Alle inzendingen over ijsvogel

nooit bevroeden dat de natuur sterker is dan zij die haar behoeden meer zag ik in het wild dan op beschermd domein ik heb ijsvogels zien broeden…

Na ongeveer drie weken zien nieuwe IJsvogels het licht....! IJsvogels leerden mij kijken...!…

Er was eens een jonge ijsvogel. Hij was prachtig van kleur, oranje met koningsblauwe veertjes waar hij mee pronkte in de zonneschijn. Hij wachtte stil op de tak op zijn visjes boven de helderblauwe beek en schoot als een kleine bliksemschicht in het water om hem boven te halen.…

mijn lievelingskleur in het blauw van de hemel en de ijsvogel…

Haiku De ijsvogel vlucht: klein, opbeurend blauw verdwijnt in dof winterriet. Prozatekst Fietsen onder de grauwe winterhemel. Daar gaat het langs dof groene weiden zonder sneeuw. Neerslachtig, maar berustend staat het dichte riet rondom die plas. Op die ene halm... Ooh, een prachtige ijsvogel!…

voeten in het water een Geul zo vol van toen ogen die braken een kind dat liefhad toen een kind dat liefhad toen maar geen weg wist te vertellen aan die die weten moest die weten moest te weten onwaarheid gekerfd in blad angst rondom het hart angst rondom het hart dat afscheid nemen moest voor immer koud als ijs ijsvogel aan de…

zachtjes in teder beminnen waar de wind zoute letters rondstrooit en tonen ruisend weerklinken aan de rand van het avondrood hoopvolle woorden versterven naast begraven gedachten nog voor het geschonden duister roepen zij allen haar naam…

Dan verdwijnt een ijsvogel achter de brandende zon die zachtjes vaarwel schijnt te zeggen.…

‘Een ijsvogel’ beweert ze stellig. ‘Wat een onzin, hier zijn geen ijsvogels’ beweer ik al even stellig. ‘Vast een boomklever of wat anders’. Een ijsvogel. Ze heeft al moeit om een koolmees van ene pimpelmees te onderscheiden, alle wijze lessen ten spijt, en dan nu zomaar ineens een ijsvogel? kom nou.…

dan verdwijnt een ijsvogel achter de brandende zon die zachtjes vaarwel schijnt te zeggen.…

Naast mijn pendule zit, in koncentratie Vergaan, de ijsvogel van Van Hoytema: Onwerklijk is de wereld - Ik verga, Terwijl ik 't zie, ook zelf in kontemplatie. Aan de and're kant, kruisbeens, zit Gotama, Afwezig, de ogen dicht na revelatie: Te boven is 't bewustzijn de adoratie Door ondergang in de unio mystica.…

kaneel, een ieder krijgt een vrolijk en een droevig deel Na Lourdes wacht nog het Vagevuur Slechts door loutering kan een mens de hemelen betreden De pomp die levensfuncties overnam wordt stilgezet met vaste hand haar laatste zucht klinkt door de kamer Het is mooi geweest, mijn lieve Moemi zoals dat plekje bij de IJzer waar eens die ijsvogel…

de winter ging aan wijdopen in het nachtland van afwezige rozen in het water tot ijs versteend behangen met dichterswoorden stond hij die ik liefhad ik was zonder gewicht toen ik op mijn tenen de zwarte lucht streelde en zijn stilte liet rusten in de wind wolken schreven ijsvogels op zijn schouders en lieten sneeuw dalen…

Het haverveld is van papavers rood, Van korenbloemen blauwt het hoge koren, De ijsvogel flikkert over gracht en sloot waar hennephaar bloeit, Gele naast de ivoren.…

wegwerpgebaar een binnenvaartschip glijdt golven slaande voorbij de schipper tuurt in de verte ik zie de plechtnaam: Alcyon googlend vind ik Ovidius het verhaal van koning Ceyx die tijdens stormachtig weer omkomt op zee zijn geliefde Alcyone gaat hem achterna verdwijnt in de golven vertederde goden veranderen beiden in prachtige ijsvogels…

Mijn wanten geuren naar zonnebrand en de bloemen op het raam naar framboos een zwaluw is op een sneeuwpop geland en een ijsvogel maakt een nest van kroos In de herfst worden wij verliefd op elkaar en we gaan weer dood in het voorjaar De zon schijnt zo hard dat het kraakt het regent gouden bladeren in mei De elfstedentocht die rij ik naakt…

naam in het uitstalraam Zoals een zelfportret met brandende baard De tollende lichtkrans, het zwart uitgespaard Het doek verraadt jouw dolle tinten De kwetsbare schets Hoe je het wit ontredderd vult Opgejut door een zandloper die ontspoort De omtreklijn vertroebelt Het penseel trilt Klodders versmelten op het palet Zoals hij de ijsvogel…

Er volgt een pracht van een woordenwisseling, hij praat over zijn ex en een hond, ik vraag hem of hij de ijsvogel heeft gezien. Ik stap op, ga nog even naar het blauwgras, misschien herkennen de berken roodstippend de vliegenzwam. En dan zegt de grijze man, 'bedankt voor dit gesprek'. Die eenzaamheid raak ik niet kwijt.…

Als het dan zover was kwamen de knutselwerkjes te voorschijn; mijn a.s. zwager had voor mijn zus een schilderijtje van een feeërieke ijsvogel in blauw en oranje en verhaalde in het bijpassende gedicht over haar strelende handen, in deze voorfase van hun huwelijk en voor oma waren er de wondermooie bloemen van schitterend crêpepapier.Op foto;s uit die…

Op een tak zit verderop achter in de tuin bij de vijver een prachtige ijsvogel z’n vijver leeg te vissen. Een baardmannetje bij de rietkraag, en kwikstaart op het terras. Z’n vrouw wijst hem op al het fraais aan vogels in hun rijke tuin. Ach hij zag het amper - het is te gewoon. Het lijkt alsof de vogels hem nu uitdagen hen te spotten.…

Ze had foto’s willen maken van de ijsvogels die hier weleens kwamen. Ze waren weggebleven, maar dat gaf niet het was heerlijk rustig geweest aan de rand van het ven. Ze ergerde zich weleens aan jongeren, hoe ze zich in de natuur gedragen, het lawaai en de rommel die ze achterlaten.…

Er vlogen op die dagen ijsvogels zwart wit gevederden, hemeltjesrijks. Een stuk engel niet vleugellam, elders lagen voetnoten, 'n plat geslagen mug. Ja, de denkende mens wordt pas interessant uiver en zand in verband.…

De man, alleen, kon de waterzuiveringen horen: de Lethe vertakte zich er ruisend naar de cities, naar kantoren, dorpen, afgelegen hoven, door buizen koper waarin ijsvogels hun vertwijfelingen floten. De mannen, alleen, tuiten hun lippen aan de kranen.…

Na het zien van het schilderij 'De ijsvogels' (1891) van Emile Claus (1849 - 1924) besloot je om schilderlessen bij hem te gaan volgen. Emile woonde in Villa Zonneschijn in Astene, aan de rivier de Leie, waar hij ook zijn atelier had.…

' Na het zien van het schilderij 'De ijsvogels' uit 1891 van Emile Claus ging je bij hem in de leer in zijn atelier in Astene. Je zag dit schilderij begin 1893 in het Gentse Museum voor Schone Kunsten.…

Ik beken het maar al te graag, ik ben een dichter, maar altijd van voor of na uw tijd, gelijk paranormale ijsvogels, strompelende idioten, langs de vuilnisbakken op de luidruchtige kermis, zich verheugend in de kleverige stokjes van afgrijselijke suikerspinnen, met een ouderwetse luchtbuks kaartjes omver knallen van goedkope, vooroorlogse naaktmodellen…

‘Volgens mij is het een soort ijsvogel,’ meent hij, die heb ik weleens op een plaatje gezien.’ ‘Nee suffie, die zijn veel kleiner,’ weet zij stellig. ‘Ja, rustig maar ik heb hem al geteld. Het is trouwens een bonte specht. Die zijn gek op mezenbollen.’ ‘Wat een mooie vogel opa, wat apart.’ Zo word ik er nog meerdere keren bij geroepen.…