Alle inzendingen over Liesbeth Spies

Liesbeth Spies is ons aller moeder die je bij thuiskomst na een avondje stappen in haar badstof ochtendjas trakteert op gebakken eieren met spek. 'Heb je veel gedronken?' Liesbeth Spies is de magistraat die een onthoofding nog zou ontkennen als die voor haar ogen werd uitgevoerd.…

(voor Walter Spies (1895 - 1942)) Jij bent geboren op 15 september 1895 in Moskou. Jouw vader was daar als Duitse diplomaat werkzaam. Jouw ouders waren Leon Spies (1858 - 1921) en Martha von Mohl (1863 - 1946). Zij kregen 6 kinderen. Jouw zus was de balletdanseres/actrice/choreografe Daisy Spies, geboren op 20 december 1905 in Moskou.…

“Wat zullen we doen Liesbeth, gaan we naar mij thuis of wil je hier blijven slapen. Het is mij om hetzelfde waar ik slaap, hoor!” Liesbeth zat in gedachten over de krant gebogen zonder deze echt te lezen want daar was het kaarslicht niet sterk genoeg voor.…

Ze draaide zich om en liep resoluut de gang in richting van de trap Liesbeth in haar eentje achterlatend. Liesbeth bleef nog even besluiteloos achter en keek achterdochtig naar hun gezamenlijke aanwinst waar ze toen zo trots op waren.…

Eva had alles gevonden zoals Liesbeth het haar gezegd had maar vond toch dat het maar behelpen was, ja als je alle comfort gewend bent en dan een stapje terug zetten moet is dat een hele teleurstelling. Toen ze klaar was en aangekleed kwam Liesbeth naar beneden.…

Hij reikte het schrijven aan Liesbeth en haalde een boekje te voorschijn waarin ze de overhandiging moet bevestigen. De postbode zag ook dat er iets was voorgevallen, hij fronste zijn wenkbrauwen en verdween al hoofdschuddend het huis via de gang. “Van de gerechtelijke politie,” zei Liesbeth, terwijl ze de enveloppe opende, en begon te lezen.…

Liesbeth was niet alleen een beetje ouder dan ik, maar vooral in alles veel verder, veel rijper. Ik was nog echt een broekie, dat thuis ook nog eens behoorlijk kort gehouden werd. Liesbeth kwam uit een milieu waar veel meer mocht en kon. Ze was in mijn ogen vrijgevochten.…

Betonnen woorden verzonken zinnen genagelde kreten ontspoord beminnen Rottende klanken gebroken verhaal een hek om de hemel gevoelens van staal De punten omhoog ijzeren spiesen het eeuwige raken de grip verliezen Instortingsgevaar verbreekt het geheel de grondslag doorgronden bouwt ieder zijn deel…

Eva voelde hoe Liesbeth beefde en heel koud aanvoelde.…

Liesbeth had telkens opnieuw geweigerd het huis te bezoeken, maar Eva was wel nieuwsgierig naar dit kleinood waarvan ze vroeger zo veel lovende woorden hoorde, maar dat nooit te zien kreeg. Eva had al weken vantevoren een vervanger voor haar dagelijkse taak gevonden en zag nu de kans schoon om met Liesbeth naar de zee te trekken.…

Kies Spies en verlies, kies Mark 'my words', ratten van allerlei pluimage knagen aan zetels in het verschiet. Links is pislink en de partner van dierenpoes steekt een dikke dertigduizend euro lachend in de subsidieknip. Verbeet gaat iets anders doen (god zij dank), maar dat is een minimumlijder niet gegund, waarvan acte.…

Maar zo mooi als met Liesbeth werd het niet snel meer.…

Liesbeth die het abrupt opspringen en het naar buiten lopen als een reactie op haar brutale handeling begreep liep haar vriendin achterna. “Sorry Eva ben je nu kwaad op me, het was een kortsluiting, het gebeurde automatisch echt zonder nadenken, ik wist niet dat je het zo persoonlijk zou opnemen”? “Dat is het niet, Liesbeth.…

Liesbeth, toen je dat andere vertrek bent binnengestapt; die kamer waar de dood op je wachtte, ben ik je - tot mijn schande - niet gevolgd. Van anderen zag ik het levenseinde; jouw levenseinde zag ik niet. Jouw devies ging over de trouw - de trouw die ik je niet betoond heb(wat konden mijn nutteloze, waardeloze brieven uitrichten?)…

Ik spies hun warme vacht aan mijn klauwen, stil hun angstig piepen met trots vertrouwen. Ik rijt het hete bloedend vel los met mijn snavel en vreet het nog dampende vlees op mijn kavel. Al wat binnen lag komt door mij naar buiten; zo weet ik 't wilde tieren van haas en muis te stuiten.…

Liesbeth vond de bewuste lamp uiteindelijk en ook de lucifers en ontstak de lamp. Nu eerst zag ze haar held staan die als een boomstam zonder enige beweging daar stond.…

weg in zijn ongure biotoop de holbewoner die in huiden kroop en zich voor hete vuren moest verwarmen het wilde vlees verteerd door maag en darmen waarvan vaak het verhitte bloed af droop de tand des tijds liet niets op zijn beloop een ongelijke strijd zonder erbarmen soms woei van ver een schetterend geluid dan trok hij er met speer en spies…

Liesbeth kon niet meteen antwoorden de krop in haar keel snoerde alle geluid af. “Hêla, is daar iemand,er is toch niets geb…” ze brak haar zin af omdat ze een dof voorgevoel kreeg en zei toen “kop op meid, ik kom er aan, je bent toch thuis, is ’t niet?”…

Heb je me gezien vannacht toen ik heel gedreven Voor je huis stond? Ik rook je parfum van kromhout tot elmare, maar raakte de weg kwijt tussen kiezel en herinnering. Krankzinnig lachen om die praktische bezwaren. Een goddelijke komedie, maar was dat juist niet helemaal ons ding? Cupido schoot en liet me hier gewond. Want ik wilde met je…

Liesbeth van Dalsum is geboren in 1975 te Haren. Ze is een knappe verschijning, zeker met haar blonde krullenkapsel, waarbij ze qua schoonheid Marilyn Monroe verreweg overstijgt. Ze schrijft zogenoemde mathematische poëzie, die zeer populair is in de hogere, wiskundige kringen.…

in je dromen, hangen boven je bed een tepel, wat haar, een jonge knie Vandaag nog staan we met draden die ons binden de handen tot een orchidee misschien maar morgen denk je bij het ontwaken aan een boog zonder hoofd, zonder handen in te veel duister kom dan niet naar ons om het donker want wij hebben onschuld aan jouw weten Liesbeth…

Op dat gebied was Franck een crack dat moest zelfs Liesbeth toegeven. Na deze afgang moest de hele boel ook weer opgeruimd worden; normaliter hielp Liesbeth hem daarmee maar nu moest hij het in zijn eentje klaren, want ze was op orde gesteld.…

Liesbeth die na de ietwat andere begroeting als dat ze verwacht had weer terug de keuken indook om er voor het middagmal te zorgen, liet Peter en Eva in de woonkamer achter alwaar ze met hun tweeën het uurwerk van alle kanten aan het betrachten waren.…

Ik kijk En ik wacht Je ziet me niet Onuitgesproken gevoelens Voor jou alleen Dromen In stilte Woorden, stervend in de lucht Dan Mijn blik Vangt de jouwe Iets verbindt ons Even...…

De zon wil ik je geven De aarde en de lucht De maan en de sterren De vogels in hun vlucht De schoonheid van de golven De tere droppels dauw Alles wil ik je geven Omdat ik van je hou…

De zon gaat onder. In mij wacht, Ongeduldig, Een klein duiveltje Klaar om De ketenen der macht te verbreken. De zon gaat op. Het duiveltje Is alweer in slaap gesukkeld Vol verwachtingen Voor de komende nacht. De onuitgekomen beloften zwijgen.…

aan zee het geluid van de golven rust... zonder jou, alles verloren zonder jou, muisstil en dan plots,... niets meer…

Denkend aan Leiden, zie ik bruisende kroegen En terrassen aan de waterlijn staan Studentenhuizen, een rommelige kamer Horend bij je studentenbestaan Studeren doe je, om punten te halen Een titel, mooie toekomst in ’t verschiet Een tentamen verpest, is soms wat balen Maar ’s avonds sociëteit, weg tijd’lijk verdriet Afgestudeerd, een baan…

Ik zie hem lopen door een veld rode rozen. Hij ziet er uit als een engel.. neergedwarreld om mij nog één keer goede dag te zeggen en om dan terug te gaan naar zijn paradijs... Maar plotseling is zijn blik verstard, hij kijkt me met zijn helblauwe ogen aan... Hij is in mijn ogen verzonken... Hij zoekt er een houvast...iets dat kan zorgen dat…

T O R E N S van ivoor nog wel zijn zo hoog, koud en kil. Hoe kan ik zo jou nader komen Of…. is dat juist wat je niet wil? Zo stilgezwegen, buitengesloten, afgestoten, als er niet toedoende uitgekauwd en doorgespoeld, voel ik me weggesnoeid, stukgesneden en afgestorven. Ik ben geen mens bij wie jij kunt schuilen…