Alle inzendingen over Duif

want Onze Duif is er niet meer Altijd zul je een plekje houden hier in onzeren hart al doen deze nu zo zeer Lieve Duif we zullen je heel erg missen, Dag hoor... tot ziens ooit maar weer…

Aan de waterkant rust een duif (zijn vleugels glanzen). Een duif is een edel dier (in al zijn gedragingen; vooral ook overvliegend). Een duif die eet (oppikken noemt men de wijze waarop duiven het voedsel tot zich nemen) koert (niet veel later). Een voorbij wandelende duif (en-toeval?-nog een; grappig).…

Woorden zijn altijd geschreven, zinnen zijn soms doorleefd.…

Maar 't zachte koeren van die duif in de eeuwigheid. Dat steeds weer herleeft als ik een duif hoor koeren en soms alleen al als ik hoogopgaand weelderig geboomte zie. Nijmegen, m'n vader, dat stuk weg, die bomen daar en die duif die koerde.…

Het was de duif zijn baasje hij stopte de duif in de mand, na een praatje en bedankje ging hij weer heen. Daar ging onze logé achter op de fiets mee in de mand, terug naar zijn eigen stek. Ik keek nog even naar boven, het was net of ik tussen de wolken mijn pa zag verschijnen.…

Na zijn gebed liet hij een witte duif vrij. Nu maar bidden dat de duif het overleeft.…

Roger heeft een duif gered. De duif lag voor de kerkdeur in Villeréal. Uit het nest gevallen. Een neef had hem opgeraapt en naar zijn oom, onze buurman, gebracht. Roger was net aan zijn tweede heup geopereerd. Hij had alle tijd. Ik klim de lange trap op naar de woonetage van Roger en Rolande.…

Plots ziet mijn vrouw het kopje van de zielige duif omhoog komen, die het stukje brood voor gezien houdt en ze beseft dat hij een voorkeur voor de vette hap heeft. De duif ziet de dames morsen en een stuk flap valt op de grond. De zielige duif was de eerste die ter plaatse was. De anderen waren nog bezig met de broodkruimels.…

Kleine witte duif vertel me wat je ziet tijdens de lange vluchten wanneer je drijvend op de wind de weg naar ‘t nest zo feilloos vindt langs blauwe of bewolkte luchten Kleine witte duif je hart is vol verdriet ik lees de droefheid in je ogen waar de onrust schemert; vaag je vleugelslagen worden traag het weten heeft je moe gevlogen Kleine…

vanaf de vliering naast de dode duif luister ik naar het zoeken van de soldaat de tafel verschuift de stoel valt om geklop op de muur vreemd boos gevloek dan is er stilte het huis is in rust met zwetende hand streel ik de duif…

Toen de duif weer een beetje was genezen was van de klap en aandachtig naar de vrouw had geluisterd, waardoor het wel leek of de duif haar begreep. Vloog de duif op haar schouder en elisabeth beweerde echt ze kon lezen in de ogen van de duif wat ze moest doen en zag een stukje papier aan een van de poten van de duif vastgebonden.…

Ze zet de doos neer en tilt de duif eruit. Hij fladdert met één vleugel, de andere hangt er slap bij. ‘Hij leeft nog,’ zegt hij. ‘Ja,’ zegt ze, haar ogen op de duif gericht. ‘Hij eet en drinkt, maar vliegen zal-ie niet meer.’ ‘En nu?’ vraagt hij. ‘Afwachten.’ Ze kijkt hem voor het eerst echt aan. Hij kijkt weg.…

in de holte van een torenspits een kreupele kroon in de mist glipt de duif door een kier het gebinte kreunt onder een dunne mantel trefzeker als de naald van een kompas strijkt de duif neer in de afdruk van een rubberzool ribbels in een vlies van slijk herinneren aan de gebochelde dwerg die schichtig maar sluw achter orgelpijpen wegduikt…

schimmelgrijze duif hapert langs verkrampte armen ontploft haar pluimen korrelkristallen op het lichtste van de nacht bootje vaart kabbelt schuurt pillamp schijnt wind draagt vuur wakkert bootje dooft reiziger rust uit plaveit gescheurde nagels naast zijn eigen jeans zonsondergang over hout en zand pastelpaarse pracht en een duif…

Mensen die ze broodkruimels voeren: stop ermee, anders zit de hele familie duif daar te schijten.” “Ze zijn ook zo dom,” reageerde een andere. “Zitten ze op een takje met zijn tweeën, de dikzakken. Krak, ja hoor. Kijken: wat is het voor vogel? Een duif. Hahaha.” Ze grist een servetje van tafel en dept het zweet van haar voorhoofd.…

Een duif die in vrede komt maakt vaak onvrijwillig hard kennis met de grond...…

Duif Zeg duif, waarom woon je hier en niet op De Dam? Meneer, omdat ik in de provincie een leuk musje tegenkwam, dat zei: Ik zoek een zwaan om mee ter neste te gaan. Ik zei u boft ik ben er een. Het musje geloofde me meteen. En nu, weken later, is het lente.…

Als een duif opvliegt neemt geen geluid haar plaats nog in: eensklaps en wit laat zij slechts verte in mij na --------------------------- uit: 'Gedichten 1958-1978'.…

Die duif bijvoorbeeld in de dakgoot van het huis hier tegenover, kijkt me telkens vragend aan. Ik waarschuw hem: nu moet je gaan, dan kom je niet te laat. En goddank, inderdaad, hij slaat zijn vleugels uit. Als ik er toch niet was. Maar nu de bomen nog.…

En toch, hoe stovend zwelt de druif, Hoe schijnt zich loof en ooft te drenken In 't glanzen van zijn gastgeschenken: Een korenhalm, een witte duif.…

"Mijn God" - zo sprak de duif - "is innig zacht, Heeft donzen wieken, en bemint ons allen; Almachtig, heerst hij over duizend-tallen En houdt op ieglijk duifje trouwe wacht." De sperwer sprak: "Mijn God heeft vlucht en kracht, En kan op eens uit hoger luchten vallen, En die Volmaakte laat een juich-kreet schallen, Wanneer zijn schone…

De kaalgeslagen rots tilt de burcht in de nevel Met verlaten trots glijdt de nar onzichtbaar door het geknakte riet. Zijn daden laakbaar rijp voor boeien, ketting, knevel. De weg is traag, schier oneindig onbestemd gebroken zijn hart, gescheurd zijn schamel hemd. Waartoe, waarom ? Hij slaat geen acht op het doorgeroeste ossenpaar dat de voren…

De duif doet de zoetheid van 't troostende kirren Zacht druipen om voorhoofd en lippen als mirre, De nachtegaal roert door haar smachten tot tranen, En hel schalt de wekgroep der vlammende hanen.…

Een gestrande bruinvis heeft weer onderdak Ze zwemt rondjes in de creche in Harderwijk: 'Als je denkt dat ik nu juist verwarder lijk Heb je 't mis; ik voel me hier op m'n gemak' Want protesteren voor een duif die niet eens dood is Kan enkel in een klein land dat heel groot is…

De eerste duif vliegt met een strootje De pimpelmees zoekt naar een nest Vannacht riep de kievit voor het eerst Ook de heggemus heeft weinig rust En ik, ik heb mijn vrouw heel teer gekust Want het wordt lente…

Als men een postduif geografische kennis kon bijbrengen, dan zou zij haar instinctieve vermogen om recht op haar doel af te vliegen op slag verliezen.…

of mijn armen waren te kort of het klapraam zat te hoog in ieder geval moest er een krukje komen dat echter wegschoof zodra ik erop ging staan waardoor mijn lichaam tegen de glazen pui viel dat door de zwakke sponningslatten mee gaf en samen met mij dertien hoog naar beneden kwam dit moet stoppen ik ben superman niet, bedenk ik mij tien…

Ik ben de deur niet uit geweest, maar ik zag wel een duif vlak voor mijn raam in de dakgoot neerdalen en toen ik naar het raam toeliep bleef de duif mij gewoon aankijken. Ik dacht meteen aan de geest van God om mij te overtuigen van mijn zondigheid van handelen.…

Een bonte, prachtig gedessineerde duif, als een oorlogsinvalide onder de dieren met één zielig, stomp, gehandicapt pootje komt verlangend aangehipt en inderdaad werp ik haar of hem een stukje van mijn tosti toe waarin hij of zij driftig pikt en zelfs waagt hij of zij het brutaal dichterbij te komen op de rand van mijn tafeltje.…

Een kleiduivenschieter uit Sloten Schoot zich onlangs dwars door zijn poten “Aan de duif lag 't niet” Sprak hij vol verdriet “Maar 'k heb 't met mezelf niet geschoten”…