Alle inzendingen over Hard en meedogenloos

harteloos, meedogenloos, onuitstaanbaar en keihard.…

In mijn ogen was het leven zo oneerlijk, hard en meedogenloos. Soms zijn achterblijvers boos op de overledene zelf, zo van ‘Waarom doe je me dit aan?!’ Ook daar is wat voor te zeggen, maar is dat terecht? Nee, want de gestorvene kan er niks aan doen dat hij of zij geroepen werd.…

Ja het leven van de maraboe op de Afrikaanse Serengeti en savanne is hard en meedogenloos. Ik kan er geen andere draai aan geven. Soms gaat dat als je het verkeerde lootje getrokken hebt ook zo in een mensenleven.…

Zijn grijze kille ogen keken mij hard en meedogenloos aan. Ik stond op, en begon te rennen. Maar de man was sneller. Hij haalde me in. Een harde hand greep mijn lange haren beet. Ik kreunde. Een andere hand gleed om mijn nek. Ik probeerde te schreeuwen maar en kwam geen geluid. Ik was doodsbang. En ik voelde al snel dat ik slap werd van angst.…

Iedere keer, wanneer ik een poging deed om tot eigen initatief te komen, trok hij hard en meedogenloos aan mijn keel om mij iedere eigenheid sadistisch te ontnemen. Zijn vampirisme was grenzeloos en er restte mij geen enkele levensenergie. Om te overleven moest ik mij volstrekt inhouden, beperken, wegmaken.…

De woestijn schittert, brandt hard en meedogenloos. Spreeuwen vinden ons, krijgen verkwikkend voedsel, blijven meevliegen. Bij de Dode zee, die ongeveer 420 meter beneden de zeespiegel ligt, zitten we heerlijk onder grote parasols. Het uiterst zoute water, waarin je altijd liggend blijft drijven, geeft een heel bijzondere ervaring.…

Ze zag een enorme hond meedogenloos een kleinere hond in de flank pakken. Ze was altijd al bijdehand geweest en zocht meteen haar sleutelbos om de kleine bazin van het hondje bij te staan. Ze ging naar buiten en hoorde de baas van de grote hond tegen de dieren schreeuwen.…

Ik probeerde de wereld mooier te maken, de realiteit was als een duivel voor mij, hard en meedogenloos. Ik zat in de klas wat voor mij uit te staren, wat de leraar zei maakte mij niets uit. Het was niet boeiend genoeg: hij zat alles te herhalen wat hij waarschijnlijk al thuis had voorbereid.…

Het fluisteren was jij al gauw verleerd Maar had die houding snel aangenomen Als een vreemde meedogenloos hard Zomaar op een dag mee thuisgekomen De aanhaling afgewezen ongewenst Je blik sprak afschuw in vele delen Het boek was uit zoals je gruwend zei Ik zou met jou nooit meer liefde delen Alles overpeinzend vraag ik mij nu af Mijn tranen…

Vaarwel, mijn lief. Ik wens je geen geluk. Zoiets klinkt dom, bij hen die het reeds menen. Gij hebt u goed verkocht. Maakt u niet druk Over de rest: want alle mensen wenen. Uw huis was klein, maar ge hebt het vergroot. De bron van het fortuin heet niet te stelpen. Uw roem wordt groot en duurt wel tot de dood. Uw ziel is klein. Ik kan het niet…

jouw lieve ogen deden vast heel wat harten sneller slaan maar zo hard als het mijne is er vast nog niet gegaan…

Ik ga u hard raken, vrees mij.....…

Soms hebben ze het aanzien van harde rotsen, die een strenge, stenen poort omvatten. Achter dikke tralies is een grimmige, zwarte nis te zien. Het meedogenloos harde slot weert stug en keihard een ieder, die naderbij komt. Dan vluchten de herinneringen snel weg, zwermen rond als spoken, zoeken naar iets wat hen beter bevalt.…

Ze was me toegewezen als vrijwilligster en we kwamen te praten over haar carriére bij de bank waar zij aan de balie gewerkt had en waar zoals gebruikelijk het harde regime van gekonkel, corruptie en meedogenloosheid geheerst had en over haar huidige bezigheden als oppasoma en ik voegde aan haar relaas mijn praatje toe over mijn onbetekenende, eenzame…

Zonder mijn vrouw was het huwelijk niet te harden.…

Wie hardlopen saai vindt loopt niet hard genoeg.…

- en het snelle afscheid: jij gaat heen, ik moet mij harden. Wenend worden strepen stippen, versteend en in jouw handen de mijne harden. Syl, de jouwe.…

zo zat ik wil geen eb meer ik wil vloed die overspoelt dus haast je wat al jouw sterren veeg ik samen op een hoop achter mijn maan die ik opblink met mijn zuchten van verlangen de hemel lekker strak minimalisme van de lust geen fantasie die mijn geduld eindeloos tart ik wil je bij me lief en zacht maar eindelijk ook eens hard…

het is hard om te weten dat je vrienden je buitensluiten en dat ze over je beginnen te roddelen is dit hard? en datt ze je niet respecteren hoe je bent om te weten dat ze je gebruiken is dit hard?…

en leden in een knagend bestaan menselijk betonrot slaat gaten in het bolwerk tegen de boze wereld zoals ik mij voel zacht en sensitief in hard bestaan mengt hard in zaken zich vormvast stevig met hart voor mensen leg mij uit dat ik kan missen de magneet de stalen botten de harde betonnen huls en toch mijn innerlijke zachtheid…

De zee nam meedogenloos Dit keer van het land Ineens met grote kracht Op gruwelijke wijze Meedogenloos Het werd immens verdriet Wereldomvattend Onbeschrijfelijke onmacht De wereld weent Weet niet hoe Gezichten grauw en verdoofd In hun ogen de gruwel De onmenselijke schreeuw Koortsachtig zoekend naar anderen Hoop Kinderharten verschrompeld…

Cut! Cut!. Camera’s uit! ‘Oké Wendy, ik wil een traan zien op je linkerwang. Op je rechterwang zie ik wel iets glinsteren maar daar staat de camera niet op, oké? Die spot op links weetjewel.Betere belichting.’ ‘Oké, Mikel, geef me even de tijd.Het lukt me gewoon niet. Er komen geen tranen ‘ ‘Denk dan aan iets ernstigs, meid! Heeft er niet iemand…

Kon zo worden opgenomen in een slechte film, want het bracht me, net als slechte en harde films dat ook wel kunnen doen, totoaal van slag.…

Minzaamheid, meedogenloosheid en incompetentie komen mij aanwaaien.…

oktober, het is herfst de mensen lopen met gebogen hoofden en opgetrokken schouders over de straten door de wind die ongehoord sterk en hard geselt huid en gezichten meedogenloos striemen doet door regen de zomer...voorbij koud en nat zonder op te kijken vervolgen zij gehaast hun weg binnensmonds zacht verwensend waar het klimaat in dit…

Helaas verschenen er in de loop der tijd- ook typisch kaaskoppen cultuur, vind ik- genoeg mediaberichten waarin politieke bobo's ruim aan het woord kwamen met benoeming van hun ‘daadkracht’ en de wil om zogenaamde ‘profiteurs’ hard aan te pakken.…

De heren namen hartelijk afscheid en stapten weer in hun Volkswagen en reden met een harde knal de straat uit.…

Waardoor wij elkaar vonden En toen weer verloren Zo snel Zo pijnlijk Zo hard…

Zoveel moeilijker Zoveel echter En zoveel harder Dan schrijven Is het om te praten Met minder woorden Toch hetzelfde zeggen Zodat je laat zien Wat je voelt Door middel van praten Door je houding Laten spreken Wat je eigenlijk Nog zeggen moet Maar zo zorgen Dat je toch Uiteindelijk Niet te praten hoeft Spreken van ogen En gebaren…

was het liefde die ons samen bracht was het toeval was het ons lot waardoor wij elkaar vonden en toen weer verloren zo snel zo pijnlijk zo hard…