Alle inzendingen over Gerda Gottlieb Wegen

(voor Gerda Gottlieb Wegener Porta (1886 - 1940)) Je bent geboren in Kopenhagen, waar je vader als dominee voor zijn gemeente werkte en 's zondags schreeuwde hij een doempreek door het kerklokaal.…

(voor Gerda Wegener (1886 - 1940)) Je bent geboren als Gerda Marie Frederikke Gottlieb op 15 maart 1886 in Kopenhagen. Jouw vader Emil Gottlieb was een roomse priester. Jouw moeder heette Justine Osterberg. De andere kinderen overleden voor hun volwassenheid. Je stamde af van de Franse Hugenoten. Je begon op jonge leeftijd kunstlessen te nemen.…

Maar helaas… voorlopig zitten we opgescheept met Gerda. Door de groepstherapeut was gevraagd te noteren wat je van de ander vond. Mijn kortste impressie van haar was: "persoon zonder eigenschappen". Klaar is Kees; klaar is Gerda! Een gemoedelijk gesprek kon ineens wat scherpe kantjes krijgen.…

Driedimensionaal bezag ik de laatste rustplaats der doden. Hartje Parijs. Hier eindigde hun laatste reis. Steekt er wellicht soms iets kwaads in het virtueel een plek aanschouwen waar zoveel verdriet en leed en zoveel pijn is van wat ik niet weet van bekende en onbekende mannen en vrouwen. Hier rusten ze de eeuwige rust. Schoorvoetend scroll…

Hoor de wind die de takken buigt tot pijnlijke kromming. De woudreus kreunt vervaarlijk maar strekt steeds weer zijn rug. Keert in nieuwe staat terug. Om verder te buigen. Verder dan voorheen. Om zich weer opnieuw op te richten maar niet te barsten. Trots trotseert hij tegenslagen. En draagt nieuwe vruchten.…

Ook Gerda Vliegopdewang (92) uit Termunterzijl vroegen wij haar mening over voltooid leven c.q. euthanasie: Gerda: ’watte is Zeeku?’ Henk Rozenslager (32) vroegen wij hoe hij over het mindere voetbal van de laatste tijd dacht. Henk:’Wa sal ik segge, wat me ongerust maakt is het uitblijfe van rellen van Feyenoordsupporters.…

Op weg zijn wij allen naar een moment. In de tussentijd denkend wie jou kent. Wie zal er zijn op de grote dag en wenen omdat je daar zo lag. De enige vraag die zo lang smacht. Wie zal er zijn, hoe word je herdacht?…

Gerda Scheurmerak (45) uit Termunterzijl: Ik wacht gewoon tot er een paar fliegtuige gekrast sijn. As er eenmaal eentje neerstort, dan volgen er altijd meer. JA toch? Niet dan? En as dat gebeurt, gaan er meteen minder mense op vakantie. Se durven niet meer dan weet je wel. En omdat dan de prijse gaat dale koopt Gerda DAN een kaartje.…

Jouw zus Gerda, een fysiotherapeute, was ook ongetrouwd en zij woonde met jou samen. Gerda deed jouw huishouden en de dagelijkse boodschappen. In de winters vonden de dorpelingen Gerda en jou zelfs griezelig. De vier dochters van Thyra waren ook belangrijk voor jou. Jij zwierf door de bossen, velden en weiden rond Murole.…

(voor Gerda Taro (1910 - 1937)) Jij bent geboren als Gerta Pohorylle op 1 augustus 1910 in Stuttgart, in een Joods-Pools gezin. Jouw ouders waren Gisela Boral en Heinrich Pohorylle. Jullie waren een middenklassefamilie uit Oost-Gallicië.…

Gerda nam een lange stevige douche en de dame spaarde het jaarlijkse schoorsteenvegen uit.…

De koude wind over het land Het zand dat jeukt tussen mijn tenen Ik hou helemaal niet van het strand Maar jij moest mij er zonodig mee naartoe nemen Het geschreeuw van kinderen De stank van zonnebrand Dikke ingevette lijven Walvissen op het land Dikke mannen in te kleine broeken Halen ijsjes bij de ijscokraam Hun kinderen komen aanrennen…

Jij bent te ver weg van mij Om je nog te voelen branden Eens waren wij dezelfde huid Als die dagen nog tellen.…

There is no way to happiness happiness is the way…

En zij, zij blijft nu weg. Weg voor altijd. Weg, weg van alles dat leeft. Weg van deze tijd. Weg, weg van deze aardbol. Weg, en d'r leven kwijt.…

De brede weg, lijkt zo vreugdevol. Je bent op de heenweg. Maar een weg terug is er niet. Een keuze die je maakt. Jij helemaal alleen. Kies je dan volmaakt, de juiste weg? De smalle weg, lijkt zo smartelijk. Je bent op de heenweg. Maar een weg terug is er niet. Een keuze die je maakt. Jij helemaal alleen.…

Wij zijn er We vangen je op Blauwe lichten Maken rare schaduwen Spoed Je blijft Gaat niet weg Einde Een nieuw begin…

Ik ben het meestal eens dat nog meer wegen Gewoon ten koste gaan van de natuur Want 't zal ons echt niet helpen op den duur: Die filevorming hou je niet meer tegen Hoewel, na wat die sneeuwval heeft gedaan Heb 'k er vandaag toch wel bij stilgestaan ------------------------------------------ Door winterse buien ontstond vandaag een ongekende…

Cryptisch kijken we weg op een ander doel gericht wat wij zagen, geregistreerd categoriseert, in het hoofd rennen vooruit, sneller, harder buiten adem, het lijden op onze hielen maar wij vechten voor de overwinning gaan voor de beker van triomf zo zien we af van stilstand…

Ik heb ook even de website van blik op de weg bekeken. Ik citeer even: “Wij als redactie van 'Blik op de Weg' bedrijven geen sensatiejournalistiek en willen dan ook liever niet gerekend worden tot de zogenaamde reality-tv.…

Alleen hoe heerlijk het voelde, Om zo de weg kwijt te zijn. Ik voelde de zoete dingen, Verdriet kende ik niet meer. Ik had toen moeten weten, Dat dit alles maar schijn was……

Mijn woorden worden op vier goudenschaaltjes gewogen.…

De uitspraak 'Het kan niet missen' nadat men iemand de weg heeft gewezen, is vrijwel altijd onjuist.…

Ik ben even weg.…

Je ging naar de kunstacademie voor vrouwen van de schilderes Gerda Koppel, die aan de Glockengiesserwall 23 in Hamburg zat. Je leraren waren Erich Hartman, Eduard Bargheer en Hinrich Groth. In 1938 werd Gerda opgevolgd door Gabriele Stock-Schmilinsky. De joodse Gerda emigreerde naar Kopenhagen. Tot 1 december 1940 bleef je op de kunstacademie.…

Dan zegt hij tegen Gerda: Nou Gerda, dat wordt vandaag geen tamboerijn koppen of polsstok koken, met een stel Eskimo's uit Fletsfjierrledeel of dat soort eigentijdse wereldsteden, want het zou zomaar kunnen gaan sneeuwen tussen de hagelbuien door, nou!’ Inderdaad!, eindelijk heb ik ze toch nog gevonden, denk ik.…

Regenbogen kunnen alleen ontstaan als zon en regen tegelijkertijd bestaan vreugde en verdriet in je hart verborgen zullen ook daar voor de mooiste kleuren zorgen…

Als dan plots het wolkendek open breekt en eind'lijk weer laat zien hoeveel liefde er nog is Als dan plots je hart weer opengaat en eind'lijk weer laat voelen hoeveel liefde er nog is Als dan plots jouw wereld open gaat, omdat je eind'lijk weer open staat voor al die liefde die er nog is Als dan plots tot jou doordringt dat ook…

Ik ging het kille duister in en zocht je beeld. Ik vond je negatief, maar in het witte licht Dat wreed en koud door je gelaat gericht Was, werd weer geen oude wond geheeld. Je ging. Niet omziend en niet weer voor mij gezwicht. Toch bleef ons beider leven ongedeeld: Nog krijg ik boodschappen gemaild, Bouwstenen voor een nieuw gedicht. En…

De wereld bloeit op het tapijt; bloemen bij thuiskomst vòòr Uw tijd. Uw voet naast mij is nauw gelicht, of de pool heeft zich weer opgericht. Het bloesemspoor is nochtans feit: heeft geur van Uw aanwezigheid. Dood heeft U een kamer ingericht binnen de breedte van dit gedicht.…