Alle inzendingen over jas

Een rode jas daarop zag ik nooit meer, is meestal gekleed in mooi zwart leer. Haar zoontje trots naast haar in de pas, gekleed in z'n mooie nieuwe rode jas.…

Overstelpt door gedachten vliegen woorden langs het duister op zoek naar licht en warmte naar jou, mijn seizoen niet de jas verwarmt zinnen in de tijd, noch handen in de zakken verstoppen het jou in mij, geknepen vuisten verkrampen niet meer de ooit gesloten handen geopend naar het voorjaar vliegen wij voorbij uren vinden…

sneeuwvlokjes stuk voor stuk een reden tot geluk kleven zich zonder hoop vast aan de mouwen van mijn jas die wel duur was maar waterbestendig…

Maar eerst is er een oude jas. Nu hangt hij aan de kapstok, binnenkort wordt hij verbannen naar het hok. En eerst is er een avond waarop ik aarzel naar buiten te gaan. Buiten is het koud In gedachten trek ik voor het eerst die oude jas aan. Ik ben alleen op straat. Wie had dat durven hopen.…

Zij kwamen op instigatie van hun moeder en schoonmoeder een jas brengen; een dikke, bruine winterjas, met bont gevoerd, die zij in hun armen geklemd hielden. Ze prezen mijn woning de hemel in; het gezellige halletje, de solide ouderwetse deuren. Ze vroegen mij de jas te passen maar helaas was deze te krap.…

- U moet weten waar mijn jas is. - Hoe zou ik dat kunnen weten, antwoordde ik. - U heeft ook mijn hoed gevonden. Gelukkig nam zij nu haar handen van mij af, en ging half zitten op de tafel, wat mij enigszins bevrijdde van de schrik. - Waar is mijn jas? Ze vroeg het dringend alsof ik het antwoord voor haar verzweeg.…

Een mens: een jas, een broek, een hoed.…

ik leg het zomerjack weg en zoek de juiste jas voor de herfst van mijn leven, ongedragen met lege zakken, misschien ooit weer gevuld met tijd…

De zaak met de trotse en welluidende naam "De zilveren schaar", een benaming die in witte krullerige letters op de glazen winkelruit staat vermeld, heeft nieuwe huisvesting verworven aan de Westermarkt. Het brede pand strekt zich uit in de winkelgalerij te midden van de overige neringdoenden. Binnen in de zaak hangen de kledingstukken geduldig in…

Mijn lijf is als een jas, alleen van mij, verkleurd en wel hou ik hem nog wel.…

De jas doet twintig jaar na dato nog altijd dienst alsof daarin nog steeds de warmte huist die mijn liefste moeder, sinds lang overleden, mij tot op de huidige dag zou willen verschaffen als niemand anders op deze wereld....…

Ze kwam de winkel binnen en zag de jas hangen, een jas die ze móest passen, zo'n gewatteerde tot op de kuit, zalig warm natuurlijk en deed intussen haar jas uit, hing die over het rek waar al die prachtige jassen hingen, maar slechts eentje met een mooie turquoise afwerking.…

Aan de kapstok hangt zijn jas Een jas die zijn leven droeg Nu alleen nog een stille getuige De dood kwam voor hem te vroeg Aan de kapstok hangt zijn jas Met de geur van bier en tabak Ver afgegleden van zijn normen Werd hij gevonden in een vuilnisbak Aan de kapstok hangt zijn jas Een jas die niemand heeft begrepen Het laatste wat hij nog…

Ik heb een rode jas gekocht van zachte stof, licht in gewicht het moest er eens van komen ik heb een rode jas gekocht niet rood rood maar koraalrood goed op olijfgroen ribfluweel ik heb een rode jas gekocht mijn spiegelbeeld bevalt me wel ik fiets voorbij op ramen, etalages ik heb een rode jas gekocht die houdt me deze winter warm de…

Mijn oude stem was zwak, verzwakt door de honger naar jouw warmte Jas, maar ik moest je iets vertellen, Jas, ik had plotseling de drang om jou te bellen, omdat ik je nodig had. Jas, ik moest je vertellen waarom ik jaren geleden dat zelfportret dat bij jou aan de muur hangt, in de grote kamer.…

Ik koester mijn jas nu als een dierbaar erfstuk, dat goed zal beschermen tegen winterkou.....…

Ik pas in mijn jas, mijn jas past in mijn tas, dus ik pas in mijn tas!…

Vier dunne pootjes bleke huid een schaap de sneeuw ontsnapt maar niet de rappe handen blaat het het is lente weg dat kleed die hete jas wil als de zomer was mijn jas vermaakt wil straks een trui wil er graag een die pas net als mijn afpakte jas graag los gebreid dus als het kan een beetje wollig…

Vanmorgen toen ik wakker werd, - Geloof me 'tis echt waar - Verdwenen was mijn rode jas! Da's wel een beetje raar. Wie wil er nou in vredesnaam Een jas groot als een tent? Geen mens dan ik past in die jas, Zelf niet 'n reuze vent! En zeg nou zelf, 'tis geen gezicht De Kerstman in z'n shirt. Wat is een kerstman zonder jas?…

ik pel behoedzaam elke schil van je lijf jas na jas ontneem ik je tot aan je naakte kern het doet je zichtbaar pijn en daarom zeker huil je mij…

Ik heb mijn jas maar uitgetrokken zij spande lood om mijn schouders En knoop voor knoop heb ik ontketend wat in het keurslijf gevangen zat Ik heb mijn jas maar uitgetrokken nu ben ik naakt maar zoveel lichter…

Wees zeker van jezelf, jij past in die jas. En het staat je goed!…

Thuisgekomen bemerkte Bjarne dat hij de verkeerde jas had aangedaan. Deze jas leek wel op zijn jas, maar het was een andere jas. Het was niet zijn eigen jas waarmee hij uit Ruigoord was vertrokken. Het was te laat en Bjarne was te moe om nu nog terug te gaan. In de jas bevonden zich geen belangwekkende goederen.…

Dan snuift ze, kijkt over haar schouder en zegt: 'gaat het wel goed met je jas?' Op dat moment klikt het in mijn hoofd. Peter draait zich ook om en ik kijk dezelfde richting uit. Alle drie kijken we naar mijn jas die bij gebrek aan een kapstok over de lamp bij de deur hangt en waar nu een hoge smalle vlam uitschiet. Jas in de fik!…

Als de regen langs mijn haren druipt En de wind mij in mijn jas verjaagt Als mij langzaam het gevoel bekruipt Dat de kou mij persoonlijk heeft uitgedaagd Als mijn haren druipen in mijn nek En ik huiverend mijn jas ophang Bedenk ik tevreden, en dat is gek Dat ik steeds vaker naar dit weer verlang…

zonder jas loop je in de regen onbedekt, zoals je bent ik kijk naar je vanachter glas net als altijd, van een afstand geen pas neem je teveel en woorden zeggen je niets maar als onze blikken kruisen versta ik je eenzaamheid je bliksem bezocht mijn ruimte die deelbaar werd door twee mijn jas hangt aan je lippen stilzwijgend vrijblijvend…

Door de wet van de zwaartekracht opent hij zijn strakke jas en dan als de metamorfose een feit is, eerst nog verbaasd over ’t feit dat de jas te ruim is, komt het besef dat zijn vleugels gelijk aan die van engelen, zich ontvouwen. De bekoorlijke pracht van de vlinder ontvouwt zich, een wonder, een engel, een vlinder?…

mijn kleur is als een jas omsluit het stukje leven dat van niemand was ik warm me in onzekerheid aan buien of de zon jas aan bij gelegenheid ik sla in kwetsbaar zijn mijn vleugels uit en toon mijn lijf ik wacht tot niemand kijkt als naakt verleidt gaat open komen mijn woorden strelen langs je borst je legt mij aan en zoogt…

eerder bewandelde wegen wil ik de sporen zoeken die je achterliet tussen het onkruid nee, schrijf me niet over poëzie maar dicht me een jas met open ogen…

Een oud man in de straat zijn klein verhaal aan de oude vrouw het is niets het klinkt als een ijl treurspel zijn stem is wit zij gelijkt een mes dat zo lang werd aangewet tot het staal dun werd Gelijk een voorwerp buiten hem hangt deze stem boven de lange zwarte jas De oude magere man in zijn zwarte jas gelijkt een zwarte plant Ziet gij dit…