Alle inzendingen over Verdrietige liefhebb

(voor Mirjam Bruijn) Er zijn zoveel mensen verdrietig, omdat ze intens een ander mens beminnen, maar geen waardige reactie krijgen, zelfs botweg afgewezen worden.…

Later is de gedachte een kristal van mijn droom die begint met druppelende woorden en mijn verlaten ogen zegt dat jouw leegte niet vreemd of ondenkbaar is wanneer je mij weer vraagt waarom ik nog steeds lief heb wie wie niet meer wachten wil op later…

Wie kan liefhebben, is gelukkig.…

Als ik denk terugdenkend aan nu dwars door onze muren van innig liefhebben denkbeeldig liefhebben vluchtig liefhebben zijn wij minnaars? van het ongeteugeld kijken steelse drinken en plezier niet slapen van liefde en schaamte en heel erg denken zijn wij minnaars?…

Vannacht had ik een droom. Niet zomaar een droom maar een heel bijzondere droom. Ik liep in ruig gezelschap met een grote rugzak op mijn rug over een groot plein met veel kroegjes, disco's etc. We gingen kroeg in, kroeg uit, disco in, disco uit. En we dronken overal veel te veel. Maar ik werd niet dronken. Op een gegeven moment werd ik opgetild door…

Welkom in het verhaal dat mijn leven verwoordt. In dure woorden, te lange, uit de context getrokken zinnen, en een samenhang die zich definieert als 'van de hak op de tak, van boom naar boom en niet zo heel lang daarna, van bos naar bos'. Grappig, want ik zie door de bomen het bos niet meer. Ik wil graag beginnen, maar moet je allereerst kwijt…

nog even niet want elkaar dulden is nog moeilijker dan elkaar liefhebben.…

Kokende lava Bruisend water Een warme gloed Contrasten Door de stilte van het lawaai binnenin kom ik tot rust…

Het stak de kop op, toen een onverwachte zonneschijn over de meubels viel, die al vijfentwintig jaar in de kamer stonden. Nu aangeraakt door de gestrekte wijsvinger van het licht. Ternauwernood verdroegen zij deze zachte liefdesverklaring. Ze wilden alleen donker, waarin welwillendheid, mededogen voor hun brand- en mottengaatjes…

ik wil je liefhebben méér dan de duizend sterren die de nacht verlichten méér dan alle nevels die de ochtend dichten ik wil je liefhebben méér dan al het water dat haar einden kust méér dan elke storm die in stilte rust ik wil je liefhebben méér dan mijn hart in eeuwigheid kan geven meer en steeds meer voor altijd in mijn leven…

Ik leef alleen nog voor het liefhebben, zonder dat hoeft het niet meer voor mij. Alle rompslomp van het aardse bestaan kan me gestolen worden, is regelrechte bullshit. Ik ben oud genoeg om dit te beweren, heb meer dan genoeg geleden.…

Liefhebben betekent nog niet dat je jezelf weg hoeft te cijferen.…

Van alle dagen dat een mens op aard is Vreest menigeen zijn laatste dag het meest Maar zie hoe mooi jij van ons wegging Zo rustig, moedig, onbevreesd Nog steeds een voorbeeld voor ons allen Zoals je heel je leven bent geweest Zo trouw, zo liefhebbend en zorgzaam Aan anderen dacht jij altijd het meest Jouw beeld helpt het verdriet te dragen…

Ik heb hem altijd lief gehad ook al geloofd hij het niet ik heb zijn tranen gedroogd in al zijn kinderlijk verdriet. Hij zal altijd mijn kind zijn hoe je het ook wendt of keert nooit zal mijn liefde voor hem doven want liefhebben heb ik nooit verleerd.…

Verlangend naar een warmte, wentelend in het schijnsel van zachtverlichte ramen, geef ik namen aan een liefhebben op een eenzame, verlaten weg. Nergens vind ik onderdak waar ik mag blijven rusten, waar ik schuldeloos mag proeven van een verwarmde, ontwakende dag.…

De liefhebbende wordt het verdriet, de pijn en dood gegeven, door middel van het leven. Iets wat zo vruchtbaar is, wordt nu geleid door een groot gemis. Een klein onbewaakt ogenblik, zorgt voor een andere blik. Een nieuwe kijk op het leven, de verandering waar ieder altijd voor staat te beven.…

Haar leven was een zoektocht De zoektocht naar geluk Maar alles wat zij in haar zoeken vond Liep elke keer weer stuk Haar leven ging niet over rozen En toch geloofde ze er nog in Op een dag zou ook zij het vinden En had haar zoektocht zin De liefde van haar leven De prins voor haar bewaard Iemand die nam, maar ook zou geven Dat was het…

Jij mist m'n lach m'n verdriet m'n humeur en gezeur Jij mist m'n woorden m'n stem m'n liefhebben zonder rem Jij mist m'n schater m'n glimlach m'n knipoog en "goede" gedrag Jij mist m'n verhalen m'n gedichten m'n gefluister en ogen die oplichten Besef je nu wat je mist ??…

om te hoeven liefhebben Je zou niets kunnen waarderen Niet samen kunnen fantaseren Nooit op elkaar hoeven terug te vallen Onvoorwaardelijke liefde zou uiteenvallen Nee, geef mij maar mijn portie zorgen Met altijd weer hoop op morgen Wachtend op verlichtende zonneschijn En wetend, dat we toch altijd samenzijn...…

Het was nu niet meer de eerste keer dat een mooie, liefhebbende vrouw mij met medelijden en een zonderlinge vertrouwelijkheid tegemoet trad, en ook al deed het mij deze keer evenzeer deugd als verdriet, ik kende deze melodie onderhand een beetje en vatte haar niet al te ernstig op.…

Alleen jou zal ik meer liefhebben, dan mijn eigen leven. Alleen jou heb ik méér lief dan ik mezelf lief heb. Ik wil liefhebben om te mogen liefhebben!…

Met een hart vol verdriet loopt hij eenzaam over het strand. Denkend aan zijn liefde, nooit meer samen hand in hand. Hij denkt aan zijn engel, waar hij zo zielsveel van hield. Nu voelt hij enkel nog pijn, zijn leven ontzield. Met tranen in zijn ogen, kijkt hij omhoog naar de maan.…

Met een hart vol verdriet loopt hij eenzaam over het strand. Denkend aan zijn liefde, nooit meer samen hand in hand. Hij denkt aan zijn engel, waar hij zo zielsveel van hield. Nu voelt hij enkel nog pijn, zijn leven ontzield. Met tranen in zijn ogen, kijkt hij omhoog naar de maan.…

Vrijheidsliefde, dat is de anderen liefhebben; machtswellust, dat is zichzelf liefhebben.…

Mijn zoektocht naar liefde heeft me haat gebracht.... Een paar weken geleden vroeg je mij, waar jouw Stephanie was? Nu ben ik al dagen op zoek naar die vrouw, die mijn vertrouwen won. Naar die vrouw, die mij leerde uit het hart te leven, die vervolgens zelf haar hart voor mij sloot. Ik ben niet op een hoge brug gaan staan, klaar om te springen…

Met zijn uitspraak 'heb je naaste lief als jezelf' leerde Jezus ons meer over zelf-tolerantie dan op het eerste gezicht lijkt; jezelf accepteren en liefhebben is vaak al moeilijk genoeg.…

Als leven liefhebben is, en op liefhebben volgt pijn, is leven pijn lijden.…

Als we dan liefhebben, liefhebben tussen veel papier, holle mannen en metaal, laten we dan liefhebben, zoals mij goeddunkt: Liefhebben met de rust van de onrust, niet die van de routine, elkaars ogen verliezen en weer ontdekken, voorbij de huizen gaan, het land in, de streling van onbekende struiken ondergaan, de wind proeven op een steeds…

Wij lopen dan met het kruis de berg op en roepen dat wij God liefhebben en is de berg hoger dan wij hadden verwacht, wij zonder klagen dat extra stuk klimmen en nog steeds roepen dat wij God liefhebben.…

Zij wilde niet de kantoorbediende liefhebben, maar de man, de edele ziel van de man, wat overigens zijn uiterlijke positie in de maatschappij ook mocht wezen... O, hem liefhebben, altijd met hem samen wezen... Het denkbeeld deed May duizelen van geluk...…