Alle inzendingen over dieren dame eenzaamheid

De menselijke eenzaamheid kan ver gaan en afmetingen aannemen die de draagkracht haast overschrijden, maar de poedel met de lichtbruine, krullerige vacht en de kwetsbare pootjes die hem nauwelijks konden dragen en die rilden in de vrieskou van de late decemberavond was het meest kostbare bezit van mevrouw en ze had alles voor het dier over.…

Zij deed een schreeuw in mij groeien: De nooit gehoorde vissersschreeuw van het eenzame dier, dat door haar eigen zee wordt overweldigd. zij wast als de vloed en ruist met donkere vlerken dreigend als de branding. En sist verderfelijk als schuim.…

Later, in het restaurant smaken de kalfskroketten niet en thuis wachten de eenzaamheid, de leegte en de doodsheid weer.....…

In zijn monotone eenzaamheid heeft hij een hondje bevrijd uit het asiel gehaald en ervoor betaald. Nu wordt hij bij elke thuiskomst beloond, elke keer als hij nu binnenkomt wordt hij begroet met kwispelende staart en sprekende ogen. Zijn eenzaamheid is vervlogen voortaan zijn al zijn eenzame monologen spraakzame dialogen.…

SKRIES OP DE HIKKE Maitiidsgedicht Warber en optein Roppend en fleanend Deftig yn it kleed Fernaam omsjend De skries op’ e hikke. By dy fyn ik de natoer werom Yn it lanskip fan myn jeugd Mear minsk en mear mansk no Ree foar in neie maitiid. Do fleanst samar fuort Ik blieuw der’t ik bin Mear allinnich Mar do blieuwst der altyd Foar…

Haar leven was teruggebracht tot bijna niets meer: tot wanhoop, tot wachten; waar anderen baadden in de rijkdom en weelde van de vervulling van vele verlangens, waren er voor haar alleen nog het kamertje in het Zorgcentrum, de stoel bij het raam, de pijn van de reuma, de halfblinde ogen, de onzegbare eenzaamheid en het armzalige setje dat diende voor…

Later kwamen we nog te praten en telkens weer werd het verhaal van haar eenzaamheid verteld in andere, maar niet mis te verstane bewoordingen; het verhaal van een achttienjarige, schrijnende eenzaamheid die uitmondde in eenn isolement dat door de luttele uurtjes met mij nauwelijks doorbroken kon worden.…

Een eenzame dame uit Genne Kan niet aan haar medemens wennen Men ziet haar niet staan Dat trekt ze zich aan Maar zij laat zich zeker niet kennen…

Ontruk mijn hart dan, dame van liefde Ik ging eenzaam door het leven, als elkander alleen daar zong de nachtegaal hij, zong maar wel alleen en waarover dan. Vergeten, nee maar wanneer mijn graf kouder wordt zal er dan iemand komen? Kom maar dame, hier lig ik dan. Aleen en vergeten.…

Dat snapt toch geen hond, want het is ongezond voor de mens maar vooral voor de dieren. Een dame wist snel te beslissen: geen vlees. Vegetariër is ze. Sinds iemand 'r wees op vervangers van vlees, wil de vrouw d'r vibrator niet missen.…

En telkens als ik mevrouw bezocht zou Moriaantje daar zitten, als een trouwe, maar levenloze gezel, als een "kameraad" die hoe dan ook de scherpste kanten van de grondeloze eenzaamheid van mevrouw nooit af zou kunnen slijpen. En zo begonnen mijn wekelijkse bezoeken aan mevrouw Van Keulen.…

Een krokodil op een eenzame stek Keerde laatst huiswaarts, want hij had trek Doch plots, halverwege Kwam ie mijn schoonmoeder tegen Wat schrok dat dier van die grote bek…

Ik had mevrouw aangetroffen in diepe eenzaamheid, verdriet en wanhoop; een fragiel dametje dat echter grotendeels berustte in haar toch ook wel zelfgekozen situatie. Drie jaar lang bleef ik haar trouwe metgezel tot het einde plotseling kwam. Moriaantje had zijn bazinnetje verloren....…

De eenzaamheid was als een luchtledige dat de keel dichtschroefde, als een woestijn waarvan zij de zandkorrels moest tellen Mevrouw vluchtte vaak de stad in om op een terrasje in de reuring en het gewoel nog iets te zoeken, al was dat een surrogaat-warmte en een schijnliefde die niet kon concurreren of in de schaduw kon staan van de echte waarachtigheid…

Eenzaam en verlaten dat is wat ik nu ben niemand om me heen om mee te kunnen praten geen mens of dier die ik nog ken ik voel me zo alleen ik heb afscheid genomen van de dingen die ik deed van de mensen die ik kende van al het bekende om me heen omdat jij overleed mijn gedachten zijn bij jou en bij jou alleen geen interesse in de dingen…

De prachtige dieren en het oogje van meneer de Uil, het is helemaal het einde vind hij. Later blijft hij de serie ook volgen. Nu is de Fabeltjeskrant weer op televisie en hij geniet er nog steeds van. Een dier springt er voor hem uit en dat is Bor de Wolf. Hij lijkt sprekend op mij, denkt Foppe steeds.…

Eenzaam bleef zij achter en kreeg een beetje eten en geen aandacht. Snikkend kwam zij van eenzaamheid de nacht niet door die eindeloos lang scheen. 'Ik ben nog zo jong, ik heb een moeder nodig' dacht zij steeds in haar hulpeloosheid.…

Als ik je kon horen in het guren van de wind, tijdens onze lange reizen van eenzaamheid, en als ik je kon voelen in het reizen van de vogels, op plekken waar de afstand tussen ons zo groot is, als ik je daar kon lezen in de bomen en de dieren en de rotsen en de lucht, dan zou ik daar wel eeuwig willen blijven.…

Het dier besmet de mens, de mens besmet het dier. Maar, voor het dier is een oplossing, jawel, de gaskamer! Jemig wat een onverschrokken zooi zeg! Nou weet ik ook niet wat er met de katten, poezen en honden is gebeurd, maar daar heb ik niks over een gaskamer gehoord.…

Er was eens een dame uit Millen die had twee enorm dikke billen ze at een boleet en liet toen een scheet de aarde begon hevig te trillen.…

amy, kleine dame vol met ondeugd en met gein vriendelijk, vrolijk altijd samen ik zal altijd bij je zijn…

Iedereen noemde haar de Dame. Maar iedereen had angst voor haar. Geruchten gingen dat zelfs de ratten op de vlucht sloegen wanneer de hakken van haar naaldhak schoenen de grond onder haar met een klik klik klik mishandelden. Het was een uiterst gevaarlijke vrouw. Daar was iedereen het over eens. Stukje bij beetje nam de Dame de stad over.…

Eenzame huizen liggen als zieke dieren op de ingevallen flanken van de heuvels, uit de grijze verte van de zee zeilen vruchtbare wolken aan en gaan voor anker in de stoffige vallei. De aarde drinkt met kletterende kaken, in het duistere woud likken onrustige herten zilveren druppels op.…

Ik hoor wanneer de nacht aanbreekt De echo van haar stem langsheen de muren Van deze eenzame slaapruimte sluipen. Als een ingehouden schreeuw vanuit de eeuwige Stilte van haar hemel. In deze uren Die leger zijn dan lucht en zwaarder dan lood Zijn het de onvervulde dromen die tegen me aankruipen Als wilde dieren.…

De postmoderne maatschappij met haar tot trend verheven vervreemding en afstand tussen haar leden loochent dit gevoel tot het uiterste, in alle toonaarden, maar mijn mede-passagiere verbrak plotseling deze conventie en het verdriet en de eenzaamheid braken uit haar los als lava uit een vulkaan waarvan men geen werking meer vermoedde.…

Tussen de jam en de soep, tussen de wasmiddelen en de chocoladerepen trof ik onlangs in de supermarkt twee kleurige dozen aan met daarop afbeeldingen van lieflijke dieren: een walrus en een ander beest; twee haakpakketten waarmee een dame, een tiener of een kind aan de slag zou kunnen gaan.…

ze is nu twaalf, ik zie mijn dochter groeien en met haar groeit mijn angst voor eenzaamheid nog even en ik ben die dame kwijt soms kun je wijzers van de klok verfoeien ze wil nog wel eens met haar vader stoeien maar dat is weldra ook verleden tijd het pad heb ik met liefde geplaveid ik mag mij met haar stappen niet bemoeien zo onvermijdbaar…

We hebben de eenzaamheid van het Paasweekend samen gedeeld. De beesten vouwden de pootjes onder het lijf en likten ze. De psychiater heeft mijn vriendin het aanbod van euthanasie al gedaan.....…

Ze was bijna honderd, jaja, een hoogbejaarde dame dus of zal ik zeggen, een oudere vrouw die tot een paar weken geleden nog gewoon ‘ op zichzelf ‘ woonde, met wat hulp praktisch alles nog zelf deed ook, ja verleden tijd dus…en natuurlijk vonden de kinderen en kleinkinderen het niets, die wilden heel graag dat oma naar de verzorging ging… Na lang…

Op een stille zondagmiddag, toen de eenzaamheid zoals gebruikelijk als een wurgslang om mijn nek lag en mij als een verlammend korset omhulde, als een benauwend luchtledige, was ze gekomen; een nog jonge dame, fors van postuur, en ze bracht een fraaie, zomerse roos mee in een merkwaardig wit vaasje, dat ik, als herinnering aan haar, nog steeds bewaar…