Alle inzendingen over Marie-Joséphine Vall

(voor Marie-Joséphine Vallet (1866 - 1932)) Je bent geboren op 19oktober 1866 bij Quaix-en-Chartreuse. Je ouders waren leraren. Ook jij volgde een opleiding tot lerares, die je in 1884 voltooide, maar je werd liever kunstschilderes.…

Marie-Joséphine was ontroostbaar en zij werd door verdriet verteerd. Zij overleed op 23 november 1891 en zij is naast jou begraven.…

De muur is de dag die niet verandert en de tijd verandert in iets dat niet verdwijnt of vervalt want er is iemand die niets anders meer wenst.…

Een ware vriend ken je pas als je hebt meegemaakt dat deze een nieuwe relatie kreeg en je daarbij niet heeft laten vallen.…

Blaadjes vallen nu één voor één, vogels fluiten weer minder vrolijk…

Ze zeggen: G’d heeft alles in de hand. Hij ziet elke mus die valt. Maar die mus valt wel.…

(voor Joséphin Péladan (1858 - 1918)) Je bent geboren op 28 maart 1858 in Lyon. Jouw familie was vroom rooms. Jouw moeder was Joséphine Vaquier. Jouw vader was Louis-Adrien Péladan (1815 - 1890), een schrijver, dichter en Ridder van Sint-Sylvester. Hij was lange tijd de hoofdredacteur van 'La France litteraire'.…

Kan je bodemloos vallen? Kan dat? Hij glijdt in de waanzin Spartelen is overbodig als de vele kwade ogen jouw handen volgen. "Ik verdraag dit schamel evenwicht niet" Hijgen en denken: Hemel! Het licht breekt in gloeiende stralen!…

je naam zal niks zeggen als mijn bloed drijft over betraande paden mijn lichaam staat verstijft als mijn geest zou vallen zou jij mijn lichaam zien met een staande grauwe blik doods, zoals ik dat verdien..…

Iemand telefoneert over de beste plekken voor mannen die willen vallen. Op het station rennen vrouwen op zoek naar hun minnaars, die ze de avond tevoren in onberispelijk tenue hebben achtergelaten. Pluimachtig strijkend varen zeeschepen het tegenlicht binnen. Op de gangboorden klinkt het roffelen van glimmende herenschoenen.…

Zij slaapt, die steeds vol leven was En levenslust. Nu ligt ze bleek, verstijfd en koud, In doodse rust. Weent niet om haar, weent heden niet, Nu ze onbewust Van pijn en ziekte sluimert, ziet, Ze slaapt, ze rust En nu voor 't laatst, op aarde haar Vaarwel gekust, Voor ons de strijd des levens, maar Voor…

Domme mensen kunnen me niet beledigen en intelligente mensen doen zoiets niet.…

Jouw ouders waren Marie de Montesquiou-Fézensac en Joseph de Riquet de Caraman, 18de Prins van Chimay, een Belgische diplomaat en politicus, die van 1884 tot 1892 Minister van Buitenlandse Zaken van België was. Jouw broers waren Joseph, Pierre en Alexander en jouw zussen Julia en Marie Joséphine.…

(voor Marie-Denise Villers (1774 - 1821)) Jij bent geboren als Marie-Denise Lemoine in 1774 in Parijs. Jouw ouders waren Charles Lemoine en Marie-Anne Rouselle. Jij had drie zussen, o.a. jouw oudste zus Marie-Victoire Lemoine, geboren in 1754 en een classicistische schilderes, die ongehuwd bleef en van haar schilderwerk leefde.…

Zo lang samen En nu toch zo kort Na al die tijd Twijfels Of het weer iets tussen ons wordt Ik was zo gelukkig Tot kort geleden Toen jij niet meer wilde God, wat heb ik gebeden Dat jij tot inkeer zou komen Mijn hart heeft zo geleden Dan kon niemand voorkomen Alleen jij Tot die dag Dat je zij dat je mij mistte Bij mij wilde zijn Ik voelde…

Hoe je er ook tegenop ziet wat je er ook tegen wil doen vaak komt er toch verdriet een handdruk en een zoen die zeggen dat je gaat voor even of voor altijd je ‘thuis’ verlaat toch wel uit dankbaarheid maar veelal met pijn in je hart loop je weg van de gewenning want je maakt voor jezelf een nieuwe start als een soort erkenning die…

Eigenlijk had Freud gelijk, het hele leven staat in teken van je id en je superego die tegen elkaar opboksen. Je id stuurt impulsen door aan je lichaam en je superego probeert dit tegen te houden. Je geeft hieraan toe of je houdt je sterk. Waar is de lijn die je trekt en waar bestaat deze uit? Je laat je gaan of soms meer dan eens. Je voelt schuld…

Als mieren zulke nijvere werkers zijn, hoe kunnen ze dan tijd vinden alle picnics te bezoeken?…

Maar je laat me vallen, hard, en de bodem splijt open en ik duikel omlaag.…

Je lijkt ineens zo rood vannacht zelfs onverbloemd beschaamd vannacht zo openlijk van stuk gebracht Denk je dat je vallen zal? Je schrijft op het gedroomde meer waar zand je diepste waarheid leest Verwijten spoelen monddood aan verdronken in je vloed van woorden Je telt van nul tot éénmiljard Maar welke nullen tel je dan?…

Bladeren vallen 't zijn grote getallen ze zijn dood groen kleurt nu rood in de zomer nog in volle bloei nu verdort, zo onverwacht maar toch had ik het wel gedacht aan alles komt een Balkenende…

Een blad valt niet het dwarrelt zoals ook jij het is, volstrekt niet logisch omlaag te vallen zo vond je mij…

Pluk plukte de dag met pret maar viel weliswaar met een lach zowaar van de Pettenflat…

De gonsregen, regen - het òpbewegen van bladen als water valt, de regen valt valt valt. Zo in me zelf gedoken te zitten in 't glanzige niet meer witte licht - en nooit te beginnen beweging en niet te bezinnen. De regen maakt grauwe strepen in de gladgrauw geslepen lucht - de gordijnen hangen…

Een ieder ziet je, en je weet: een ieder is geil van maar één verlangen: jou op je bek te zien vallen.…

De winterwind blies feller Uit 't woeste noordenwest, En wiegde in hoge bomen 't Verlaten eksternest. De knaap kroop in de abelen, Bij d'enggevroren vliet, De laatste blaren zonken In 't suizend oeverriet. Het knaapje lachte zoeter: Hij zag zijn huisje staan, En voelde 't jeugdig harte Van moed en hope slaan…

Een groot dichter zijn, en dan vallen.…

De grootste prestatie in het leven is niet om nooit meer te vallen, maar om iedere keer weer op te staan.…

Men kan daar omhoog vallen.…

Ik dacht…… jij bent het dan, De ware voor mij, Was met jou zoveel van plan, Voelde mij veilig aan jouw zij, Maar helaas, zelfs na al die jaren, Weet je nog niet wat je wil, Dus zit ik nu te staren, Om me heen voelt het koud en kil, Niet gedacht dit ooit nog te voelen, Je bent zo ontzettend vertrouwd, Kon ik mijn liefde maar bekoelen,…