Alle inzendingen over Marie Spartali Still

(voor Marie Spartali Stillman (1844 - 1927)) Je bent geboren als Marie Euphrosyne Spartali op 10 maart 1844 in Londen. Jouw vader was Michael Spartali, een rijke, Griekse koopman, de directeur van de firma Spartali & Co, met het hoofdkwartier in Smyrna (nu Izmir). Van 1866 tot 1882 was hij de Griekse consul-generaal in Londen.…

(voor Marie Spartali Stillman (1844 - 1927)) Je bent geboren als Marie Euphrosyne Spartali op 10 maart 1844 in Londen. Jouw vader was de rijke, Griekse koopman/consul-generaal Michael Spartali en jouw moeder was Euphrosyne Varsoni. Jij was hun jongste dochter. Jouw broers waren Eustratius en Demetrius.…

Zij deed de stille gever hartepijn, want gaf hem via Joan het volgend briefje. Daar stond geschreven: 'Jan, ik heb gemerkt dat je me aardig vindt. Ik vind jou niet aardig. Zwijg daar dus over, Marie-Jeanne.' De doffe dreun heeft twee jaar doorgewerkt. Nu kan ik lachen en ik zing een lied; toen wou ik huilen maar ik had geen tranen.…

Zij slaapt, die steeds vol leven was En levenslust. Nu ligt ze bleek, verstijfd en koud, In doodse rust. Weent niet om haar, weent heden niet, Nu ze onbewust Van pijn en ziekte sluimert, ziet, Ze slaapt, ze rust En nu voor 't laatst, op aarde haar Vaarwel gekust, Voor ons de strijd des levens, maar Voor…

Domme mensen kunnen me niet beledigen en intelligente mensen doen zoiets niet.…

Zo lang samen En nu toch zo kort Na al die tijd Twijfels Of het weer iets tussen ons wordt Ik was zo gelukkig Tot kort geleden Toen jij niet meer wilde God, wat heb ik gebeden Dat jij tot inkeer zou komen Mijn hart heeft zo geleden Dan kon niemand voorkomen Alleen jij Tot die dag Dat je zij dat je mij mistte Bij mij wilde zijn Ik voelde…

Hoe je er ook tegenop ziet wat je er ook tegen wil doen vaak komt er toch verdriet een handdruk en een zoen die zeggen dat je gaat voor even of voor altijd je ‘thuis’ verlaat toch wel uit dankbaarheid maar veelal met pijn in je hart loop je weg van de gewenning want je maakt voor jezelf een nieuwe start als een soort erkenning die…

Eigenlijk had Freud gelijk, het hele leven staat in teken van je id en je superego die tegen elkaar opboksen. Je id stuurt impulsen door aan je lichaam en je superego probeert dit tegen te houden. Je geeft hieraan toe of je houdt je sterk. Waar is de lijn die je trekt en waar bestaat deze uit? Je laat je gaan of soms meer dan eens. Je voelt schuld…

Als mieren zulke nijvere werkers zijn, hoe kunnen ze dan tijd vinden alle picnics te bezoeken?…

Hoeveel tochten, zijn er nodig? Vraag het mij en ik zeg, geenéén! Ze zijn totáál overbodig, behalve voor de lopers alleen! Zij putten moed, zélfs uit de steeds kórter wordende stoet!…

Ik draag de eenzaamheid naar een bos, vochtige bladeren in mijn hand, geurend naar een verloren land. Langzaam praat ik tegen zwijgzame bomen, ik vertel hen een eeuwenoud verhaal. Heel bewust haal ik adem en voel in het ruwhout van mijn lichaam oude tranen, van schors ontdaan…

de stille nacht omgort mijn mantel van eenzaamheid en pijn van afgesneden zijn de stille nacht neemt op mijn tranen en kleine Beer kijkt teder op mijn huilen neer de stille nacht luistert geduldig de nieuwe Maan is zelfs zichtbaar aangedaan de stille nacht kalmeert mijn twijfel en grote Beer maant mij probeer het mog een keer…

En weer is daar een stille tocht De afschuw golft door het land Wat is er hier toch aan de hand Worden er wel oplossingen gezocht ? Zijn er geen stille tochten genoeg geweest Wordt het niet eens tijd om de handen ineen te slaan Of blijven we stilzwijgend leven met deze waan Treden we nu eens op tegen zo een beest ?…

daar waar het water verstilt in de bodem van mijn gedachten, waar mijn tranen nooit de oevers bereiken daar vind ik jou in de stroming van de tijd... daar waar jouw traan mijn land bespoelt over de akkers van mijn karakter, waar de stilte nooit uit ogen verdwijnt daar vind ik jou in de onderstroom van mijn verleden… in brede rivieren…

De hoop is zijn stille vennoot die hem trouw is tot in de dood. Hij gaat door tot hij lichamelijk niet meer kan, hij erbij neervalt. Hoop dooft soms heel even tot waakvlam maar wakkert dan weer aan.…

Na een korte groet zegt de ene buurman: ‘Zeg buurman gelooft u nu ook dat het zo erg gesteld is met de stille armoe?’ ‘Om eerlijk te wezen, ja ik geloof dat wel en weet je het is er altijd al geweest.’ De beide heren, die qua leeftijd mijn zonen hadden kunnen zijn, twijfelden eraan.…

Prachtig toch, dat we dat middels een stille tocht kunnen delen met elkaar? Maar dat het sowieso nodig is, dat is toch te bizar voor woorden? Nog even, en we kunnen vanwege de hoge mate van krankzinnigheid die er tegenwoordig huist onder de wapengestuurde idioten, elke dag een stille tocht houden!…

Men vergeet spoediger een groot verdriet dan een kleine vernedering.…

Ieder keer opnieuw, wil ik mijn gevoelens aan jou beschrijven, je eerlijk laten weten, dat ik ook nu bij jou wil blijven. Ik mis het natuurlijk wel, het zalige vrijen met jou, maar wat is dan echte liefde, als ik alleen maar daarom van je hou? Ik snap heel goed je verwarring, en ook al doet jouw beslissing pijn, ik wil alles met je blijven…

Ik ben blij en dankbaar dat de 8.5 ton zware Tiangong-1 niet op mijn dak c.q hoofd is terechtgekomen - wat op zich had gekund - maar ergens in de Stille Oceaan is neergestort.…

Maar ach die arme, maar mooie Marie wordt moe van al die begerige blikken heren in confectie of in maatpak geven haar het gevoel te zullen stikken. Arme, mooie geblondeerde Marie wil joggingpak en warme sloffen een man die echte liefde geeft Marie wil één keer in haar leven boffen.…

Een stille vlakte die al velen liet sterven Door gezichtsbedrog…

in het donker van de nacht een fijn gesprek totaal onverwacht niets kan ons deren we praten lang maar dan plotseling ... ik word zo bang ik fluister, ik roep krijg geen gehoor na een tijdje dringt het pas goed door je bent vertrokken je bent echt gegaan mij achterlatend met een traan helemaal alleen in een stille stilte omgeven…

Ik merk steeds vaker, dat je bang bent, bang om alleen te zijn, alleen met mij. Niet bang voor mij, maar bang voor jezelf, bang dat je dan, jezelf niet meer in de hand hebt. Bang dat je liefde blijft stromen, niet meer te stoppen, niet meer los te laten, en zoveel kapot maakt. Zo doet liefde vreselijk pijn, iets wat je nou pas beseft…

In de verdwenen film 'Lilies of the Field' speelde je met de mooiste actrice van de stille films, Corinne Griffith. Je speelde in de verdwenen film 'The Snob', naar een roman van Helen Reimensnyder Martin. Je speelde Dolly in 'The Cave Man', met Marie Prevost en Myrna Loy. Je speelde met de intrigerende Sylvia Breamer en met Jane Winton.…

In augustus 1792 werden Marie en Lodewijk naar de Tour du Temple gebracht, een gevangenis. Op 2 september 1792 werd Marie's eerste hofdame Marie-Louise Thérèse de Savoye, prinses de Lamballe, door de guillotine vermoord. Zij werd 42 jaar. Volgens enkele roddelaars had zij een lesbische relatie met Marie.…

als Volendams trots BZN luidkeels jouw naam scandeert op muziekpodia, radio en TV en volle zalen ongegeneerd meebrullen snijdt een vlijmscherp mes mijn verdrongen gevoelens aan repen enkele decennia lang koelkastkoud geconserveerd het verklaart de pijn begeleid op gitaar bas en slagwerk geen medicijn die afdoende is als BZN jouw naam…

Ik wist niet, dat Marie een hoer was en wat dan nog, het is ook een mens, en ze moeten er zijn, een beroep zo oud als de wereld, dacht ik.…

Eenzaamheids achterdocht, gevoed door waan, Kweekt groter kwaad dan roekeloos vergeten Van wetten, waardoor veiligen zich weten Behoed tegen een snel en stout vergaan. Wie zonder schaamte geile lust belijden, Maken zich schuldig, maar zij weten toch De grootste zondigheid van 't kwaad te mijden. Alleen wie, braafheid huichelend, bedrog…

gezien en wie heeft er de grote bugel gezien en wie Gaston met zijnen basson De kleine bugel zit in 'nen rozetuil bij Rozalie de grote bugel zit in de sjees bij Melanie Marie-Katelijne Marie-Katerien En Gaston die zit 'In de Ton' ik vraag u pardon Bolle wangen ballen bekkens bugel en basson…