Alle inzendingen over drassig

met jou te zijn op drassig land, te gaan op natte paden, verbondenheid van hand op hand, onzichtbaar de sterkste draden. handen die zich stil vermaken met vingerkneepjes nu en dan, een vochtig lippen raken: minnevrouw en minneman.…

Ons drietal liep door de weilanden. Overal rook je heerlijke geur van bloemen; bijen vlogen ijverig rond. "Ach, die bijen zoeken de honingbloemen op," zei moeder. "Die kleine beestjes kunnen goed werken. Maar laat ik nooit proeven wat ze maken." "Gelijk heb je," antwoordde vader. "Ik hoef dat glibberige spul niet eens te zien." Cora zeeg…

dat ben ikzef, je mist me niet want met een kluitje in mijn hand zomp ik wat af in ’t drassig land.…

de man spreekt akelig keurig over de groeve in de wind zoek ik synoniemen want rijm als het droeve slibt weg langs de bedding van het stromende leven geen graf geen gat in de kleigrond geen schepje er pats bovenop niet vandaag zo niets morgen de tijd wil uit drassige taal de zin van gemis eerst nog wat zeven…

je zond me een stralende zomer die werd zo - doordat ik dat las - maar nu is het herfst, verre dromer je liefs ligt verregend in de plas dus mocht er wat warms overblijven in dit drassige donkere tij aarzel dan niet dat te schrijven drijf je zin met de warmte naar mij en vlot - door je zinnen gedreven - zend ik, uit het meer voor…

Je lacht erom als je het leest Berichtje uit mijn avondkrant Teer Guichelheil, vermiste plant Is weer terug van weggeweest Op ranke steel wuift zij parmant Naar plaggenstekers aan de kant Je lacht erom als je het leest (Waarschijnlijk giechelt zij het meest) Een roze bloem in drassig land Heel Berkenwoude viert weer feest Teer Guichelheil…

het zolderraam een schilderij vol zacht wiegende bomen om in weg te dromen met bovenin een wolkenbrij die lacht in blauwe luchten om in weg te vluchten het eendenjong in drassig land van gras, kruiden en water oefent zijn gesnater blauwe reiger in “éénpootstand” verrast kikkers en vissen door ook veel te missen het eksternest…

het liep hier de spuygaethen uit een en al drassige troep dichting kwam ongekluisterde vrijsters met breekbare geloften legden geulen aan ter droging ook voor 't weids uitzicht maakten er een tuintje van verse groentjes voor de zieken nee geen dansmariekes geen dollemina's ze heetten begijnen naar hun hofje plus kapel later bezet…

een groene gloed grijpt om zich heen zonlicht schenkt een nieuw tapijt takken, schuchter gras en drassig veen hebben de geboorte opnieuw te leen ook mij raakt het voorjaar de huid telkens denk ik vooraf schenkt de natuur mij opnieuw haar bruid als de winter voortgaat in koude draf vandaag slingeren mijn wegen langs omploegde, gestreepte…

Naar noord en oost en andere streken, door sneeuw, dor gras en drassig land. Bergen voorbij, langs zee en strand, waar woest de wind waait golven breken, zoek ik met jou een merkteken van de route: de houten hand, of rode verfstreep die het zand, het vocht, de tijd deden verbleken.…

Deze krioelende bloemen schenken veredelde dronkenschap aan al het kleine gewas op drassige bosgrond.…

Diep gezakt in borrelend bagger Verzwolgen in droesig drijfzand Drassige grond die anders wordt gekoesterd Als basis voor een hongerend liefdesleven Nu zijgt het vooruitzicht tot peilloze diepten Waar genegenheid is verbannen Naar onbereikbare vale vlakten En waar Cupido wordt verafgod als Satan Word ik eniger tijd uit deez' zompige grond…

Elke afdruk een antwoord dat meteen weer wordt opgenomen in het drassige geheel, alsof het bos je wil leren dat niets werkelijk bezitbaar is - zelfs je eigen spoor niet. De bomen staan niet willekeurig maar alsof ze ooit samen iets hebben aanschouwd dat hen voorgoed heeft verbonden.…

Hier voel je je op een eindpunt van de drukke wereld, waar een ruime poort van lucht en bomen openstaat voor mensen, die rust en vermaak zoeken bij broederlijk beleven van eet- en drinkvreugde, toevend naast een machtig, drassig rietland, rondom het meer de Leyen, dat een gezegende bescherming geniet.…

Verder zie ik lichtblauwe en paarse bloempjes, die zich ook het prettigst voelen op drassige bosbodem. Tussen die bloemenpracht blijf ik opeens verbaasd staan. Vlak voor mij ligt een verdroogde wervelkolom met nog wat botten ernaast. Wat kan dat zijn!? Is het van een dier of van een mens?…

Of als de cobra die door het rijstveld sluipt een drassig paradijs voor ratten en ons lemen huis vindt om te rusten in de kelder waar wij tamme belagers worden. Water sijpelt langs de roestbuizen. De cobra houdt zich kaarsrecht Roerloze snoet Flitsende tong Haar lichaam is één maag Die haar prooi dwingt in de slanke, soepele darm.…

Daar op dat drassige veld voelde ik gewoon dat jij dat grappig vond en hoorde je lach. Toen jouw kist in de natte groeve gleed zag ik in een conifeer je grijnzende mond, hield iedereen inmiddels de zakdoeken gereed, waar ik hoorde: "niet grienen, lachen is gezond."…

Daar op dat drassige veld voelde ik gewoon dat jij dat grappig vond en hoorde je lach. Toen jouw kist in de natte groeve gleed zag ik in een conifeer je grijnzende mond, hield iedereen inmiddels de zakdoeken gereed, waar ik hoorde: "niet grienen, lachen is gezond."…

Een drassige delta vormt de kelk In de stroom herken ik de steel Daar bloeit het dorp Drijven vijanden handel In graan, uien, vijgen In de rotswand is de steenbok uitgehouwen Een uitverkoren prooi die briest Resten van vroege jagers verzinken in het slib Blootsvoets klimt de boer in dadelpalmen Langs rafelig touw Haalt hij de oogst binnen…

sta nou als een toren pal Aan die natte drassige grachtwal. - Laat, diep uit je hart vandaan, In de roereloze mist Langzaam 't vaandel opengaan Op die donkere doodkist: - Daar hangt het hoopvol over 't treurige water! Daar heeft het heel zijn kleuren-lachende schater- Opengestrooid - 't Dooit!…

't Houtwerk op de tribunes te nat om te gaan zitten zuigen z'n banden zich vast aan 't cement van de baan drassig 't middenterrein, mannen in groepjes bij elkaar met blinkende velgen zet hij aan als voor een scherpe sprint niet de motregen, de motregen alleen maakt die enorme vleugel van zeildoek of geolied papier boven z'n hoofd zo hopeloos…

Wazig kijkend, rillen… onderdruk een geeuw Zoekspeurend langs drassig hek, katterig. kind, glunderstruikelend met bijna-val, snotneusbel, de oogjes kouwaterig ¨Zag je die, Mam¨ hoopvragend ¨mooie bal ??…

Het was een Zondag vreemder vreugde rijk Toen beiden wij door voorjaarslanden gingen langs drassig weiland en begroeiden dijk... Was niet ons min verwondering gelijk Van kinderen wier ogen open gingen? Hoog klonk der merels echotrillend lied, Helblij geluid in het nog winters landschap, Zodat de lente daagde in het verschiet.…

haar prinsen weet zij kwaad van vader, moeder, echtgenoot kent zij het lachen en het zuchten de hele waarheid, ook de geruchten de warme band en de koele dood de eenzaamheid van een frontsoldaat Nu op Soestdijk de schaduwen slapen achter gestreken vaandel en laatste wapen ment ze met glimlach en vaste hand ons volle rijtuig door de drassige…

Hij liep door het drassige landschap, een man die zijn oude jas had afgeschud en daarmee ook de verwachtingen van anderen. In de verte, waar de rivier boog en de uiterwaarden breder werden, zag hij een beweging. Gedaanten rezen op uit de ochtendmist. Het waren wilde paarden, hun manen zwaar van de dauw, hun hoeven trappelend in de drassige grond.…

D’r komen bussen.. zeggen ze..maar ’t is hier nogal drassig. Maar had u dat niet aan zien komen, er zijn toch seinen ? Seinen, seinen, ach daar letten we niet meer zo op sinds we geprivatiseerd zijn. De meester in de loc heeft speciaal zo’n zonneschermpje tegen dat felle rood. We rijden er honderden keren per jaar doorheen en er gebeurt niks.…

Het gras is ongelooflijk drassig. De damp komt er vanaf. ‘Ik zet mijn rugzak niet op de grond, dan zie ik ‘m na een kwartier verdwijnen. Sluiten twee helften gras zich naadloos boven mijn tas’ gebaart zijn vader. Tot twee keer toe is er een speler van de andere ploeg, die zoon raakt. Eerst krijgt hij een hand tegen zijn kaak.…

De drassige grond zorgt voor een extra moeilijkheidsgraad. Maarten rent voor me uit. Ik volg. Na het rondje kom ik hijgend boven. ‘En nu nog een rondje’ roept zoon, hij gaat er al weer vandoor. Na vier keer hetzelfde, uitdagende rondje, laat hij me de oefeningen zien die hij op voetbaltraining leert. ‘Kijk mama, zo. Hakken tegen billen’.…

De drassige grond zorgt voor een extra moeilijkheidsgraad. Hij rent voor me uit. Ik volg. Na het rondje kom ik hijgend boven. ‘En nu nog een rondje,’ roept zoon, hij gaat er al weer vandoor. Na vier keer hetzelfde, uitdagende rondje, laat hij me de oefeningen zien die hij op voetbaltraining leert. ‘Kijk mama, zo.…

Een koppel brandganzen zat uit te rusten op een stuk drassig grasland. Een paar eenden vlogen over. Hij zag de eerste kievit overvliegen en bedacht dat Pasen dit jaar wel erg vroeg viel. Hoe georganiseerd was de natuur toch geworden, bedacht Thomas zich, al die trekvogels die hun plekje weer op zoeken.…