor Anna en haar broer in contact kwamen met invloedrijke schrijvers. Jij hebt Anna's literaire ambities als dichteres gestimuleerd. Op haar 13-de schreef Anna uit dankbaarheid de 'Ode to Gratitude' voor jou.…

Twee vechtmachines die elkaar ‘no limits’ mochten verminken, zijn gedroomde verjaardagsfeestje. Vroeger zat een leeftijdgenoot op zo’n hoogtijdag met een verzaligde glimlach om de lippen in zijn Liberty-leunstoel aan een bolknak, merk Elisabeth Bas, te lurken.…

Anna haalt haar schouders op. Verlaat het café. Haar koffie staat nog onaangeroerd op de bar. ´Wat is er met jou aan de hand?´ Petra is naast haar moeder op de bank gaan zitten. Anna reageert niet. Ze slaapt. Om haar mond verschijnt een vage glimlach.…

Een jaar later werd jullie dochter Elisabeth geboren. In Parijs kwam je in contact met Theo van Gogh en via hem regelde je dat er werk van Vincent in Brussel kwam te hangen. Daar heeft Vincent zelf zijn schilderij 'Rode wingerd in Montmajour' aan Anna Boch verkocht.…

Leer mijn vlindervleugels dansen op de melodie van jouw gedachten die mij leiden zonder woorden als een paso-doble van de geest. Dans om mij heen met gesloten ogen en bespeel het verlangen van mijn lerende vleugels, onze ziel zo verbonden zoals zij nimmer verbonden is geweest.…

Wat ik niet verwachtte Niet wilde Niet kon En niet voelde Gebeurde toch Elke keer als ik voor me kijk Spoelt die golf mijn gedachten weer weg En kan ik voor de duizendste keer maar niet geloven Dat jij hier zo voor me staat…

De traan op jouw wang Mijn bange blik Het moment van herkenning Een seconde Even voelt het goed Zoals het zou moeten zijn Dan loop jij door En weet ik weer mijn plaats…

Zij deed een schreeuw in mij groeien: De nooit gehoorde vissersschreeuw van het eenzame dier, dat door haar eigen zee wordt overweldigd. zij wast als de vloed en ruist met donkere vlerken dreigend als de branding. En sist verderfelijk als schuim.…

In 1988 verscheen 'Anna - Der Film' en schitterde je opnieuw. 'Anna' werd echter jouw Swiebertje-effect, wat jij nooit kon evenaren of overstijgen. In een interview zei je: 'Ten tijde van 'Anna' grensde de interesse in mij bijna aan hysterie. Ik kon mezelf niet uitstaan, ik kon niet eens tegen complimenten.…

Tea for two heeft voor de oorlog iets voor mijn vader gedaan. En ook voor mij. Hij liep langzaam om het langer uit een huis te kunnen horen en miste zo lijn 2. In de volgende zat mijn moeder. -------------------------------------------------------- Uit 'Een klok en profil', 1965.…

De actiegroep ‘Siali-No’ blijft bezig.…

Wanneer je je eigen bewustzijnstoestand direct ervaart, is er noch een subject noch een object; kennis en het object ervan zijn volledig één.…

Vrijdag, bij uitstek in huize T de dag dat er niets gepland staat, er geen afspraken zijn en dus de tijd aan onszelf hebben, dat is ook best comfortabel hoor, zo’n dag dat niks moet en ( bijna) alles mag, ja, zo’n dag dus. Een bijkom-dag na een volle donderdag ook nog. We spraken gisteren af om vandaag op pad te gaan, even in verleden tijd, we spraken…

In 1922 werd hun dochter Amarils geboren, die met de schrijver Janis Zigurs Anna Juggernant kreeg. Anna is diplomaat, ambassadeur en schrijfster. Jouw theologieleraar was de lutherse predikant/schrijver Karlis Kundzins. De schrijver Viktors Eglitis was ook een leraar van jou.…

Bij de verkoop van voedingsmiddelen waaraan fabrikanten gezondheidsclaims toekennen zou het uitgangspunt moeten worden toegepast: 'no cure, no pay'.…

Elisabeth Costello, vrouwenfiguur van Nobelprijswinnaar J.M. Coetzee. Vrouwenliefhebber maar ook -kenner. In de novelle ‘Als een vrouw ouder wordt’ bezoekt de 72jarige Elisabeth vanuit Australië haar kinderen in Nice. Uitgenodigd, ze vreest daarom zorgcomplotten. Voelt zich ‘Romeins aristocraat’ op weg naar de gifbeker.…

(voor Sylvia Plath (1932 - 1963)) 'This is the after-hell: I see the light' S.P. Je bent geboren in de wijk Jamaica Plain in Boston, waar je tikkertje speelde met je jongere broer Warren en zoals ieder kind onbevreesd en onschuldig op je omgeving inging. Je Duitse vader Otto was een hoogleraar in de Zoölogie en hij wilde graag met rust gelaten…

Dit laatste lied begint met fenomenale harpmuziek, waar ik een zwak voor heb, en de goddelijke stem van Elisabeth wordt hier eens niet overstemd door de symphonische muziek.…

Hoeveel moeten er nog komen, Hoeveel moeten er nog gaan, Mijn twee jongens zijn de dood ingereden Door toedoen van een ander, zonder reden. Beiden 20 jaar jong, stonden in het leven, Niets of niemand kan ze aan mij teruggeven. Twee lieve jongens zijn mij afgenomen Ik kan alleen nog maar van hen dromen. Op de dader kan ik alleen schelden,…

Wachten op het antwoord op een vraag die nooit werd gesteld. Luisteren naar een verhaal dat door niemand werd verteld. Alles willen nemen, maar toch een beetje geven. Lezen in een boek dat door geen schrijver werd geschreven. Houden van iemand terwijl je hem haat. Stil blijven zwijgen terwijl je druk praat. Ontzettend populair…

Waar ben je nou? Ik kan je niet vinden, Waar ben je nou naartoe? Net als ik je nodig heb, ben je me moe. Waar ben je nou heen gegaan? ben je dan nooit geweest wie ik dacht dat je was, heeft die persoon dat nooit bestaan? Ik zie je wel, maar je bent het niet, nu zie ik geen liefde meer in je maar alleen maar verdriet, waar is de oude jou,…

Weg wil ik, weg van jou, weg van de persoon waar ik zoveel van hou. Weg van de pijn, weg van het verdiet, voordat jij het ziet. Als dat alles weg is kan ik weer normaal leven, en jou opnieuw mijn glimlach en vriendschap geven.…

bijna een jaar, sinds het sprookje begon, verblind door liefde, levend op een rose wolk, dag na dag, week na week, de liefde leek eindeloos, maar uiteindelijk liet je me toch in de steek. zonder reden, kapot was ik ervan, tranen vloeiden dag en nacht, nu zie ik je was het niet waard, ik heb te lang op je gewacht. je hebt nooit geweten hoe…

Mijn huid fluistert dezelfde woorden die jouw lippen spreken als het verlangen uit haar schaduw treedt en teder de liefde aan zich bindt.…

Het licht van de nacht beschijnt alles wat ik zoek maar reeds lang bezit.…

Zomers fietst zij blij met rare capriolen... Daar is hij, de zon!…

Wachten doe ik terwijl de tijd haar schaduwen achterlaat en jij nergens meer bent waar schaduw en licht elkaar raken. Wachten doe ik, tot ook de schaduw in de avond is verdwenen en het donker mij lachend in haar greep houdt. Wachten doe ik, tot de kilte de lachende avond verjaagt en ik niet anders meer kan dan niet meer…