Alle inzendingen over Mee

Schreeuw ik het uit van de daken Met de duimen tegen mijn kaken Vrijheid er iemand met me mee?…

Ik beluister het nog maar pas begonnen lied van de mens intellectueel geschapen ergens uit een rib in het hof van Eden vals de verboden vrucht bezongen nu soms vastgenageld aan geweld zonder enig begrip Laat mij maar zingen het ons aller bekendste lied over oprechte vrede en veiligheid geborgen met liefde in de hoop dat velen met mij mee…

toch mee...…

en als je ooit bij me wegloopt ..loop ik met je mee.…

Oogverblindend mooi lach naar mij raak mij aan zie mij zie mij zandkorrels kom neem mij mee naar het zilte nat waar golven rollen…

ik zou graag willen huilen zachtjes zonder haasten in de herinnering waar ik jou heb aangeraakt in de liefkozing van je hand toen ik jou droomde tussen vroeger maar nooit later ik zou graag willen liefhebben eeuwig enkel jij in de tranen waar ik jou heb gefluisterd in de regendruppels toen jij mij vlocht tussen uren maar nooit…

Ik geef mijn stem mee aan de wind Langs de dagen en de nachten Langs een droom en werkelijkheid Ik geef mijn warmte mee aan de winter Langs lage wolken en vederlicht gemijmer Langs witte dekens en roerloosheid Ik geef mijn bladeren mee aan de herfst Langs de lente en de zomer Langs een traan op papier Ik geef mijn liefde mee aan de nacht…

Kus de avond begroet de nacht kleur naakt de kim geef mij weer kracht geelgoud zand raakt onze voeten pak mijn hand laat golven groeten voel het helmgras zie de kleuren proef hoe het was ruik de geuren wil mij laven bevecht onze zee wees mijn haven toe neem me mee…

Wanneer aarzelende druppels verkwikken laat dan warme stralen bevroren wanen ontdooien als bloemen huiverig over de rand van de vaas het eerste licht durven begroeten pas dan zal gisteren vandaag zijn en verlegen verlangen naar morgen ga je mee douchen ?…

Nee, ik staak, ik stop ermee en ben er klaar mee! Ik kijk niet meer, ervan uitgaande dat ik de keren ervoor wel keek dan? Maar de maat is meer dan vol, overvol, bomvol ook nog!…

Eén met de stromingen: tegen en mee. Hij was blij met deze plek verbonden te zijn. Nu kon hij het touw eindelijk laten liggen, want hij wist inmiddels precies waar de bewuste plek zich bevond. Trots was hij. Op zichzelf en op deze plek, die hem heel veel houvast bood. Wie had dat gedacht? Ja…inderdaad… Hij.…

>>><<< Ooit droomde ik de tijd die ik nog had te gaan met de ziekte die ik (nog) niet als een loden last met mij mee hoef te slepen, maar daarentegen ook niet te negeren valt.…

Het merendeel van onze medemensen, met name dat van de jongere generatie, communiceert tegenwoordig met méér personen, van dichtbij tot op grote afstand, sneller, effectiever en vooral geruislozer door middel van twee duimen dan u en ik hetzelfde met onze twee stembanden zouden kunnen doen.…

Ik ben er namelijk klaar mee, ja ook met de klokken maar dat bedoel ik nu niet!…

Wat leek de dag oneindig lang te duren Het leven kreeg per uur steeds minder zin Want heus, je ziet er haast geen gat meer in Wanneer minuten voelen gaan als uren ´n Zwarte dag, ja, maar goddank voor mij Is nu die rustdag in de Tour voorbij…

Met in m’n oor een kleindochter die op de fiets naar de drogist gaat om hoestdrank te halen, staat ze bij de Etos, alwaar de dame vraagt hoe oud (jong) ze is en ze antwoordt: 13 jaar mevrouw. Oh hoor ik op de achtergrond, dan mag ik je dat niet meegeven! Heel goed, die regels maar ik zeg haar, Jasmijn, zet me eens op de luidspreker? Als ze dat doet…

mee Kom mee dan Pak mijn hand En ga met me mee Alles achterlatend Alleen elkaar Wees maar niet bang Ik ben nu bij je en neem je mee...…

'Wind mee is wind tegen, als je de andere kant op wil,' die woorden had ik van jou gekregen, ze klonken koud en stil.. Pas veel later heb ik begrepen, wat jij hiermee bedoelt, soms laat je je meeslepen, door iets dat je voelt..…

Soms zit het in een kind verweven Pas op het paaltje lieve schat… Evenwel groeien ze er of overheen Gebiologeerd en pats op z’n gat… Dan wel blijvend zichzelf het blok aan been Schoppend naar iets tussen de spaken… Rest hen niets anders er mee te leren leven Vliegt fiets onder kont en zit verbaasd te gapen… Maar soms gloort er voor hen echte…

(voor Juliette Binoche (9 maart 1964)) Je bent geboren in Parijs. Je vader Jean-Marie is regisseur, acteur en beeldhouwer. Je moeder Monique Stalens is regisseur, actrice en lerares. Ze is van Poolse afkomst. Je opa en oma zijn in de tweede wereldoorlog in Auschwitz gevangen gezet, omdat ze joodse intellectuelen waren. Je bent ook van Franse, Braziliaanse…

Ik vind je er mooi uitzien hoor mama, zegt mijn zoon ernstig. Oh ja, vraag ik. Ja, knikt hij, ‘je lijkt op een boomkikker, die heeft ook van die rode bolle ogen’. Waarna een bulderende lach van zijn papa klinkt. Ik monster mezelf in de spiegel, zet mijn vierentwintigjaar oude reserve-brilletje af en dep het pus uit mijn ogen. Een virale ooginfectie…

Een groot aantal sociaal zwakkeren in onze samenleving beheerst nu al meer varianten in het leggen van knopen dan menig ruige en doorgewinterde zeeman in de Gouden Eeuw. De tijd van eenvoudig de eindjes aan elkaar knopen is voorbij.…

Zijn houding is verandert ook naar de moeder toe en eenmaal thuis laat hij de jongen links liggen, maar brengt wel tijd door met de andere kinderen en het pasgeboren meisje, wanneer zijn vrouw hem erop aanspreekt als de kleintjes slapen zegt hij: ik kan er niet mee omgaan, het kind is gek, de moeder wordt razend en zegt: hij is anders, niet gek!…

Maandagmorgen gaat de bel, ik haal de hoorn van de intercom en vraag de man die voor het schermpje staat, wat of hij wil? Ik kom voor de open dag, zegt hij? Mijn antwoord is meteen een vraag: welke open dag bedoel je? zegt hij, voor uw huis! Ik zeg hem dat hij verkeerd is geïnformeerd zeg gedag en leg de hoorn er weer op! Wel ben ik slim genoeg…

Lieve gevleugelde vriend daar hoog in de lucht neem mijn dromen en mij met je mee in je vlucht. Laat ons neerstrijken op het goudgele strand ergens hier heel ver vandaan in een heerlijk warm land. Laat mij schuilen onder jouw vleugels bescherm mij tegen de zon laat mij even kunnen vergeten hoe alle ellende begon…

ik neem je mee in al mijn dromen naar de sterren en de zon ik neem je mee op al mijn reizen naar een plek aan de horizon ik neem je mee door wind en regen in stormen, mist door sneeuw en ijs ik neem je mee in mijn verhalen naar ons eigen paradijs ik neem je mee in mijn gedachten ik laat je nu nooit meer alleen want er bestaat…

Voel de onmacht van het strijden De bladeren vallen op hun plek Gekleurde rode vuren Vinden op de grond hun stek En de wind blijft onstuimig blazen Steeds lager bij de grond Ik dwarrel heel gehoorzaam Doelloos in het rond…

Hij is dan wel te klein voor tafellaken, Maar toen Wim Kok er zelf om had gevraagd Heeft het de grote drie alsnog behaagd Dat hij hun etentje ook mee mocht maken. Toch is het zo - hij had het kunnen weten - Dat als je kok bent, je niet mee mag eten.…

America, veel luchtvaartmaatschappijen verzwijgen dat dit oord in Limburg ligt, men treft toeristen met verbaasd gezicht in het Zeeuws-Vlaamse dorpje Turkye. Want reisleiders beleven gouden tijden door reis- en tevens om de tuin te leiden.…

wie zal hem missen naast het icoon aan een haakje boven het bed in ongebruik geraakt onaangeraakt de aardbol draagt het stof van toen het schaakspel in slapeloze nachten heeft geen koning nog verzet ik neem hem mee onder mijn jas voor het geval of zonderling hebbeding dit landhuis woont niet meer om mij het bos slaat al woekerend naar binnen…