De duif

De koffie waarmee hij op zijn balkon zit, is inmiddels koud. Hij heeft hoofdpijn van het feest van gisteravond. Hij wrijft over zijn slapen en drukt zijn duimmuizen tegen zijn oogholtes.
Bij de buurvrouw gaat de schuifdeur open.
Hij hoort haar het balkon op komen.
Al jaren wonen ze naast elkaar. Ze kleedt zich onopvallend, en draagt haar haar in een staart. Als ze hem in de gang tegenkomt, knikt ze.
Door voorover te leunen, ziet hij haar door de kier van de matglazen scheiding.
Ze zet een doos neer en hurkt. Boven de rand steekt een vleugel uit.
‘Gewond?’ vraagt hij. Hij is opgestaan en hangt over de reling.
Ze kijkt op en knikt. ‘Gevonden onder de poort.’      
‘Wat ga je ermee doen?’
Ze haalt haar schouders op. ‘Zien of ik ‘m kan redden.’
Ze pakt de doos op en gaat naar binnen.
Hij pakt zijn koffie, neemt een slok en spuugt die meteen uit over de rand van het balkon.

De volgende dagen hoort hij haar praten. Een zangerige monoloog die hem bereikt door de open balkondeuren.
Hij leest de ochtendkrant op het balkon. Naast hem komt de buurvrouw naar buiten. Ze zet de doos neer en tilt de duif eruit. Hij fladdert met één vleugel, de andere hangt er slap bij.
‘Hij leeft nog,’ zegt hij.
‘Ja,’ zegt ze, haar ogen op de duif gericht. ‘Hij eet en drinkt, maar vliegen zal-ie niet meer.’
‘En nu?’ vraagt hij.
‘Afwachten.’
Ze kijkt hem voor het eerst echt aan. Hij kijkt weg.

De duif is nu vaak op het balkon. Hij zit in het hok dat ze heeft gemaakt, of scharrelt rond.
De vrouw praat minder, maar is vaker buiten. Ze maakt het hok schoon, ververst het water en strooit voer. Soms zit ze er gewoon bij met een boek of tijdschrift. Hij hoort haar lachen.

‘Lasagne,’ zegt ze. ‘Te veel gemaakt.’
Hij bedankt en pakt de met folie afgedekte schaal aan.
Hij vraagt haar niet binnen.
Ze glimlacht en loopt weg.
De geur van kaas en tomaat hangt in zijn hal.

Kort na de lasagne nodigt ze hem uit voor een kop koffie.  
Hij krijgt er een appelkanjer op een schoteltje bij. Met een vorkje steekt hij er stukjes af.
Ze drinken hun koffie.
Hij kijkt hoe ze haar handen beweegt als ze praat.
Op haar lippen zit wat suikerpoeder.

Hij buigt over de reling. Het hok is leeg. Net dan komt ze het balkon op.
Ze kijkt hem aan, haalt haar schouders op, een kleine beweging. Haar mondhoek trilt.
Hij draait zich om en gaat naar binnen.

Biografie van deze schrijver

duif contact

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 6