Alle inzendingen over kosmos

roesten herinneringen slapen in nachten zonder schaduw ooit scheen de zon langs de maan op de sterren blind voor de dag mensen krioelen op de bodem wroetend in de tijd, de wind blaast erosie verbeter de wereld en jaag op de dood voor een nieuw perspectief sporen horen hier niet vandaag is gegeven om het leven te vergeten de kosmos…

Kunst is het mooiste van alles. Daarom zijn kunstbloemen mooier dan zogenaamde "echte" bloemen.…

prozawoord heelal zou heel 't al omsluiten? kom nou toch dichter ----------------------------- © Jan Bontje 1997 / 2003…

is een wervelend kleurenspel van regenbogen bundels zonnestralen doorbrekend in een koel en donker dennenbos omgeven door gouden zonlicht paarsviolette heuvels geheven door mistige velden vogels in formatie als miniaturen tegen het blauw boven een stille diepte wegwijzers naar de kosmos naar onze oorsprong sterrennevels lichtjaren…

Uit een peilloze schacht van duisternis, een stilte als de wereld zo diep, golfden de eerste lichtstralen af en aan. Puls na puls stuwde U Uw geest de wereld in totdat de verten flonkerden van Uw bestaan. Zo schiep U ook ons als vrije geesten, als Uw kinderen, spelend en wandelend in Uw licht. Maar in het spoor van de Lichtdrager, voor zijn…

Jij ging op weg als tastend licht dat over de wateren zwierf: glanzende kiem, geduldige vonk waaruit de sterren zijn geboren. Het melkwegstelsel streek jij aan tot een flonkerend wiel van licht: om elke ster, uit gas en stof verdicht, schiep jij groene werelden vol hunkerend, denkend leven. Zo blies jij ook de mens de levensadem in - denkende…

Elke vraag kan de kosmos in, heb geduld, als het tijd is, wordt je wens vervuld.…

SUTRA 1: DE VERGADERING VAN DE GODEN 1. Eeuwen verstreken. Nova's vlamden op en doofden weer uit; waterstofwolken kolkten traag rond en balden zich tot nieuwe zonnen samen. Zo nu en dan scheerden sterren rakelings langs elkander; andere botsten in een hel van vuur op elkaar. 2. Op aarde bleef echter alles bij het oude. Vadsige koningen stonden…

Nou zat ik laatst weer te piekeren over wat ik hier eigenlijk doe op dit aardklootje. Dat overkomt me de laatste tijd steeds vaker. Het zal wel aan de leeftijd liggen. Hoe bewuster het einde in zicht komt hoe meer er gepiekerd wordt. Uiteindelijk kom ik dan weer uit bij het grote dilemma. Is er een grote gangmaker of gaat het gewoon zoals het gaat…

U verliest uzelf in de oneindige aanblik van het heelal en voor een kort moment overvalt u het gevoel een te worden met de kosmos. Opgenomen te worden in het onbeschrijfelijke alles omvattende. Uw hond trekt u even later uit deze sensatie en zet u, door zijn aards gesnuffel, weer met beide benen op de grond.…

wetten die in dit buitenleven op onze deuren bonzen met realiteit onder de arm en een mondvol vragen om steeds opnieuw onze antwoorden te eten desnoods alle woorden maar de verhalen zoals die van haar zullen ze niet vinden de kosmos kan niet lezen…

Religies zijn geen pogingen van de oudste menselijke beschavingen om onbegrijpelijke natuurverschijnselen te verklaren en existentiële vragen te beantwoorden, maar vormen verschillende uitdrukkingswijzen van de universeel-menselijke ervaring van diepe verbondenheid met de kosmos en de geestelijke wereld.…

Berlijn heeft nu een curry worst museum toeristen gaan er met plezier naartoe omdat men zulks met bier pleegt te serveren ik denk dat ik het ook een keertje doe cultuur hoef ik dan niet meer te ontberen want daar heb ik nog nooit veel aan gedaan en in musea veel er veel te leren zo wordt mijn opleidingsniveau voortaan ten minste even hoog…

Wanneer mijn muzen tot mij fluisteren Gebeurt dat weleens wanneer juist er een Gesprek rondom mij gaande is Waarnaar ik echter niet kan luisteren Omdat ik dan mijn muzen mis En hun geprevel is gewis Het meer dan waard mijn oor te kluisteren Aan hun poëtisch opgedis Dus als ik mij van kout onthoud En in de verte zit te staren Kom dan niet…

een duister elixer een troebele drab de keuken: ik mix er het duister elixer geen cocktails of tics er is heilzamer sap mijn duister elixer mijn troebele drab…

langs de paden staan er borden: “verboden op het gras te lopen” “verboden het gewas te slopen” men roept ook jagers tot de orde “verboden hier het wild te stropen” ach, men ontmoet hier hele horden van slaapverwekkende verdorden die die praatjes zomaar kopen ik stel mij daar tegen te weer en zo bega ik euveldaden daar nadert reeds de hermandad…

Wij, de sterren en de zichtbare sterrenstelsels zijn slechts sporen sediment in de kosmos, een soort bezinksel, en iets heel anders- en nog onbekends- beheerst zijn grote-schaalstructuur en uiteindelijke lot.…

Stel dat het kwaad móet handelen naar zijn aard omdat het daarvoor is gemaakt en ook veroordeeld zal worden door de wetmatigheid van God of de Kosmos? Een moeder kan haar kind met de dood bedreigen, omdat de Kosmos haar die macht gegeven heeft. 'God heeft jou aan mij gegeven', zegt zij.…

'n Slaapdronken lelie volgt moederloos haar onredelijkheid met onbeholpen pasjes dobbert ze langs de blanke melkweg Vol moedeloze rebellie schreeuwt ze luidkeels in gedachte haar ontregelde lot uit Toen spiegelde bevroren paniek als een lijkgele aureool haar de toekomst van gevallen ster voor en droop ze afwezig de kosmos uit…

Door de waarheid ingehaald Vertrekt ze naar het land der dromen Waar visioenen binnenkomen En haar dwaallicht vredig straalt Voorbij de aardse woestenij Raakt ze lucide sterren Ziet de kosmos opensperren Schouwt planeten van nabij Maakt het gewillig brein Haar eigen creaties Restrictieloze impressies Die werken als karmozijn…

Mijn bezoeker koos voor de wijde, weidse atmosfeer, voor de nachtblauwe hemel, voor de kosmos en het universum...…

Ik smelt er mee samen en reis door de kosmos mijn ademhaling stopt haast het lijkt of ik oplos. Ik vind onontdekte gebieden en reis er door heen niemand is er bij me en toch ben ik niet alleen.…

Ik voel me samensmelten met een doorschijnend licht sereen ik word opgenomen door de kosmos hier wil ik snel weer heen…

Je wordt één met de kosmos, één met alle delen van jezelf. Je overschrijdt je grenzen en wordt één met het Geheel.…

Heilbot in een kom gedaan sliertjes groen en slakkenhuis pompje blaast borrels uit buis ik staar haar als zij mij aan Kleine kosmos zonder kant achter is zo front als voor overheen en onderdoor wereld zonder scherpe rand Rondjes zwemmen naar belief gevangen in een atmosfeer van vredig achter uitkijk zwerven Tot het tijd wordt om te…

Ik heb je als zandsculptuur opgebouwd vanuit droge korrels gaf ik je jouw gezicht met mijn vingers miljoenen verwerkend vormde jou vanuit een loze massa je belijning ragfijn door kosmos omhuld steeds dieper groef ik in mijn binnenste haalde jou eruit liet de wereld je zien totdat de storm je ondermijnde en ik moest toezien hoe jij…

Van origine zijn we vonken En onbewust er op gericht Wat Jungiaans is weggezonken En in de kosmos heeft geblonken Boven te krijgen, weer in zicht Ontvlammen jij en ik niet licht? Van origine zijn we vonken…

Hij heeft zich rustig overgegeven aan de kosmos en aan de sterren en zijn hand werd koud in de hand van Haar, die hem levenslang heeft vergezeld...…

Hij hield vast aan de "Clarté Francaise" en het "aude sapere" maar hij staarde met grote verontrusting en ontzetting in de oneindige, lege en angstaanjagende kosmos; zijn onherroepelijke en onvermijdelijke toekomst en bestemming.…

sferen die schaapjes zijn te mak om daar te kunnen existeren ze hebben nog geen poot om op te staan vloeien zo uiteen en laten zich door wind oplossend gaan wil je echt met sterren gooien schepper spelen, het heelal ontplooien zwarte gaten vullen en de nova's laten brullen in hun stervend licht geef mij dan je hand en deel de kosmos…