Alle inzendingen over Radeloze dieptepsych

(voor Franz von Stuck (1863 - 1928)) Je bent geboren in Tettenweis, ergens in Beieren, waar je vader een zwoegende molenaar was. Je keek graag naar die geweldige wieken, die krachtig ronddraaiden, terwijl je vader binnen de meel in zakken stopte, je moeder weer eens heerlijke pannenkoeken bakte. Er was altijd wel een stil plekje in de molen om leuke…

Vergeleken met radeloze wanhoop is depressief zijn een pretje!…

nippend aan jouw beker drink ik als elixer je liefde en les mijn dorst in de meest radeloze momenten waarin ik vrees mezelf te verliezen enkel gekleed in eenzaamheid…

Zonder het koude begin te veranderen in deze nacht van veredelde schaduwen en radeloze sprekers schrijf ik wat met slapeloze inspiratie niet meer is dan een droom die een dader zoekt en wacht op de overgave van elke herinnering die me kwelt en mij alleen nog mijn naam laat begrijpen…

Zonder jou ben ik een radeloze wandelaar. Zonder jou ben ik verloren.…

Ze hoort het moedeloze aan van in het nauw gedreven leed het ongelooflijk ongeloof voor alles wat hij deed Ze schreeuwt het radeloze uit van in de knel geraakte pijn het angstaanjagend angstgevoel voor wat hij niet kon zijn Ze schopt het machteloze weg van in de kiem gesmoord verdriet het onbegrepen onbegrip voor wat hij achter liet…

Mijn droom bedekt met wollen dekens, de nacht vergrijpt zich aan mijn strijd Het lichtloos dreunen van de twijfels, verspreid doorheen een radeloze tijd Het hoorbaar kloppen van mijn polsen, verloochend door een nutteloos bestaan Mijn graf zal de gebreken stelpen, in droom en daad tot rust vergaan De nacht zal gratie schenken…

Hij voelde zich een korrel zand in de oneindige woestijn van het leven: een wanhopige, radeloze en reddeloze passagier op het onheilspellende en desastreuze schip van het leven dat gedoemd is ten onder te gaan.....…

Met zwarte ogen Verdrink ik in een radeloze kolk En die greep Die verstikkende hand Sluit zich nauwer Totdat het Net op tijd Licht wordt En de schim vervaagt Mij ademloos achterlaat Met de overheersende vraag “Wanneer komt Hij terug??”…

een schip vergaat en radeloze ogen spreken een taal die niemand verstaat geen veilige haven, niet eens een plek om eervol de vele honderden doden te begraven hier een vader, zoekend naar een veilige plek en met gebalde vuisten zijn Schepper vervloekend daar een gezin, verdreven naar het dak van hun woning, de gevouwen handen…

Verloren in de radeloze blik van de oceaan laat ik de leegte zonder ophouden bestaan. Aan de rand van de duinen, voorbij het eeuwige water, keten ik mijn handen aan de horizon, verbonden met een uitgeputte achtergrond. Het zand blijft aan mijn tranen kleven, ik wil de afstand niet weten tussen de leegte en het leven.…

door de ramen Hij blijft zich voor emoties schamen Zodat ik ook zijn tranen draag Zijn lijf een hulpeloze vraag Loopt hij langs heggen vol met bramen Leidt nieuwe ranken weer te samen En bindt de trossen aan de haag Hij voelt dat naar hem wordt gekeken Als hij mij ziet achter het glas Komt hij haast hollend naar de kas Na al die radeloze…

Hij voelde zich als een korrel zand in de oneindige woestijn van het leven, als een wanhopige, radeloze en reddeloze passagier op het onheilspellende en desastreuze schip van het leven dat gedoemd is ten onder te gaan. Vanzelfsprekend bood Schuberts "Winterreise", exemplarisch voor het grootst mogelijke leed, geen soelaas....…

bankbiljet liggen zorgvuldig uitgestald er wordt gesneden en uitgelijnd het briefje van honderd opgerold en rondgereikt begerig, haastig, teugelloos wordt het zelfvertrouwen opgesnoven extatische vreugde, zwoele dansen, kleurrijke gesprekken, de nacht is een zilveren wolk en dan stuiptrekken herkauwen snotdruipen brallen eindeloze radeloze…

In radeloze voetstappen kunnen letters vluchten om de angst te ontwijken. Ik stap naast ze in de schaduw, houd ze ver weg van het licht, daar krommen woorden eigenhandig in een verwarrende duisternis. Stil liggen gedachten in de wonden van het vlees, waardeloos doven ze in de schimmel van mijn vrees.…

Hoe herinner ik me die avond, die nacht toen je me buitengezet had en ik in radeloze vertwijfeling mijn weg zocht langs het donkere, troebele water van de Piushaven, langs de gevels en hoe ik tenslotte mijn heil moest zoeken bij die hulpdienst die echter geen hulp bood voor wat betreft de verre, verloren vriend, schijnbaar voor altijd verkerend in transatlantische…

De warmte van jouw hand vloeit samen met de kou die mij omringt als een te grote jas ik voel de levenstromen opbloeien door je vingertoppen vloeien nadat je in mijn ogen nadenkend las dat ik de gloeiende hitte van je hartstocht miste toen jij heel langzaam van me dreef vandaar mijn roep in de kou mijn radeloze schreeuw naar jou verdrijf de…

En dan die blik, die radeloze blik van grote kinderogen. De MENS gewikt en gewogen. Elke geboorte gaat met vuil gepaard.…

En snikkend in mijn radeloze angst zocht ik 't verloren speelgoed - heel de nacht. Doch toen de koele, grauwe morgen kwam was alles weer als vroeger, - en ik zag dat er gespot was met mijn grote smart. Wie is het, die durft spotten met mijn ziel als waar 'k een klein kind?…

hun nieuwe taak; hun vrijwilligerswerk niet serieus opvatten, die aan een "nieuwe hobby" zijn begonnen die zij als geheel vrijblijvend beschouwen, die na een goed jaar de betreurenswaardige, overgevoelige beschermelingen, die juist aan een opbouw, aan een hechting bezig waren, weer in de steek laten, hen achterlatend in vertwijfeling en in de radeloze…

Laat geen radeloze traan om een minnaar Verzin dat hij kruipt...de vadsige pad. Beteugel de begeerte niet, woekerende tong. Schaf de troon af. Verbied het kale graf en de bedelstaf. Schenk de stilte aan de stad, het tumult aan het moeras. Vervloek de hittegolf en het ozongat. Streel wat ademt binnen handbereik.…

Radeloze propagandisten duwen hun fitness-minitafels door de strot van personeelsmanagers, politici en programmamakers. Sportbonden vochten aanvankelijk om de rechten van De Curling Quiz, maar het enthousiasme over dit aanjagersformat bekoelde snel. Frans Bauer ziet het niet meer zitten, nog een seizoen, tussen het borstelen en boenen.…

Radeloze ouders die zorgen voor hun kinderen hebben die zo anders van aard zijn dan de mijne. Dood en verlies lijken een dagelijkse zaak en stompt het menszijn elke keer wat meer af. De beelden houden me in hun greep en laten me niet los. De slaap weet me niet te vinden terwijl ik rusteloos in m'n bed lig.…

Martha in radeloze toestand aan de telefoon. -Hoe gaat het met je? Dat is altijd een leuke binnenkomer. -Z'n gangetje, Martha, maar hoe gaat het met jou? -Nou, erg slecht eigenlijk. Ik heb al tien dagen niet meer gegeten. Ik kan geen voedsel binnenhouden omdat ik steeds moet kokhalzen.…

Aldus help ik het radeloze deel van de toenemende groep angstige mensen, voor wie een schuilkelder ook in tijden van vrede nog niet voldoende veiligheid biedt, want het enorme getob gaat gewoon door. De werkelijkheid is natuurlijk, dat in deze wereld, met mooie kanten, maar ook als een soort gekkenhuis, vluchten niet meer mogelijk is.…

En dat kan dan wel weer even in beslag nemen, ik bedoel tijd, want de rechters hebben het hartstikke druk, de mensen van de rechtbank zitten met volle balboekjes en dan kan het zomaar gebeuren dat een dader van een volkomen fout gebeuren, buiten rond loopt, een radeloze familie achterlatend, als het bijvoorbeeld gaat om doorrijden na een ongeluk, of…

Jolanda schrok ervan, begon radeloze kreten te slaken. Net op dat ogenblik kwam ze een groep wandelaars tegen. "Kijk die juffrouw eens!" riep een bedaagde heer. "Ze loopt almaar achter een muisje aan." "Die nagels van haar. Wat is daarmee gebeurd?" vroeg een dame heel verwonderd.…

" was Jacobs radeloze gedachte. De doodsbange jongen steigerde wild, maar viel daarna plat op de grond neer. Een tierende vuurbol viel vlakbij Jacob neer. Vernielzucht brandde een gat in de grond. Het paaltje en de kettingen van de geest van angst werden daardoor gebroken. Met een kreet van pijn was Jacob opeens vrij!…

Of aan een collectieve radeloze redeloosheid. Degene die je bevecht, bestrijdt, ben je zelf. Het is je frustratie over je eigen tekortkomingen die je zo fanatiek laat ageren tegen die onredelijke vijand, die het schijnbaar gemunt heeft op alles wat je heilig is.…

' De radeloze baron schoot vanzelf de blauwzwarte lucht in. Hoger en hoger ging hij. Welk verschrikkelijk lot tegemoet? Angstwekkende gestalten omgaven Paul. Donkere grijnsgezichten vol genoegen om diens angst en leed. Paul merkte dat hij niet meer omhoog ging, maar heel langzaam begon te dalen. De aarde riep hem met vreugde terug.…