Alle inzendingen over M. Vasalis

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - uit Parken en Woestijnen van M. Vasalis (1909-1998)…

(voor M.…

Op een dag ontdekte Eppo dat de beroemde dichteres M. Vasalis tot aan haar overlijden in het landhuis De Zulthe in Roden had gewoond. Hij ging haar oeuvre lezen en dat viel best mee, waarna hij een week in het pension in De Zulthe bivakkeerde om dichter bij Vasalis te komen.…

'Egyptische brieven' verscheen, inclusief zes brieven aan M. Vasalis. Tijdens een cholera-epidemie kwam hij in het ziekenhuis terecht, Tine reisde hem achterna. In 1950 waren ze terug in Nederland.…

Een dichter als M. Vasalis moest niet veel van pennenstrijd hebben volgens haar biografe Maaike Meyer. Een polemiek die de pers haalde, was die van Arnon Grunberg en A. F.Th. van der Heijden toen ze voor de AKO literatuurprijs waren genomineerd. Het ging over de regels van het schriftelijk bekvechten.…

In de oudste lagen van mijn ziel, waar hij van stenen is gemaakt, bloeit als een gaaf ontkleurd fossiel, de stenen bloem van uw gelaat. Ik kan mij niet van U bevrijden, er bloeit niets in mijn steen dan Gij, de oude weelden zijn voorbij. Maar niets kan mij meer van U scheiden.…

En nu nog maar alleen het lichaam los te laten- de liefste en de kinderen te laten gaan alleen nog maar het sterke licht het rode, zuivere van de late zon te zien, te volgen-en de eigen weg te gaan. Het werd, het was, het is gedaan.…

Op een recht, zwart kousenbeen dunne rokjes opgeheven, dansend in de vroege regen en de tuin voor zich alleen, staan twee jonge appelbomen, 't witte bloed omhoog gestegen, vlinder-hoofden wijd omgeven door hun allereerste dromen.…

Er is een boom geveld met lange groene lokken. Hij zuchtte ruisend als een kind terwijl hij viel, nog vol van zomerwind. Ik heb de kar gezien, die hem heeft weggetrokken. O, als een jonge man, als Hector aan de zegewagen, met slepend haar en met de geur van jeugd stromende uit zijn schone wonden, het jonge hoofd nog ongeschonden, De trotse…

Zij luistren beiden naar haar oud verhaal, wondere dingen komen aangevlogen. zichtbaar in hun verwijde ogen, als bloemen, drijvend in een schaal. Er is een zachte spanning in hun wezen, zij zijn verloren en verzonken in elkaar, - het witte en het blonde haar - geloof het maar, geloof het maar, alles wat zij vertelt is waar en nooit zal je…

Ik liep vannacht - van een optocht los- geraakt - ineens onder een hoog en luchtig viaduct, jong, naast mij liep een grote vrij zware jonge man. De pijlers werden bomen en het beton werd losse grond. En ogenblikkelijk stonden we stil, zijn mond boog zich half open neer, ik richtte mijn gezicht omhoog, de zekerheid van kussen en omhelzen was…

verdriet kit al mijn krachten samen zodat ik roerloos word als steen mijn hele wezen wordt materie een ondoordringbaar star mysterie o sla de rots, opdat ik ween…

Uit het bewegenloze, stomme, zware, omhoog gedoken. En daar stromen blaren zo bijna woordelijk, onverantwoordelijk. Er loopt een kind met lange ruige haren, Waar de herfstzon hees op wordt en dol. Het water van de vaart stroomt uit de horizon en woelt en wentelt om zichzelf en draait, Zoals een lange man, die zich geen raad weet van geluk. En…

Er was niets, dacht ik altijd, denk ik nog, dat je niet kon. Heel mooie pakjes maken ritselend met bruin papier - de stroeve jampot opendoen,wonden verbinden gireren, condoleancebrieven schrijven, voorlezen, spreken in vijf talen, bijna verdronken honden uit het water halen levendig luisteren naar langdradige verhalen. Maar bij het einde van…

Ik oefen als een jonge vogel op de rand van 't nest, dat ik verlaten moet in kleine haperende vluchten en sper mijn snavel.…

Op haar dertiende begon ze met dichten, gestimuleerd door haar leraar Nederlands, die haar ook op Vasalis wees. Aanvankelijk imiteerde ze Vasalis, maar dat werd meer en meer haar eigen stem. Ze is van hetzelfde kaliber als Vasalis en dat al op jeugdige leeftijd.…

Vasalis zelf ging als kinderpsychiater werken in Assen en Groningen. Haar poëzie was magisch-realistisch, romantisch ook, visueel gezien als kathedralen in de woestijn of zoals Clara Eggink zei: 'De mystiek van de realiteit'.…

De bus rijdt als een kamer door de nacht de weg is recht, de dijk is eindeloos links ligt de zee, getemd maar rusteloos, wij kijken uit, een kleine maan schijnt zacht. Vóór mij de jonge pas-geschoren nekken van twee matrozen, die bedwongen gapen en later, na een kort en lenig rekken onschuldig op elkanders schouder slapen. Dan zie ik plots…

De winter en mijn lief zijn heen. Er zit een merel op het dak, zijn keel beweegt, zijn snavel beeft alsof hij in zichzelve sprak. Hij luistert: uit een verre boom klinkt als het ketsen van twee stenen een vonkenregen van verlangen zo luid, zo helder en zo bang. De merel stort zich met een kreet vol wildheid in de voorjaarsvlagen. Ik kan…

Met opgetrokken schouders, toegeknepen ogen, Haast dravend en vaak hakend in de mat, Lelijk en onbeholpen aan zusters arm gebogen, Gaat elke week de idioot naar 't bad. De damp die van het warme water slaat Maakt hem geruster : witte stoom… En bij elk kledingstuk, dat van hem afgaat, Bevangt hem meer en meer een oud vertrouwde droom.…

Bij ieder schepsel dat geboren wordt zijn reis begint, scheept in het ruim de dood zich in. En maakt zich met het schip vertrouwd, dringt door tot iedre vezel van het hout de romp, de mast, de kabels en de touwen de zeilen hurkend in de reddingsboot. Het zijn de kleine kindren die hem kennen en hem niet vrezen: zij zijn nog pas zo kort geleden…

Als je een landschap was waar ik doorheen kon lopen, stil staan en kijken met mijn ogen open en languit op de harde grond gaan liggen, er mijn gezicht op drukken en niets zeggen. Maar 't meeste lijk je op de grote lucht erboven, waar ruimte is voor buien licht en donkre wolken en op de vrije wind daartussen, die in mijn haren woelt en mijn gezicht…

Nog weet zij niet wat haar verraadt: zij beseft niet, dat haar hand sluimrend op haar schoot - zo smal met een bloem tussen de vingren - in extase en in haat onverwacht een dolk zal slingren naar wie zij beminnen zal.…

Bedankt M&M, bedankt.…

Daarnaast doen de schrijvers het CPNB twee suggesties aan de hand om aan hun grieven tegemoet te komen: 1) een extra bundel met moeder- en moederschapsstukjes van m/v auteurs, en 2) twee essays door v/m over Vasalis’ gedicht “Moeder”. Wat een beperkende, ééndimensionale opvatting van titel en thema!…

Wie z’ aanneemt te beschrijven Zal in de arbeid blijven, Het zij de kloekste pen Die m’ in de lande kenn’. Best zal men met beschreien Die zoete naam verbreien. Schreit, Jofferen, uw leed Was nooit zo wel besteed. oktober - 1680…

Op een nooit geschilderd schilderij staat ze met een lach. Wanneer je stil bent, hoor je haar denken: ‘Schilder mij, maak mij tot iemand!’ Achter de ezel zit een man. Hij maakt een zelfportret van een vrouw, moet soms lachen om de werkelijkheid. De vrouw doet iemand na, niemand die ooit heeft bestaan. De schilder imiteert de illusie zo…

Ik wil een M zijn. Omdat de M zo potig is, Kan hij waarschijnlijk Ver lopen. Omdat de M van boven Op een berg lijkt. Die vast wel te beklimmen is.…

In talkshow 'M' was Lale Gül uitgenodigd, schrijfster van het boek 'Ik ga leven'. Het gesprek nam geruime tijd in beslag. Ondertussen zat Arnon Grunberg te wachten. Zijn er straks vijf minuten over voor de winnaar van de P.C. Hooft-prijs? Margriet, presentator, sprak raadselachtige zinnen.…

Omdat mensen zeggen wat zij niet denken, zijn zij het in discussies zo vaak oneens.…