Alle inzendingen over Mok

Opboksen tegen haar vader-dichter Maurits Mok, nee hoor, integendeel. Haar lach is de vermoeide zenuwtrek van de koningin van de verstoten, onschuldige slingerheksen in zigeunerinnenlook. Uit haar koperen belletjes, verstrooid in een kroesige haardos, druipt de voedzame, harsgeurende nectar.…

tjokvol mokken of narrende natuur tot dradig in verweren machtig zo haar zuur bijt tot op zijn been haar harteloze stem laat liefde raden en etst zij hem…

Bijgeloof is ieder geloof dat men niet deelt.…

Ik sta naast je bed Er zingt iets in mijn oren alsof je slaap de melodie kent van toen. Kind, je huid laat een bloemengeur toe je bent je vaders gedicht mijn Ierse roos je rijdt op wilde paarden en je spreekt wijze taal. Ik luister naar het sterven van mijn moeder, terwijl de dood aan jouw masker begon te kerven. ---------------------…

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit: Stormen en stilten (1956) van Maurits Mok (1907-1989)…

Marcheren, doorgaan, dat is het gebod. Het gebod is verlangen. Een andere taal, hoe goed vertaald. Orde, maar niet van de chaos, is dood. Het gaat over een sprookje. Een soldaatje, een vrouw, eigenlijk een stem. De klank van de abstracte orde. Het soldaatje met ransel en vuurslag moest vechten in brand en storm. Tweemaal slaan - driemaal…

Hij nam me mee na de voorstelling. We bekeken vol aandacht de nacht. Ik schonk mijn bloed in onze glazen, glazen waarin de tijd verdronken was. Ik nam hem mee, die met zijn lichaam wouden toverde, waarin ik één nacht gloeide als de enige dieprode bloem.…

vooreerst dit jaar kruipt de zon door het raam van de veranda lichteiland van oranje pompoen de oogst heeft hier de rust gevonden met grauw geworden maïs en sierfruit herinnering aan die laatste warme dagen met mok warme thee staren naar avondrood en gouden regen…

Ik zie de laatste tijd steeds weer Judith Mok voor me, hoe ik haar jaren geleden in een jazz-café heb ontmoet. Dat we naast elkaar aan de bar zaten. Dat we vrolijk waren en dat we de glazen tegen elkaar botsten, gevuld met lichtgekleurde whisky. Dat we spraken over ons dichterschap en wat ons bezielde. Dat haar man haar bij me wegtrok.…

Maurits Mok, die eigenlijks Mozes Mok heette, is geboren in 1907 te Haarlem. Hij zag als kind reeds de nare gevolgen van de eerste wereldoorlog. Hij werkte op een handelskantoor, waar hij begonnen was als jongste bediende en zichzelf omhoog gewerkt heeft tot correspondent.…

Ik zit te mokken mieren melken, altijd weer dat rot humeur Steeds maar zeveren zeiken zaniken zwetsen ziemelen en gezeur Ik heb koppijn ben chagrijnig heb een kater ben niet fit Kan wel janken huilen schreeuwen, ben zo triest ik heb geen pit Ben uitgekookt geirriteerd gevoelloos en zo treurig En als ik niet verzieken kan dan ben ik sikkeneurig…

En als we ons zelf nu een achterlieten? Daar gaat het, zonder groeten, mokkend en tobbend op zoek naar iets beters. Het kijkt niet eens om. En wij? Wij moeten eerst wennen aan dit stralende landschap van vroeger en later, van lichtende tijd zonder nu. ---------------------------- uit: 'Zo kon het zijn', 1999.…

Jij in mijn kamer in mijn stoel in mijn badjas Jij in mijn bed onder mijn douche op mijn wc Jij in mijn keuken drink je koffie uit mijn mok Lees je mijn krant kijk je door mijn raam naar mijn uitzicht Je past hier zo goed bij de kleur van de muur bij de stoel en de tafel bij de plant en de lamp bij de boekenkast bij de gordijnen…

Judith Mok is de dochter van de schrijver Maurits Mok. Ze woonde in Parijs, Wenen, Glasgow én Barcelona. Ze studeerde zang in Den Haag/Wenen/Parijs. Ze is een opera-zangeres, die haar sporen heeft verdiend. Ze is getrouwd met een Ierse man, tenminste dat was ze toen ik een voordracht van haar bijwoonde in een jazz-café te Amersfoort.…

Hou op alsjeblieft, stop je doet me pijn ik wil zo ook niet zijn je noemt me lui en altijd in een kwaaie bui een beetje zitten mokken en tegen iedereen bokken maar terwijl je me uitscheldt voelen je woorden als geweld de tranen zitten van binnen maar ik zal je niet laten winnen en mijn gevoelens laten zien dan maar een stomme trien…

Stil staan de naalden van de kleine klok overheerst door het tikken van toetsen die verloren uren in de spelden poetsen koffie koud vergeten verbitterd tot slok Omgekeerde mok boven de gootsteenput dampend terug naar de stilstaande tijd waar steken gewist en zoekend verwijt roerloos verspringen beticht van gemijmer nutteloos rammelend in…

Ze zijn welbespraakt en Europeaan en drinken koffie uit grote mokken. rijden rond in Alfa Romeo’s dragen dure sokken.…

Elf uur Lokale TV bakken koffie of mokken thee twaalf uur Buitenhof, politiek variété één uur boeken en cultuur maar dan de radio, vlug 89.5 FM sport lokaal mijn jongen schiet nét tegen de paal verslaggever gaat met zijn naam aan de haal Giovanni Hainje, niet zo moeilijk toch? logisch dat ik baal! vijf minuten later….…

Zwart gekronkel van de aarde De toppen en bogen verlicht Gele sluiers brengen ons dicht Bij het vuur van hoogste waarde Het rijk der vlammen is gewekt De reuzen zijn opgetrokken Verhitting heeft zich uitgestrekt Zodat goden zullen mokken De regenboogbrug bezweken En de heilige es verschroeid De Ragnarok was het teken Oude structuren uitgeroeid…

Vervolg op Pere Pardal, een jonge mus Voordat het musje was vertrokken had het wat bevend zitten mokken op een CD met slaapmuziek: Goldberg zijn variaties, dát is chique. Moeder Natuur kan maar niet jokken dus poepte Pietje kleine brokken waarmee de CD werd versierd en zijn Bevrijdingsuur gevierd.…

Ik kijk naar die mok. Die mok kijkt terug. We zeggen allebei niks. Ik zet maar weer een verse kop koffie. Nu alleen nog even mijn mobiel en mijn leesbril pakken. ————————————————————————————————-…

Ik kijk over mijn schouder en zie haar afwachtend staan wat spelendraaiend met d’r rokken mond op mokken, grote ogen die ze weigert neer te slaan ik staar en voel mezelf even later moeizaam slikken want in haar wezen staat te lezen hoe volwassenen het vertrouwen schonden en ‘t pure ruw verwondden voor ze haar in eenzaamheid en schaamte…

stil en ik stond voor het blok toen niemand acht sloeg op mijn offerande ik wilde vuur ontsteken met m'n stok geen vonk sprong over, elke poging strandde tot onverwachts het rookgordijn optrok en ik, uit as herrezen, me vermande je overbrugde afstand, nam de gok en alles was in overvloed voor handen mijn dorst heb je gelest, je gaf je mok…

Sinterklaas was waarlijk ontroerend goed uren in de Bijenkorf was-ie lekker zoet de poppen bibberden weer aan hemadraden marsepein in vele kleuren aan de paden choco letters kruidnoot taai taai de V&D was wel 'n tikkie saai beneden te veel slippies plu's en sokken zie ginds de stoomboot tegen 't mokken onderwijl waren de warenhuizen…

De arts probeerde hem wat op te beuren: 'Al lijkt het, of die hoge premie wreed is, toch hebt u geenszins reden om te mokken. Wees overtuigd, dat dit voor mij een weet is. Laat u zich niet tot zelfbeklag verlokken. Besef toch, dat het net zo lang als breed is: een ander zal veel langer moeten dokken.'…

Ze knikt en reikt hem haar mok aan. Hij schenkt voor beiden koffie in. Even raken hun vingers elkaar als ze de mok aanpakt. Ze zegt dat de kraan nog steeds lekt. Hij knikt. Zijn blik glijdt naar haar hand. Haar ring ontbreekt. Ze vraagt wat hij gaat doen. Hij zegt: klussen. Zij zegt: kantoor. Ze staan tegelijk op.…

Zij was een kleine spring in ‘t veld met wild dansende bruine lokken een wipneus en roodroze mond die steeds stralende glimlachen zond en niet bereid was om te mokken Haar ogen blikten vol vreugde en met vertrouwen in het leven dankbaar voor alles wat zij kreeg at zij zelfs braaf het bordje leeg als mam haar spruitjes had gegeven De beelden…

Zo ligt zij daar, haar handen in de schoot, over haar zinloos moederschap te mokken: haar ene, de zachtmoedige is dood, en Kaïn, die het teken draagt, vertrokken.…

niemand die er nu al aan mag komen Het staat voorlopig veilig naast zijn bed Een flesje wijn, een pakje kruidenthee Een zak toffees, gevulde speculaas Een boterkoek, een blikje kalfspaté Wat vage voordeelbonnen, geitenkaas Een kandelaar, een zakje cashewnoten Engelse drop, een blikje met tonijn Een potje kersenjam, twee nieuwjaarsloten Een mok…

zo kort, zo krachtig, snedig en direct bewijs van educatie ... intellect fameus door het benoemen veler kwalen het groene boekje is straks groen en geel de woordenschat is zwaar edoch verlicht perfect voor een roman of een gedicht maar denkt u bij het spreken aan uw keel de zachte G verdwijnt van het toneel er klinkt zelfs Haags van Mook…