Alle inzendingen over klotsen

De zee, de zee klotst voort in eindeloze deining, De zee, waarin mijn ziel zich-zelf weerspiegeld ziet; De zee is als mijn ziel in wezen en verschijning; Zij is een levend schoon en kent zichzelve niet.…

Het klotsen van de golven, op de eeuwig zwijgende stenen. En ik zit hier. De warmte van het zonlicht, de stralend blauwe lucht. En ik zit hier. De wind speelt met mijn haar, rukt aan de papieren in mijn hand. En ik zit hier. Overal mensen. En ik zit hier. De wereld bruist en leeft, en ik zit hier, en denk...…

Zie de traag reizende wolken Voel het koele, lange gras Hoor het ruisen van de bomen En het klotsen van de plas Ruik de bloemen die verleiden Voel de zon op je gezicht Hoor de kleine vogel zingen Als een sprankelend gedicht Hoor de geluiden van de stilte Voel de rust van dit moment Laat alles zijn zoals het is En voel dat je hier deel…

horizon vervaagt de dreiging op de woeste zee van gezichten het bespringt mij en beklemt mij de noeste tree naar de gerichten over het gelaat dat voorbij ging Steeds als ik bijna kolkend omkom doemt daar het laatste silhouet van schuimend wit en schamper wit het vers opengevouwen bankbiljet betaalt mijn geknakte ouderdom Martelend klotsen…

de lege tekst tocht wind luguber kaatsen medeklinkers echo's naar elkaar ze kunnen geen volume vinden klinkers klotsen tegenritmes en zijn onbenaderbaar woorden missen de magie van soepele zinnen brengen niet meer binnen dan betekenis strofen vloeien niet omdat de inhoud strakbevroren lijkt misschien wel doodgeboren…

bossen klotsen een riviertje over rotsen ontvouwen houten lommer boven waar echo's op stilten botsen in kruinen schuilende schaduwen fluisteren schrikverhalen van wezens die klaarte schuwen alsof bij het tijdloos verblijven onder een hemel van blaren wolven sluipend thrillers schrijven in een mantel van fruitig kruid loop ik de boomtunnels…

je hebt dat ongetemde en dat trotse een bergbeek in godzalige natuur het water van het allereerste uur belaagt de oude wortels, speelt met rotsen je bent nog onbezonnen en nog puur een wild verlangen laat je telkens botsen te jong nog voor een overwogen klotsen tegen de tirannieke kademuur maar achter verre bochten wacht het dal eens zul…

een donker gezicht dan het een worden en deel van het al zwijg jij zenuwen gespitst, te gevoelig geworden voor aanraken door ademhaling, strijken van zijde, kijken naar aura's verglijden als zand tussen vingers op een verlaten kust kom maar dichtbij en ik zal je plooien als hout verwarmen, in een vorm brengen van zwijgen vaten om het klotsen…

het nut nog van in Want ik wil met jou mijn liefde delen Net als toen aan het begin Ik wil zo graag jouw lippen kussen Zo graag voor altijd de jouwe zijn Maar we bouwen er samen een muur tussen En die muur, die doet zo'n pijn Ik blijf er steeds maar tegen botsen En er komt maar geen einde aan Dan voel ik mijn tranen achter mijn ogen klotsen…

Dat al mijn werk stuk sloeg op rotsen Waarna ik brak en in de golven gleed Tezamen met het paard dat ik bereed Gelijk Beyaart verdronk ook dat in klotsen Mien telde zeventien fictieve jaren En nam het woord zonder enige schroom Ze was het alter ego van Hans Klomp Het wicht wou enkel in Fontaine staren Haar schepper bleek een schurk…

En daar, waar zonnestraal nooit in kon dringen, Waar nooit het oog der toorts een bodem zag, Schijnt kermend zich een reus in boei te wringen, Wat of dat klotsen toch beduiden mag, Dat jammeren, dat de echoos ondervingen? Uit diepte en afgrond stijgt een eindloos: 'ach!'…

‘Wij klotsen voort in eindeloze deining’, wie schreef dat ook al weer? Nou zo iets, dat klotsen en die deining. Zo voelt het ongeveer. Volgende maand weer.…

Plaatselijke vaarten schijnen beamend te klotsen tegen beschoeiing, waar rottend riet door baggeraars werd neergesmeten. En komt de ruiter langs de landweg aangereden: Odin op Sleipnir, stijgt af om zijn oor te leggen aan de grens van lucht en aarde. Daar valt bewijs te horen van wat is geweest, is en zijn zal. Hij knikt.…

Als ik naar ‘t huis in Marken ga en langs de dijk het laatste stuk insla weet ik mijn kleinkind aan de einder Dan zie ik golven klotsen of glimt een vlakke waterlijn drijven er donkere wolken of heerst een strakke lucht Dan kan het regenen of schijnt volop de zon; stormt het of slaakt de wind geen zucht Als ik naar Rotterdam toe ga mij langs…

Een volle maan, ten dele beschenen door de zon, vertoonde zich aan de hemel toen we op weg waren naar het zwembad. Stappegoor zou ons opnieuw verwelkomen en het weldadige klotsende water zou onze lichamen strelen. De duistere regionen rond het bassin hielden een mysterie in en de koepel, ver boven onze hoofden, vertegenwoordigde een magische schoonheid…

Zwaar en eindeloos verdriet scheen te klotsen in mijn hart en gemoed als het wilde, woeste water om onze boot en de conversatie van de babbelende, grijsharige medepassagiers ontging mij. Als door verstomming overvallen zat ik erbij.…

- Een waterval soms, Tussen de rotsen Voort zich wringend en vrolijk zingend Met spattend klotsen? - Is 't een fontein, Zilverkolom, Opwaarts bruisend neerwaarts ruisend, Fonklende alom? - Neen, 't is de zee! Waarover henen Stemmen schateren en zuchten klateren Met lachen en wenen! -…

Spande haar bilspieren hard omhoog Terwijl zij nog verder naar voren boog Onvast en wankelend stond Serge op Vervloekend zijn lid en dronken kop Greep Olga haar ronde heupen stevig vast Zijn roede zoekend geen slip was verrast En Olga onderging alles verrukkelijk gewoon Duwde ritmisch borstel want het moest schoon Door Serge zijn stoten klotsen…

Heft nu de flotsen, heft de potsen, laat vrij het pure parrel klotsen, de kavel van de starre steven hoog in de bolle bakkes zweven. Trits met de tringel, snier de snaren, vier fier en frank de kneuterscharen en dreem met mij het merenmeest: 't is feest, 't is feest!…

O droevig klotsen en somberder botsen rondom mijn dromenden voet - o bloemfontein van rouw, roerlooze droom van vrouw, witschitter en somber als roet. Ik kan dromen van 't bij u komen ik kan wenen, bij u verschenen, gij zijt zo rood in mijn ziel - gij zijt mijn gloênde, mijn eeuwig woênde vulkaan waarin ik viel.…

Op het scherm aan de muur klotsen de golven. Mijn moeder kijkt maar ziet niets, de geluiden van de meeuwen overstemmen ons gesprek. De speaker staat keihard. Mijn broer kijkt quasi geschokt, het werkt op onze lachspieren. Mijn moeder lacht met ons mee. Ze voelt de emoties en reageert op onze gezichtsuitdrukkingen.…

De golfjes klotsen, je ruikt de zee en echte mollige wolken drijven op een zoele wind voorbij. De boot wordt steeds kleiner en verdwijnt aan de horizon. Ik luister naar de laatste vogels in de schemering zonder me af te hoeven vragen of het een ringtone of een app is.…

Samen luisterden we naar het ruisen van de bomen, naar hat zachte klotsen van de golfjes in de lauwe sloot. Het was nog steeds stil op straat. 'Toch voelde het goed,' verbrak de vriendin de stilte. 'Ik heb nooit geweten dat sterven zo vredig kan zijn.'…

Niet alleen mevrouw, maar ook de winst zou tegen de plinten omhoog klotsen. Zo gezegd zo gedaan. Een ronkend foldertje, knallende prognose van het rendement, adresboek open onder de M; Mannen, Macho, Miljoenen… Meer, dat nooit vol is. En de investeerders staan in de rij. Tim en Tom Coronel voorop.…

Kicken en Klotsen (een deel van mij wil niet weten wat het inhoudt), Kloten en Sloten (ben ik daar werkelijk nieuwsgierig naar?), toch lees ik even wat het inhoudt en moet dan bekennen dat deze spelen nogal wat hilariteit op zouden kunnen leveren, zelfs voor mij. Wat vooral bijblijft van dit bezoek is de bezielde vertedering van de bezoekers.…

Ik hoorde het klotsen van de sap. Dus erg soepel ging het openen niet. Omdat dit me enigszins stoorde in mijn opgedane enthousiasme, wilde ik er zeker van zijn dat het wel goed sloot. Mijn duim drukte het klepje rustig naar beneden en voordat het helemaal dicht ging haperde het.…

Ik zie een waterval onder de bloemrijke rok van een wulpse verkoopster, ik hoor het warme klotsen tegen haar slipje van steen. In de ogen van een oude, fluitende man zie ik norse kabouters wegrennen.…

Ik zag de afbeelding van het water, de zee, je kon het water bijna horen klotsen tegen de rotsen aan, de vissen ruiken en de stroming voelen. “Wees er een beetje voorzichtig mee, hè? Niet laten vallen en krassen!“ Toen pas bedacht ik mij dat Birgitta over een talent beschikte welk heel bijzonder was.…

In 1527 vertrok je voorgoed naar het romantische Venetië, waar het klotsen van de zee tegen de sierlijke kaden je elke dag verblijdde, waar pauselijke macht ontbrak en waar bovendien de seks welig tierde en dat niet alleen in de geheimzinnige, verbluffende bordelen.…

Al een tijdje hoorden we vrij in de nabijheid de zee klotsen. Volgens onze kaart was dat niet mogelijk maar na eentijdje ons gehoor gevolgd te hebben kwamen we uit bij een zeearm (of was het een extra breed gedeelte van de rivier?). Er liep een oude stijger een eindje het water in. Hierop hebben we lunch genuttigd. Heel apart.…