Alle inzendingen over hulpelozen

Ken je dat hulpeloze gevoel van: iedereen praat ( oh ja ik ook, net zo goed ) maar het enige wat er bereikt wordt is: een handtekening voor nog meer schiettuig! En ken je dan ook dat walgelijke hulpeloze gevoel van: er niets mee- en niets tegen te kunnen beginnen?…

De ochtend is een bericht dat ik vind met kleine letters en hulpeloze woorden die je schreef toen de nacht verdwaalde en ik volgde omdat jij niet meer in mijn woorden geloofde en mijn schaduw niet meer wilde wachten op je hopeloze gedachten…

heimelijk door de meesten allang opgegeven vindt steevast zijn besluit hangend aan de toog van lamlendigheid verloren lavend aan de eenzaamheid van alweer schommelend bedronken huiswaarts keren in kotsend zelfmedelijden ’s anderen daags melden ze zich weer met glazen ogen en koppen van hout met hun ranzig sponzige lichamen te jong al oud hulpelozen…

De hulpeloze blik in je ogen, bleef strak op mij gericht. Bij de kus die je me gaf, waren je lippen al zo koud. Ik wilde het niet beseffen, maar jij wist "dit zit fout". Je vroeg me je los te laten uit mijn gedachten, en je een plaatsje te geven in mijn hart. zo liet je me achter, eenzaam en verward.…

Met grote, bruine, kinderlijke en hulpeloze ogen beschouwt zij de wereld en haar haardos of wat daar van over is, ligt als een grijze, warrige bos op haar schedel. Ze doorstaat de taaie, eindeloze zondagen, zondert zich af en wendt zich af van de mensen die zij niet meer kan vertrouwen en hoopt vurig op de finale, noodlottige hartaanval..…

Mijn vaders gang is moe en traag Ik sla hem gade door de ramen Hij blijft zich voor emoties schamen Zodat ik ook zijn tranen draag Zijn lijf een hulpeloze vraag Loopt hij langs heggen vol met bramen Leidt nieuwe ranken weer te samen En bindt de trossen aan de haag Hij voelt dat naar hem wordt gekeken Als hij mij ziet achter het glas Komt…

Alles wat leuk en lekker is verbieden en afval aan hulpeloze mensen voorzetten. We zijn overbevolkt: treiter de mensen dood en doe alsof je met het welzijn van iedere arme sukkel begaan bent. Lekkere ganzen en zwijnen mogen niet afgeschoten worden, terwijl ze veel schade aanrichten.…

rusteloze geest mijzelf voedend met alles wat je vreest je ruikt mij in je zweet mijn naam is angst stil wurgend en vretend aan je uitgeholde kracht inwendig woedend heb ik je in mijn macht gebruik ik wat ik weet mijn naam is angst vrijwillig geketend aan je sneller kloppend hart onzichtbaar bloedend heb ik deel, heb ik part in je hulpeloze…

Met dierlijk krijsen, schoppen, bijten, slaan Proberen we tot een begrip te komen Het hulpeloze uiten van een klank Wanneer het woord van je is afgenomen Is geen instinct, maar een manier van spreken Eerst had het me nog vreemd geleken Maar nu praat ik met dieren en met bomen En buig het hoofd in een gebaar van dank…

soms meer dan hij laat zien en huilt hij harder dan zijn tranen stromen want op de vragen die er in hem komen vindt hij geen antwoord meer misschien En in zijn onmacht sluit hij dan zijn ogen voor al hetgeen waar hij geen grip op heeft zodat hij schijnbaar rustig verder leeft met voor zichzelf geen mededogen En zo gevangen in dat hulpeloze…

Haar exotische Turkse kledij spreidt zich om haar heen als de aangeschoten vleugels van een hulpeloze vogel. Als uit het niets tillen plotseling sterke armen haar op... Wat nou individualisme...?…

De stakerige, hulpeloze beentjes van de kinderen staken uit onder hun kledij. Het was op de dag van de Eerste Communie van het oudste kind en als cadeautje had ze een kalender gekregen met luikjes waarachter chocolaatjes schuilgingen. De jeugdige bruidjes waren in een lange processie door de wijk getrokken ter gelegenheid van het grote feest.…

Ik zie je hulpeloze ogen, Die angstige blik die mij die van binnen raakt Ik zie hoe je wordt voortbewogen Door het verdriet dat je heeft kapot gemaakt... Ik zie de tranen over je wangen glijden Machteloos staar ik je aan Het liefst wil ik je blik vermijden En met mijn leven verder gaan...…

De nog jonge man die mijn vader was, breedgeschouderd in het colbert, houdt mij in zijn armen op die zwart-wit foto uit 1953; een hulpeloze, kwetsbare baby. Het moet zomer geweest zijn in dat vroege jaar. Ik draag om het hoofd een wollen mutsje en slofjes aan de voetjes.…

Haar stakerige, hulpeloze, kwetsbare benen in de steunkousen had ze uitgestrekt op het bed en ze kwamen onder de mallotige, ouderwetse rok uit die haar forse gestalte omhulde.…

buitengezet had en ik in radeloze vertwijfeling mijn weg zocht langs het donkere, troebele water van de Piushaven, langs de gevels en hoe ik tenslotte mijn heil moest zoeken bij die hulpdienst die echter geen hulp bood voor wat betreft de verre, verloren vriend, schijnbaar voor altijd verkerend in transatlantische contreien en sferen, naar wie mijn hulpeloze…

Die ook door het onbekende "goddelijke" wezen dat hem eens gecreëerd heeft en zijn wonderlijke aard en wezen bepaald heeft, de majestueuze staart als een bonte waaier op als het ware "hulpeloze" en tot mededogen van sommige toeschouwers en passanten triomfantelijk moet spreiden en tonen, als in een door de Natuur veroorzaakte en gedwongen "ijdelheid…

Een deskundige gids gaf ons uitleg betreffende een kwetsbare, weerloze en hulpeloze zwarte nachtvlinder die trilde en beefde met zijn vleugels in zijn handen.…

Op de stempas, die mij bezorgd werd, is mijn trotse en elegante doopnaam "Catharina" vermeld, naast de andere doopnamen: "Cecilia Maria"; de naam die ik ook koester op mijn voordeur; de naam, eens, in 1953, geschonken aan mij door een intens liefhebbende moeder aan een kwetsbare en hulpeloze baby; een naam die ik eleganter vind als mijn roepnaam…

Daar ontfermde men zich dan wel eens om het nog hulpeloze en argeloze kind dat ik was en reikte men mij vanaf de hoge toonbank een stukje kaas aan dat ik dankbaar maar verwonderd aannam.....…

Het lichaam van mevrouw is vervormd door reuma; ze strompelt voort op onelegante schoenen; haar hulpeloze handen grijpen zich vast aan de stoel als struisvogelklauwen. En een mededogen welt in mij op, een ongekend mededogen om de vrouw, die moeder is en weduwe.…

Haar hulpeloze handen grijpen zich vast aan de stoelen als struisvogelklauwen. En een mededogen welt in mij op, een ongekend mededogen om de vrouw, die moeder is en weduwe. Ze vraagt me haar levensgeschiedenis te schrijven en ik kan dit niet om mijzelf onduidelijke redenen.…

Ze kijkt me aan met hulpeloze ogen die nog niet geloven dat dit haar is overkomen. In haar gedachten loopt ze, lacht ze, gaat ze hierheen en daar; moeiteloos verplaatst ze zich, waarheen dan ook. Is het háár lichaam dat hier zit in deze stoel met wielen? Is het háár been, háár hand die als een vreemde aan haar lichaam hangt?…

Ik ontlokte een pijnlijke grimas aan haar hulpeloze ogen. Ballast in een vuilniszak neem ik mee en kieper dat in de ondergrondse container. Volgend adres, casa alcoholica, slot en grendel, als je even niet oplet ben je hier alles kwijt, mevrouw biertje zit als een kloek op haar sleutelbos.…

Op die foto uit 1956 zie je mijn ouders; mijn breedgeschouderde, forse vader, nog jong, die met een liefdevolle, zorgzame blik zijn vrouw en kinderen beschouwt; mijn moeder, elegant in de zomerjurk, met de hulpeloze, zo kwetsbare baby op schoot, mijn zo dierbare zus, met stakerige beentjes, zo schuldeloos en onnozel nog, in mijn richting kijkend, ik…

Ik had niet ongaarne de notulen van de Cliëntenraad verzorgd voor de kennelijk onmondige, hulpeloze en weinig assertieve psychiatrische cliënten die het oude, uitgestrekte, voormalige benedictinessenklooster met de rustieke klokkentoren, die in vroeger tijden een ander doel had gediend, bewoonden, maar had mijn blikken tijdens de niettemin saaie werkzaamheden…

De ruimte is onopgesmukt, kaal, alsof haar bewoners geen sfeer verdienen, alsof schoonheid niet voor hen is bestemd en hun hulpeloze, verwarde onbeholpen woorden echoën tevergeefs door de ruimte en weerklinken in de eenzame nacht.…

Een nog jonge, aantrekkelijke vrouw stamelt, stottert en hakkelt op hulpeloze, zielig aandoende wijze en wordt bovendien nergens meer voor vol of volwaardig aangezien wegens de wreedheid en bekrompenheid van de vooroordelen waarmee men in de maatschappij zelfs de geringste afwijking van het zogenaamd "normale" van de standaard, van de standaardmens…

Dan zouden er geen verpleegsters zijn die hulpeloze senioren vroegtijdig aan hun eind zouden brengen, nee, dan zouden we gruwelen in de bioscoop of thuis op de bank. Dan zouden we na het zien van de film blij zijn dat zoiets alleen in films gebeurt.…

De zwart-wit-foto's uit die verre, vervlogen, voorbije tijd tonen ons gezinnetje met een baby, een mollige baby met een lieflijk wit mutsje om het bolle, welgedane hoofdje, wiens hulpeloze, stakerige beentjes uitkomen onder het jurkje en rusten op mama's schoot.…