Alle inzendingen over Jolanda Soepboer

', bekt Jolanda tegen hem. Haar hart bonst in haar keel. Die nacht slaapt ze met één oog open. Het is zondag en het gezin Soepboer zit in keurige kledij in de Hervormde kerk, waar dominee Hendrik Wildgebraad een doempreek houdt over de losse zeden van tegenwoordig. Jakko kijkt even veelbetekenend naar Jolanda. Ze knijpt hem in zijn arm.…

In het schemerlicht van de vroege avond at Jolanda heel wat bramen en bosbessen. Doodmoe lag Jolanda in haar zelfgemaakte hutje. Meteen was ze onder zeil, net als de muis, die in haar hand sliep. Door een spleet van het aarden dak scheen een enkele sterrenstraal. Die raakte de voeten van Jolanda. De straal bewoog een beetje.…

Op een laatste bericht van Maartje, een kort briefje, stond: 'Zo heb ik onze vriendschap nooit ingeschat en bedoeld, Jolanda, en in deze wetenschap neem ik al mijn wangkussen aan jou dicrect terug!'. Jolanda is daarna een week niet de kasteeldeur uitgeweest.…

Met een luide schreeuw schrok Jolanda wakker. Gauw kwam ze weer tot zichzelf. Met verbazing ontdekte ze dat zijzelf helemaal als goud blonk. "Ik ben nu het trefpunt van manen- en sterrenschijnsel," dacht Jolanda. Met veel vragende gedachten viel ze opnieuw in slaap. Een aangename droom vergezelde haar nachtrust.…

Jolanda heeft besloten om de gratis kijkshows af te schaffen en enkel nog op echte klanten te reageren, klanten die geld in het laadje brengen. Als madam heeft Jolanda haar bordeel tot Villa Vice Versa gedoopt.…

Ze zijn van een ruige vastberaden schoonheid, de gedichten van Albertine Soepboer sneed iemand ooit eerder zo het universum in stukken om het daarna in een bizarre schoonheid die verbijstert opnieuw in elkaar te zetten?…

vroeg voorjaar breekt zich het hoofd over de torens duiven staren zich wezenloos op de stigmata ze schijten op het kruis in het hoge voorportaal ruikt het naar gecastreerde heiligen nu verbind me neem me mee nu vleugels raken de deuren als je opstaat --------------------------- Dit gedicht van Albertina Soepboer (1969) verscheen in…

hapje voor opa en hapje voor jelle hapje voor papa en voor isabelle hapje voor mijke en tuurlijk voor tess ziezo dat zijn er inmiddels al zes wat denk je van lisa jolanda renee cock en noon en sophietje sabien en heleen en dan nog michael niet te vergeten wat hebben we het toch druk met eten hallo kiek nog eentje voor sven en paulien voor…

Na de koffie werd er superbe cognac gedronken en viel Jolanda gewillig in zijn armen. Hij leerde haar de tango dansen en tijdens die dans gaf Jolanda zich helemaal aan hem over. Daarna was het dikke pret en haar bed heeft nog nooit zo gekraakt en gepiept.…

Alles is er heel steriel en de mensen uiterst keurig en aangepast, zombie-achtig, Het Italiaanse hotel bleek een spookhotel te zijn, aldus de medereizigster Jolanda, die de bediening met de Addams Family vergeleek. Jolanda was er samen met haar even melige schoonzus, de kapster Linda uit Zutphen, en beiden zijn weduwen, hilarische weduwen.…

Met veel pijn en met hulp van haar getrouwde zussen Jolanda en Martine had ze de gedwongen overstap gemaakt. De jarenlange verpleging van moeder had lichamelijk veel van haar geëist, maar ze had zich dienstbaar gevoeld.…

Nog eenmaal, om haar te onderstrepen, ALBERTINA SOEPBOER!…

Dat het dichterbij kwam, daar waren we wel zeker van. Als duin zou het in ons huizen. En al vielen meeuwen vaak uit wolken, het was er, naderde en naderde. Zoveel wisten wij. Het pad, zeker, we tekenden het. Zo zou het zijn. Alles was in kaart gebracht en dan zouden we gaan. Veters gestrikt. Fiets mee. Naar zee, naar zee waar alles begint…

Dat het dichterbij kwam, daar waren we wel zeker van. Als duin zou het in ons huizen. En al vielen meeuwen vaak uit wolken, het was er, naderde en naderde. Zoveel wisten wij. Het pad, zeker, we tekenden het. Zo zou het zijn. Alles was in kaart gebracht en dan zouden we gaan. Veters gestrikt. Fiets mee. Naar zee, naar zee waar alles begint…

De stad hing grijze straten uit, suiker briesjes aan de spoorlijn, een nacht. In de lampbol van verre flat: man, wachtend voor miezerige bietenfabriek. Ik gooide mijn fiets aan de kant, wankel en herkende een stem uit een ander vroeger. Hij gaf mij een hand, en zei dat hij het was: eerste pianospeler, sad septembersong. -------------…

Ik vraag je niet naar smaak, ik vraag je naar dikte van huid. Laat me dan vallen, de meeuw over me vliegen. Tot je terug komt, me herkent onder mijn blauwe vel.…

Albertina Soepboer is geboren in 1969 te Holwerd, waar de boten vol toeristen naar Ameland varen, waar zij verslaafd is geraakt aan de wijdsheid en het avontuur. Ze zat op het VWO in Dokkum en vertrok naar Groningen om aan de Rijksacademie te studeren. Van 1988 tot 1994 studeerde ze Romaanse Talen en Culturen, met als hoofdvak Spaans.…

Je weet hoe dat gaat, belt er een vriendinnetje met zo’n giechelstemmetje: “Is Jolanda thuis?” Nee, Jolanda is niet thuis. En wie kan ik zeggen dat er gebeld heeft? Hupsekee! Weer een naam op een kalenderblaadje. Ik moet het opschrijven, anders ben ik het kwijt. Dan moet ik straks zeggen dat giechelstemmetje heeft gebeld.…

Jolanda's politietrainingskamp wordt effektief een asielantencentrum in Nederland of praktisch een schietschijfoefening voor de Taliban. Die politieagenten in spe zijn dan wel analfabeet, maar toch nie gek, hè?…

Juf Jolanda vond het niet zo’n goed idee mama, ze zei: dat is toch niet aardig. Toen zei ik dat het humor was. Als jij er achter staat moet je hem zo maar opsturen, had ze gezegd. Nou, dat heb ik gedaan, lacht hij. Ik geef hem een kus op zijn haar. ’s Avonds klinkt de bulderlach van zijn vader.…

Na een lange stilte zei hij: "Een makreel, denk ik." Jolanda knikte ernstig. "Wat mooi. Een dier van overgave en stroming." De man keek als een kat in een badkuip vol water. Na afloop bespraken de vrouwen hun krachtdieren alsof het oude vrienden waren. De man stond inmiddels met zijn jas aan bij de uitgang.…

Wat is verdriet. Iets wat niet altijd iedereen ziet. Soms zou je willen dat ze het zagen. Dan kwamen misschien de vragen. Mijn verdriet heeft te maken met mijn verleden. En is doorgegaan tot op heden. Met een moeder die er nooit voor me was. Volgens mij is ze een uitzonderlijk ras. Zo had ik mijn dromen en wensen. Met om mij heen alleen…

ik zou je zo weer plukken omdat ik nog zoveel van je hou ik zou je zo weer plukken als ik ermaar zeker van kon zijn dat jij me niet weer prikken zou…

Vroeg, al heel vroeg in de morgen keek zij naar buiten, het zag er vreemd uit, zij had het nog nooit gezien. Het leek een witte deken van gras; zelf hadden ze ook gras thuis, maar dit was toch anders. Zou het vreemd zijn als zij het durfde te vragen aan mam. Zij zou het toch moeten weten, haar mam wist immers alles! Haastig kleedt zij zich aan…

Vast in jouw wereld, die gelijk de onze is Maar gewoon spontaan contact is wat ik mis. Als je wat nodig hebt schreeuw je het uit. Maar wat we doen interesseert je geen fluit. Zomaar uit het niets begin je te brullen en om je heen te slaan. Of op de bank te springen, om vervolgens op je kop te staan. Nergens ben je voor te vinden, niets…

ik dacht dat je vertrokken was in de stilte van de nacht we hadden een ruzie gehad ik had het al verwacht na alles wat ik je verweten had was het begrijpelijk dat je was weggegaan maar de tranen sprongen in mijn ogen toen ik je smorgens voor mijn bed zag staan…

ineens was alles voorbij jij wilde geen liefde meer van mij ik zou je er om kunnen haten maar ach wat zou het baten ik zou kwaad op je kunnen zijn want onze tijden samen waren zo fijn maar ik zal me in stilte hullen want wat is er om de stilte te vullen de leegte die jij bij mij achter liet daarom heb ik nu veel verdriet terugdenken…

zoals een kind een schelp ijl en breekbaar koestert als een schat zo heb ik jou ook lief gehad…

Een bloem bloeiend in het hoge gras de wereld schitterde alsof het een sprookje was Op mijn rug, luisterend naar de wind mijn ogen knipperend, door de zon verblind De zon als een stralende bol in de lucht geschrokken volgt een diepe zucht Mijn gedachten weer bij de werkelijkheid gekomen kijkend om me heen, ik heb liggen dromen Op mijn…

in dit kleine doosje geen zilver en geen goud het is veel kostbaarder omdat ik van je houd het gaat slechts om een woordje waar je zo op heb gewacht het hield je maanden bezig overdag en in de nacht het aller dierbaarste wat ik jou kan geven mijn oprechte vriendschap voor je hele leven…