Alle inzendingen over Charlotte Polet de F

In 1857 trouwde je met Charlotte Polet de Faveaux en jullie kregen samen twee kinderen; Paul en Juliette. Juliette overleed op jonge leeftijd. Voor de boeken van de Belgische romanschrijver Charles De Coster maakte je etsen en illustraties.…

In juni 1857 trouwde jij met Charlotte Polet de Faveaux. Haar vader was de eigenaar van het Château de Thozée, nabij Mettet, waar jullie woonden. Je leefde als een echte landheer, terwijl je schilderde en aan botanie deed. In 1858 werd jullie zoon Paul geboren en in 1859 werd jullie dochter Juliet geboren. Juliet overleed op haar vijfde jaar.…

Vroeger ondenkbaar, Charlotte moest en zou overal bij zijn en zich met van alles tot vervelens toe bemoeien.…

Er moet een frisse wind door mijn huis. Maak een lijstje en ga naar de winkel waar ik nog nooit ben geweest, de Action. Het is waar wat wordt gezegd, de prijzen hier werpen je decennia terug in de tijd. Op het moment dat ik ook nog even scheermesjes meepak, zie ik hem. Hij nadert me langzaam. Schuifelt voetje voor voetje. Krom van het leed op zijn schouders…

Charlotte Louise Antoinette von Lengefeld (1766 - 1826) kwam uit een aristocratische familie. Ze was slim, maar instabiel. Ze was bevriend met de hofdame Charlotte von Stein, die een goede vriendin van Goethe en jou was. Charlotte had een grote invloed op Goethe's werk en leven.…

Opvallend hoe we samen vormen alsof het zo gemaakt is alsof het zo zou horen Opvallend hoe jouw lichaam aansluit op het mijne Hoe we steeds opnieuw elkaar weer kunnen vinden Hoe jij mijn verlangens kent en ze bevredigt simpel door mij te geven wat ik wil met je eigen lichaam en je eigen geest Opvallend hoe onbegrijpelijk dit…

Alleen maar ruzie alleen maar woede En de schuldige ben ik Alleen maar schreeuwen alleen maar tranen En de schuldige ben ik Al mijn gevoel al mijn verdriet Ik kan daar niet mee leven het enige wat ik kan doen Is mijn leven ervoor geven.…

Vechten om een doel. Vechten om een wil. Elke dag vechten. Elke dag zo stil. Alsof het niet lukt, lukt wat ik doe. Ik voel me zo verschrikkelijk moe. Vluchten voor de mensen. Vluchten voor mezelf. Dat wil ik nooit wensen. Hoe is het om echt te leven? Jezelf te zijn en te zien? Langzaam breekt het af. Zo pijnlijk, bovendien. Zal ik ooit…

Op het grasveld lopen Charlotte en Thijs te rennen. Door de glazen schuifpui sla ik het tafereeltje met grootvaderlijke liefde gade. Vacantie. Op een rustig warm eiland. Ruim negen uren reizen van huis vandaan. “Hoi opa”, roept Charlotte als ze mij in het appartement ziet zitten.…

Dampend kinderlijfje zingt: 'We worden wereldkampioen.' In het warme bedje straks met zijn knuffeldier, heel stil wordt gedroomd van Ajax door onze kleine F-pupil.…

Mijn complimenten, Charlotte Schumann!', zegt Fausto, terwijl hij Charlotte's handen vast pakt en naar zijn mond geleidt. Charlotte laat het toe, maar zij walgt enorm van zijn vluchtige gekus op haar handen.…

Haar tranen prikten toen hij zei: 'Maar lieve Charlotte, de diepe genegenheid en liefde in onze, voor eeuwig verbonden, levens, is het allerhoogste dat een mens ten deel kan vallen'. Datzelfde jaar stierf Charlotte onverwacht.…

Charlotte roept ons. Er is koffie. En ze vertelt. Een van de laatste nachten dat hij verward, maar nog bij kennis is. Hij roept haar: ‘Charlotte vanuit Limburg, Charlotte, dochter van Anna, dat ben jij toch?’ ‘Ja’ zegt Charlotte.…

Charlotte deed haar ogen langzaam open en keek in bruine ogen, die haar op de eerste dag tijdens de ontmoeting met Julia kriebels in haar buik veroorzaakte. Charlotte vertelde tegen Julia: “ik lag ontspannen in een vallei op het gras en keek naar de blauwe lucht. Naast mij zag ik een beekje stromen”.…

Dialektiek van humor en filosofie: gaat de filosofie over humor, dan is zij niet humoristisch, maar gaat de humor over f ilosofie, dan kan hij best filosofisch zijn.…

Zoveel als deze boom heb ik nooit beloofd: mijn schaduw is minder, mijn nutteloze insekten tieren weliger, geen konijnen nestelen aan mijn voet. Wel is mijn schors schor en hees en ik overschreeuw mijzelf dagelijks met kinderen en bladeren. Traag en moeizaam is mijn ringen en even moeizaam wen ik aan het snoeien van handen, de taal die mensen…

Achter de duinen het overbodige landschap. Geronselde wolkenhorden. Strand dat langzaam zichzelf schept. In ouderwetse rieten strandstoelen zitten mensen te sterven, tatoes op hun geloken oogleden. Een enkel sigarettenrokend lijk lost op in rook. Een beroepshond met een bijbaantje snuffelt langs de vloedlijn. Vindt een kinkhoorn.…

Het criterium is en blijft echter dat het spontane, het ‘dichtende’ denken door bewuster, rationeler, verificatiever denkdisciplines heen moet zijn gegaan wil het maximaal werken, of liever het denkend individu moet dit, waarna het eventueel de bewustere denktechnieken kan laten voor wat ze zijn en zich openstellen voor meer intuïtieve wijzen van denken…

Je loopt met de dood als een hond achter je aan. De hond draagt een bril met drie glazen. Je kijkt strak voor je uit. Draait je om en blikt in het derde oog als in een duistere rede. Je zweet geschiedenis uit. Zweert van leven. Losse tranen lopen als kleine homunculi* voor je uit. Met vochtige contactlenzen beschouw je het leven. Je kunt niet…

Bevrijding via het woord: het van búíten openen van een gevangenis waar je zelf ín zit.…

Ik vond een oorschelp in de grond om aan te luisteren. ik luisterde en vond drie takken taal een drietakttaal voor één gedicht. daar is geen zin mee te verrichten. ik stop dat oor maar met een stopwoord dicht. -------------------------------------------- uit: 'Gedichten I', 1977.…

Tijdens enkele seances met Charlotte kreeg Charlotte dat ook. Beiden hebben nauwelijks tot geen obstakels tussen dit leven en de eeuwige, geestelijke wereld. Het is zover. Charlotte ontvangt aartsbisschop Eijk, bisschop De Korte en de vier priesters.…

' wil Charlotte weten. 'Nou werken, hij vindt wel wat' zegt Woemi. 'En dan?' 'Samenwonen misschien, we vinden wel wat.' Samenwonen met het paddenjong, het moet niet nog erger worden. Gelukkig weet Charlotte beter hoe dat soort dingen gaat. Uit het oog, uit het hart, zo gaat dat.…

En ook niet voor Charlotte, omdat ze zijn lievelingetje is en hij weet hoeveel ze ervan houdt. 'We kregen een surprise' Charlotte is de zomer alweer vergeten. Net als haar eten. Ze is weer daar , in het grote huis. Eten? Ik kan niet meer. Alleen Woemi gaat onverdroten door.…

Tijdens de verhuizing wordt Charlotte veilig ondergebracht bij haar bijna net zo oude broertje. vanaf de vide zie ik de twee afscheid nemen van het personeel in de hal. Charlotte staat recht, rechter dan ze ooit gedaan heeft, geeft taart en een enveloppe met inhoud. Ze straalt. Dit is haar moment. Broertje zegt wta vriendelijke en beleefde dingen.…

Ze stort zich op Charlotte. Als de vriendin van de ex-vriend van haar dode dochter. Wat heeft ze er te zoeken. Ze maakt van het ouwe mens haar goede doelenproject. Charlotte houdt wel van een beetje aandacht. En dag zonder bezoek noemt ze 'saai', en een zaterdag waarbij iedereen aan komt lopen een 'superdag'.…

Is het vanwege Charlotte dat ik me die gewoonte eigen ben gaan maken? Of is het vanwege een ander prachtig boek, 'Biljarten om half tien' van Heinrich Boll?…

Maar nu is er alleen Charlotte, met haar eeuwige kopje thee en die halve, al droog geworden sinaasappel. ‘Een tien, een tien’ roep ik trots. En Charlotte glimlacht, ze zegt iets liefs, en ze is trots, zeker wel, trots op haar zoon. Maar die knuffel, die aai over je bol. Die warme hand op je rug? Ik wacht erop, ik wacht op Woemi.…

Alles verdwijnt wat haar mens, wat haar Charlotte heeft gemaakt. Wat is er van haar overgebleven? Een hoopje mens, werktuigelijk opetend wat haar wordt aangeboden, de onverwoestbare Charlotte, met haar fotografische geheugen, met haar eindeloze verhalen en haar zorg en aandacht voor iedereen.…

Ergens had ik het wel door ineens iets meer dan goed voor mij Ik ging er niet voor maar deed er ook niks tegen…