Alle inzendingen over jurkje

Ik ben opgelucht, met meisjes als Jurkje loopt het door contact met foute mannen soms verkeerd af. Ik heb haar nog gezien, ze lachte naar me zonder mij te herkennen. Ze lijkt op haar moeder en is al lang geen Jurkje meer.…

Het eerste jurkje dat ik aantrek trekt teveel rond mijn borsten. Ik lijk wel een melkkoe met overrijpe uiers. Bij mijn achterwerk zie ik een extra klontje bilvet en dat moet toch echt aan het model jurkje liggen. Het vodje gaat linea recta weer uit, zonder het oordeel van mijn partner af te wachten.…

Vanavond is mijn lief onweerstaanbaar in een jurkje van de buurvrouw geleend. In haar eigen kast hing slechts een peignoir omdat de wasmand nog niet was geleegd. De avond voelt spannend en ook wel raar als mijn hand onder buurvrouw’s jurk beweegt.…

Je borsten zitten zwaar geplet in het te strakke jurkje ze drukken bollen willen weg de spanning stijgt je hurkt je even nog neem ik de tijd ik zou het graag beleven dat zij gaan persen met veel vlijt de knopen van je jurkje -o zedigheid o zaligheid- dan komt die volle borstpartij weer helemaal tot leven…

Mijn pop, met jurkje kant en klaar. Mijn pop, met krulletjes in der haar. Mijn pop, heeft duidelijk geen amusement. Mijn pop, is in werkelijkheid een ouwe krent.…

Vanavond is mijn lief onweerstaanbaar in een jurkje van de buurvrouw geleend. In haar eigen kast hing slechts een peignoir omdat de wasmand nog niet was geleegd. De avond voelt spannend en ook wel raar als mijn hand onder buurvrouw’s jurk beweegt.…

Zomersproetjes op haar neusje een bloemenkransje in het haar geurend als lelietje-van-dalen de wereld was te weids een speeltuin haar onschuld zag vreemde vogels niet besmeurd vond men haar kanten jurkje nooit meer zal het zomer worden kuiltjes in haar wangen zijn vergaan een leegte schommelt na op de wind…

Traantjes op haar vieze jurkje Handen op haar kleine lijfje Gillend van onmacht Een schreeuw van verdriet Nauwelijks wetend wat er gebeurde Of nog gebeuren zou Struikelend over de grote stenen Stort ze op de grond Haar kleine hartje voor het leven verminkt Snikkend zet ik de tv uit En ga lekker slapen…

Het strand aan windrijk land golfende zee hemelsblauw en mijn gedachten privé-domein volgen als geobsedeerd een ragfijn jurkje wit in bruisende branding en golven en wind bespelen onblusbaar ritmisch beminnend haar natgolvend lichaam als een Latijnse dans en gedachten stranden in windrijk land.…

Op de omslag van het magazine een meisje van een jaar of zes misschien oogverblindend wit jurkje blote schone voetjes handjes zonder zwarte nagel- randjes een idylle Stevig in de zandbak staan twee onbedekte beentjes teentjes die bewegen modde- rige vingertjes vol leven echt een plaatje…

Lange blonde haren wapperen in de wind jij bent mijn ik mijn kind gekleed in een lieflijk jurkje in tinten van blauw mijn lieve kind ik hou van jou op blote voeten van vrijheid kom jij in dromen vanuit dat verre verre land reik jij mij de hand zoveel kracht zoveel pracht straal jij naar mij lieflijk zacht…

als ik wakker word is alles wit geen grijs en blauw alleen maar wit zover ik kijk ik maak het goud omdat het dan de wereld wordt waarvan ik houd, die ik vertrouw in goud en later rood ik ben naakt omdat ik zwart wil dragen een jurkje met bandjes mijn schouders zijn nog mooi de rest is vies daar walg ik van dat is verrot en aangeraakt…

Weet je nog naast de kerk Onder de berkebomen Was ik verliefd op jou En jij niet minder Met je zacht fluwelen jurkje Rood met zwarte vlekjes en streepjes wit en zacht wij zoenden en het mos achter de heg smolt tot een zacht bed helaas in de schaduw verkoeling en het rechte pad doofden hartstocht maar liefde bleef tot je Kees riep toen…

De zwart-wit-foto's uit die verre, vervlogen, voorbije tijd tonen ons gezinnetje met een baby, een mollige baby met een lieflijk wit mutsje om het bolle, welgedane hoofdje, wiens hulpeloze, stakerige beentjes uitkomen onder het jurkje en rusten op mama's schoot.…

hij schrijft haar naar de zolder als een antieke pop dicht haar een kanten jurkje en alle knoopjes toe zo blijft haar teint onaangetast nu en dan kraken de treden haar grote poppenogen slaan zijden wimpers op hoe lang heeft hij deze keer haar zachte blik vermeden de porseleinen lippen pruilen boven de ruches van haar kraag hij zegt hoe…

jij was weer kind en even bruid in een winkel vol illusies je koos je eigen jurkje uit zweefde met een bruidegom in huwelijksreis de wereld om zon scheen liefde als het kon thuis was er weer volwassenheid geen spel meer om te spelen, kids en ook bruidegom begonnen je al heel snel te vervelen je koos voor het moment een…

Heimelijk in een tuin Lustig zoet liefkozen Naast een sluier van lelies Sappige appels die blozen Hartstochtelijke nevel Steels verborgen klaver Borsten teder bedwelmd Met purperen papaver Kittelend mijn buik Een donzige violenregen Getast in warme duister Jurkje met groene vegen Mijn benen streelde jij Met wilde orchideeën Tortelende…

bij elke schrede die ik nam veerden mijn weelderige krullen golvend op en neer de zachte zeewind streek mijn jurkje glad en maakte ze zichtbaar die volmaakte borsten lonkende blikken mijn wiegende heupen achterna met zwoele lippen zei ik ze: 'Helaas… mijn vriend daar… smeert me zo in' geile blikken dropen af gelukkig…

Mama omarmt op de foto mijn zusje gekleed in het luchtige, frivole jurkje met een vluchtig, steels gebaar en rechts van haar zie ik mijn gestalte. Trots en met grote, waakzame ogen kijk ik in de camera.…

Ze schoof het doosje open en pakte er een lucifer uit en deed hetzelfde als mama, ze streek de lucifer over de zijkant van het doosje, en een vonk spatte op haar jurkje van een ontvlambare stof, en vatte meteen vlam zodat haar jurkje geheel in de brand stond. Ze begon hard te schreeuwen.…

We breiden ook voor onze poppen; de zwarte pop genaamd "Bella" is nog altijd in mijn bezit en draagt nog het gele jurkje dat onder de enthousiaste leiding van Zuster Theodorina tot stand kwam.…

In de hogere klassen breiden we voor onze dierbare poppen, zodat mijn geliefde Bella, een negerpop die ik met Sinterklaas cadeau had gekregen, een geel jurkje met ingebreide donkerblauwe motieven kreeg. Ook het potloodetui, uit donkerblauwe katoen gebreid en omgehaakt met gele katoen, werd een succes.....…

Een vrouw haakt haar arm in haar man kijkt om naar een etalage daar hangt een winkelmeisje pruiken op de poppen de vrouw geeft hem een tik nog voor hij het ziet het meisje het jurkje het slipje iemand zonder benen speelt muziek wie heeft hem daar neergezet veel te dicht bij de Peruvianen een half orkest verkleed als net echt…

Maar toch, zo'n man die er altijd voor haar was, en wie ze het pas gekochte nieuw jurkje kon laten zien. Maar hij? Hij geeft haar niet eens de kans om hem het jurkje te showen, terwijl ze zich omkleedt zitten zijn handen al haar lichaam, betasten haar borsten. Eerst, toen ze hem pas kende vond ze dat leuk, opwindend.…

Gekleed in het rode, gebreide jurkje was mijn arme zusje van huis gegaan om vader te zoeken. Hij was die morgen vertrokken met voor haar onbekende bestemming en was verdwenen in voor haar mysterieuze, schimmige contreien.…

Maar niemand die ze zou zien, onder mijn jurkje. Waarom is een mens nooit onmiddellijk tevreden? Waarom moet men altijd controleren of iets anders niet nóg beter is? Waarom probeerde ik of ik me niet tóch in een small kon proppen?…

Op school breide ik het gele jurkje met donkerblauwe ingebreide motieven voor haar en haakte ik uit lichtpaarse katoen een rokje. De pop van mijn zusje droeg de naam "Liselotje" en ook zij werd vertroeteld, gekoesterd en verzorgd.…

Ze schoof het doosje open en pakte er een lucifer uit en deed hetzelfde als mama, ze streek de lucifer over de zijkant van het doosje, en een vonk spatte op haar jurkje van een vatbaar stof en vatte meteen vlam zodat haar jurkje geheel in brand stond. Ze begon hard te schreeuwen.…

Als een symbool van uiterste lieflijkheid, kwetsbaarheid en hulpeloosheid draagt de pop een roze jurkje en alle kentekenen, karakteristiek voor poppen uit een zo verre tijd; de vijftiger jaren van de vorige eeuw en als ze zou kunnen praten zou ze verhalen over het moment waarop ze geschonken werd aan mijn zusje na het doktersbezoek in het "Theresiapaviljoen…

uit 1956 zie je mijn ouders; mijn breedgeschouderde, forse vader, nog jong, die met een liefdevolle, zorgzame blik zijn vrouw en kinderen beschouwt; mijn moeder, elegant in de zomerjurk, met de hulpeloze, zo kwetsbare baby op schoot, mijn zo dierbare zus, met stakerige beentjes, zo schuldeloos en onnozel nog, in mijn richting kijkend, ik in het jurkje…