Alle inzendingen over Onzeker en angst

Sturen op resultaten: onzekerheid en angst houden scherp, ambitie is de motor.…

Mijn gedachten worden de baas over me ze spuien wanneer ze zin hebben ik word steeds minder stabiel lijkt het wel Ik val ineens uit, uit woede uit frustratie die ik niet kan beheersen gevoed door onzekerheid en angst geplaagd door twijfels en gepieker Het lijkt of ze mijn wil overnemen ik mag niet zelf mijn verstand gebruiken ik beschadig…

Over de onzekerheid, de angst, de galgenhumor, over de afspraken en kuren die gevolgd moeten worden, de trajecten die worden afgelegd (ook al een dubbele betekenis) kortom: kanker MOET gewoon bespreekbaar zijn. Deze vijf mensen zijn dan ook, net als ík, niet zielig, niet meelijwekkend, ze staan en gaan ervoor.…

´t donker sluipt, met trage tred door flikkering van staal gevangen, in onverholen angst De wind wiegt, het bladerdek ruisend in ´t licht van gevangen sterren, in de nacht. Zilver klinkt, de tonen zwevend in door duisternis gedragen klanken, een oneindig mooie melodie.…

De wachtruimte slechts dun bevolkt maar een drukkende massa zwermt als een horde bijen op mijn gemoed. De klok is als een dreunende stem en mijn keel klopt als een bezetene op muren, lege eindeloze zalen dwalen door gedachtekanalen. Er is veel om te denken maar nog meer om te zwijgen.…

Angst is raadgever van de onzekere mens.…

Er is geen noodzaak – geen onzekerheden of angsten die ons dwingen te gaan. We rennen weg omdat we willen. We lopen door straten, over duistere enge wegen, en doorkruisen grote, onbekende pleinen en wanneer we moe zijn, rusten we uit op plekken waar het geluk ons blijft achtervolgen.…

Nadenken wilde ze niet, de angst kneep haar keel dicht. Toen Linda uit het raam keek, zag ze een auto de straat inrijden. De lichten knipperden twee keer knipperen. Het teken! Ze vloog naar boven en trok de tassen onder het bed uit. Bij de voordeur draaide ze zich nog één keer om. Er flitsten allerlei beelden door haar heen.…

Evelien haar lichaam trilde door angst. Haar gedachten werden verstoord door twee bonken op de deur.…

Deze ogen doden kijk me niet meer aan De ijstijd van mijn nabijheid is hopeloos bevroren ik besmet besmeur verziek laat me nu maar gaan Dit is geen kalme zee drenkeling zul je zijn gevangen in mijn doolhof van voorgoed verloren Dus ren, nu het nog kan bespaar jezelf de pijn Maar dovemansoren horen veel dieper dan bedoelen en blinde…

Deel 2. Ondertussen, om de wachttijd van de pijnkliniek te omzeilen, ben ik tweemaal opgenomen geweest om een cordisonspuit in mijn rug te krijgen. Helaas ging dit niet zonder problemen. Ik werd niet serieus genomen: 'het zat tussen mijn oren'. Dit omdat mij in het verleden iets was overkomen. Mijn psychiater zou dit met een telefoontje kunnen…

Liefst hoor ik het geritsel van kleren als zij opnieuw de vorm aannemen waaruit liefde hen gedurende uren verdreef. En buiten: de kou die de bakstenen roder maakt, de kinderen dichter bij elkaar doet kruipen. Liefst hoor ik het geritsel van kleren, als de slaap zich langzaam aan onze ogen onttrekt en de glazen toekijken hoe het licht zich…

Alles wordt geregeerd door onzekerheid en angst. Daarom zeg ik, weg met al die negativiteit, 2012 moet het jaar worden van de positiviteit, om te denken in oplossingen vanuit eigen vermogen en niet vanuit het vreemde vermogen van al die doemdenkers. Hadden die Maya’s van jou überhaupt verstand van drukwerk?” Ik schudde het hoofd. “Nou dan!…

Ik zie je gaan, ik zie je komen, luidkeels roepen, onzeker dromen. Mooie woorden om me heen, een kreet van angst, ben weer alleen. Antwoorden zoeken, staren naar de grond, waar is de wereld waarin ik je vond? Een kille ruimte omgeven met angst, maar het gevoel van onzekerheid blijft het langst.…

Ik zie je gaan, ik zie je komen, luidkeels roepen, onzeker dromen. Mooie woorden om me heen, een kreet van angst, ben weer alleen. Antwoorden zoeken, staren naar de grond, waar is de wereld waarin ik je vond? Een kille ruimte omgeven met angst, maar het gevoel van onzekerheid blijft het langst.…

Dit jaar vol pijn, verdriet, Angst, tranen en haat, Dit jaar vol onzekerheid, Het wordt tijd dat ik het achter me laat.…

Mijn hart huilt een droevige melodie een melodie van bang-zijn Mijn opgekropte angsten en allergrootste hartenpijn Ik schreeuw het uit naar God almachtig ik roep heel hard, mat luide stem, want 'k ben nu alleen in huis, en al mijn wanhoop stuur ik Hem Oh, God, spaar toch mijn lieve moeder ze ligt in't ziekenhuis en heeft het zelf denk…

ik schuur tegen muren die ik zelf heb gebouwd wil gaan vervellen veilig vertrouwd weer herstellen gaf jij mij de stenen die tussen ons kwamen te staan metselde ik aan de scheiding lieten we elkaar zo maar gaan het was ieder voor zich vrijheid in ruimte en tijd maar de warmte verdween door gebrek aan intimiteit vervellen is geen herstellen…

Dan kunnen wij weer samen door het leven gaan, dan is die onzekerheid al een stukje weggegaan. Nooit zal ik stoppen met de strijd, de strijd voor jouw aanwezigheid. Want hoezeer ik ook probeer, ik voel het iedere dag meer en meer. De angst te moeten leven zonder jou, de angst voor een leven in de kou.…

Ik kan gaan slapen in geborgenheid zonder angst te hebben voor onzekerheid. Ik zal niet hoeven vluchten voor duizend enge dromen want ik weet dat straks de nieuwe dag zal komen. Ik heb geen angst meer voor deze donkere nacht omdat ik weet dat straks het daglicht op me wacht.…

Een godsdienst is een bolwerk georganiseerd en geleid door machtsbeluste en dominante mannen die inspelen op bestaanstwijfel, onzekerheid over het leven en angst voor de dood van mensen die niet zelfstandig en kritisch kunnen of willen nadenken.…

Ik kijk je vol in je ogen die als wolken bij me weg lijken te drijven alsof ze niet op hun plaats kunnen blijven en voor het contact alweer zijn gevlogen Ik vraag je zachtjes wat er is verveelde zuchten langs me heen verkilde blikken snel van steen ik heb het fout, ik heb het mis Bedrukt vallen er gaten in de atmosfeer storm dreigt in koude…

De pijn van het verleden, keer op keer; Wanneer wordt het onze beurt? Wanneer durven wij eindelijk weer? Grijpen we deze kans, of ontspringen we weer de dans...?…

Ik was alleen en zij waren met honderd plotseling zag ik er duizenden, het leek gisteren dat we hetzelfde dachten. en nu zijn ze mijn vijanden? landgenoten van De zee mij…ik wèèt het, ze ruiken mij alsof ze speurhonden zijn. ze zien met de scherpe blik van de adelaar. en ik ren, al dagen.. laat me, laat me vrij! ik hoor mijn adem De zee…

Verstar ik in angst, angst om weer samen tegen dezelfde dingen op te blijven lopen... Angst voor jouw onzekerheid, jaloezie, idealistische visie op hoe alles moet zijn. Angst dat mijn rauwe kant niet geaccepteerd wordt naast mijn nette kant...…

Vandaag weer onderzoeken alles, weer opnieuw Een nieuw knobbeltje, ongewenst maar aanwezig Opnieuw de angst en onzekerheid weer die onmetelijk zware strijd Waarom, en hoe nu veder Red ik het weer ? of is deze strijd te zwaar Onbeantwoorde vragen, wist ik de antwoorden maar…

Angst, verdriet, onzekerheid spelen door mijn hoofd, bijna alles weghalend waarin ik heb geloofd. En toch weiger ik pertinent mijn hoop te doen vervagen, ik wil geloven in het geluk, en niets kan dat verjagen. Zolang als jij er bent, zolang als ik je voel, vecht ik met alles wat in me zit met enkel maar één doel....…

Jouw lichaam een zee vol verrukking soms rustig vaak wild en onstuimig Onstuimigheid van de jeugd onverzadigbaar eerlijk, oprecht jouw liefde voor mij Onzekerheid angst verlies ik verdwaald in jouw hart Vragen vertwijfeling hoop wanhoop mijn liefde voor jou...…

van onzekerheid Leider, ik geef je een toekomst Een lief, tederheid voor zekerheid Het verleden, standvastig feit Een vast gegeven uit een onzekere toekomst Het zal je toekomst tekenen Maar de kleur zal door de nieuwigheid ingevuld worden Ach, overspoel mij met toekomst ze brengt nieuwigheid.…

Een traan drupt over mijn wang Ik proef de zilte smaak Nog altijd ben ik bang Dat ik mensen kwijtraak Durf me niet te geven Hecht me liever niet Die angst is nooit verdreven Sinds hij me achterliet Ik blijf liever op een afstand Laat niemand echt dichtbij Soms lijk ik zelfs wat arrogant Door de onzekerheid in mij!…