Alle inzendingen over lantaarnpaal

Tanka De wintermorgen toont drie ooievaars, staande op lantaarnpalen. Is het koude Vaderland beter dan Afrika 's zon? In proza Op een wintermorgen fietste ik van Breda naar Made. Drie lantaarnpalen aan de weg hadden een ooievaar boven op zich. Ik keek er met grote bewondering naar en was erg verbaasd.…

In Den Haag is de politiek zo transparant als een lantaarnpaal.…

Statistiek is als een lantaarnpaal voor een dronken man, meer ter ondersteuning dan ter verlichting.…

De hippiemeisjes van vroeger zijn de zweefteven van nu, destijds dansten schaars geklede deernen rond de meiboom en nu breien ze op leeftijd gekomen lantaarnpalen in bonte kleuren. Een en ander mede mogelijk gemaakt door pinterest.…

Rechts van het groene weiland Onder de stedelijke rook Maait een man de stenen en Plukt de lantaarnpalen Sinds woensdag is hij stadstuinman Lopend en kijkend over zijn gebied Organiseert hij het leven in zijn tuin Met een heggeschaar en een hark Ploegt hij z'n land, knipt hij de dode takken…

Bij het aanbreken van de dag gaan twee vampieren naar bed Nog even wat bloed scoren zegt de ene, dan ben ik gered Na tien seconden is hij terug: bloed om zijn hele mond Dat is snel, zegt de andere vampier, verbaasd omdat hij hem zo snel weer ziet Zie je die lantaarnpaal daarbuiten Ja? Nou die zag ik niet!…

ik zag je dansen langs de gracht het waaide kouder dan ik dacht de maan scheen vaal weerkaatste nattigheid in de kapotte schijn van dromende lantaarnpalen huizen hullen zich en mij in het duister van hun muren de ramen zijn nog zwart door het niet thuis zijn van de buren ze zijn uitgewoond en huren resten van de tijd het fundament…

in een halve maan en een handvol sterren zie ik jouw gezicht sluierend in het licht van de lantaarnpalen mijn adem wolkt verlangen in de koude lucht, je ogen lachen als je even zucht en naar mij kijkt je lijkt zo warm vibrerend echt in het nachtelijk geluid het zwart van donker koelt je zachte huid ik pak je handen als de maan…

straten waar licht door zweeft en zich tegen de gevels neerlegt de blikken langs de kanten zijn er niet ijzig maar aanvaardend en auto's razen er ook de gassen uit hun longen maar er zijn die momenten van pure kalmte, wanneer de beheerste wind als muziek mijn poriën betreedt vogels planten zich op halzen van knusse lantaarnpalen…

Niet bang zijn als het donker wordt want buiten kan nooit binnen komen De muren zijn van hard beton Je voordeur zit op dubbelslot Gordijnen dicht, de televisie dwingt de stilte weg van jou En leve de lantaarnpalen!…

hij tegen zijn beste maat die hij dagelijks tweedubbel ziet de enige die nog met hem praat he makkertje zullen we samen tot de bodem gaan dan maar jij bent mijn enige echte houvast het leven is zo eenzaam en zwaar laveloos van drank en verdriet zijn hoofd diepgestoken in zijn `kraag` schuimt hij straten af achter het stuur de lantaarnpaal…

De duisternis is overal, behalve daar waar de lantaarnpalen staan. Waar ik naar toe moet is niet ver weg meer, maar ik weet dat ik het misschien nooit zal bereiken. Mijn handen voelen stijf en ik probeer mijn vingers warm te houden. Terwijl ik ze warm probeer te krijgen hoor ik opeens een geluid achter me.…

en het overgeven aan gewoontes brengt troosteloos diepgezonken tranendallen vervallend in Uitzichtloos blijven klampen aan het idee van haat op alle fransen bepaalt het hangen in overbodig voelen in deze stervende stad zegt een toevallige passant of infiltrant sloffend nagalmend Lange rijen koud-wit-licht rondstrooiende lantaarnpalen…

Eén lantaarnpaal verlichtte een verlaten straat om 22:20 in de zomerperiode van juli 2014. Donkere wolken kwamen overdrijven vanaf de kust. Na twee minuten voelde ik al een regendruppel vallen op mijn voorhoofd. Het begon harder te regenen, terwijl ik door het licht liep van de lantaarnpaal.…

zij vindt zichzelf terug op straat bij een lantaarnpaal en zij belt een hand in haar zak de ander met de GSM tegen haar gelaat lichtjes van vliegtuigen hoog in de heldere lucht aan en uit met onbegrepen kleuren zij schrikt vanonder een auto vlijt zich een poes tegen haar aan haar zachte stem trekt nog meer katten onder auto´s vandaan de…

drollen En ik luister naar het als een waterval bulderen in de verte Naar het als de donder donderen langs de horizon en ik bedenk mij: "Het is donderdag vandaag" Terwijl de auto's en de treinen, bulderen en donderen Terwijl ik lig, hier, op een grasveld tussen drollen Kijk ik naar de sterren en de maan die schijnt als een lantaarnpaal…

woorden schreeuwen stilte ogen die geen blikken geven echo's dwalen rond, kaatsen tot herhaling gaat vervagen glimmend spoken schaduwen langs licht, raken aan het ronde zicht onder de lantaarnpalen dat regen vangt in striemend dalen muren kijken uit de hoogte neer met grauwe steen van lang geleden donkere ramen weten weer hun binnenkant…

Ik lees de stukjes met in mijn hoofd de stem van de schrijver die sleept en schuurt langs tochtige straathoeken en druipende lantaarnpalen. Onderweg naar een eenzaam huis of een lekkend huwelijk. Dat laatste overkwam ook hem. Met helden loopt het altijd anders af dan je zou willen. Dat vergeet ik maar.…

Ze zette de ladder tegen een lantaarnpaal. Halverwege zat een deurtje, niet groter dan een broodtrommel. Ze klom omhoog, vouwde haar lichaam dubbel en verdween. Het deurtje klikte dicht. Meteen ging de lantaarn uit. Bij de bushalte zat een man zonder gezicht. Hij hield de krant ondersteboven. ‘Is de bus al geweest?’ vroeg hij.…

Wij, het gezin, woonden daar waar de lantaarnpalen geen licht meer hadden, aan een weg met gele stenen. Ik ben er iets van mijn geest kwijtgeraakt. Alles draaide om die vrouw. Het was mijn moeder, ik word er niet goed van. Ik las ergens dat kinderen levenslang schuldgevoelens kunnen hebben. Er is iets waar ik last van heb.…

Hij was met het hondje nog even vlak voor het donker de straat op en neer geweest en had toen plotseling op een meter afstand van de lantaarnpaal iets zien gloeien in het schemerdonker. Nou je kent opa, die is nog steeds net zo nieuwsgierig als z’n hondje.…

Voortdurend is het kijken naar een stevige lantaarnpaal om je aan vast te houden. Dan is wel ineens de uitdrukking de wind meehebben echt niet van toepassing. Een paar weken geleden had ik de wind zó erg mee, dat er heel wat dakpannen naar beneden kwamen.…

Het zou niet lang meer duren, of de lantaarnpalen zouden aanfloepen. Dan zouden deze mijn silhouet op de muur tekenen, als een wazig spookfiguur. Ik liet me langzaam door mijn knieën zakken. De zoete smaak van tranen op mijn lippen, ik likte met mijn tong mijn lippen af.…

Het flauwe schijnsel van een lantaarnpaal bescheen de natte straat, bijna blauw was het licht. De huizen stonden troosteloos in het gelid, als ter dood veroordeelden voor het vuurpeloton, de schouders ineengedoken. Stil was het, bijna onwerkelijk stil. In de verte was het geluid te horen van een mannenstem.…

"Er staat een lantaarnpaal scheef," zeg ik. “Het is gebeurd tijdens een rijexamen." "Staat ie erg scheef, die paal?" "Nee, zo'n graad of tien schat ik." "Nou, dan laten we 'm mooi zo staan. Over drie maanden wordt die straat opengebroken voor een nieuwe riolering.…

Je zou erbarmen willen tonen als je hem voorbij had zien gaan, de oude man, tastend om zich heen als een blinde, botsend tegen een lantaarnpaal, wankelend, verstrikt rakend in een struik. Je zou naar buiten willen snellen en hem willen beetgrijpen.…

Ik ben in het gezelschap van een dame (eens een florissante schoonheid) die sinds onze vorige ontmoeting, een jaar geleden, door een gruwelijke ziekte zozeer vermagerd is dat ze de proporties van een lantaarnpaal heeft aangenomen en dat er diepe lijnen in haar gezicht gekerfd staan en van een mevrouw die sinds jaar en dag de zuurstoffles, de katheter…

Een manisch-depressieve lantaarnpaal schudt haar licht heen en weer. De druppels op de ruiten lichten op als duizenden goedkope kerstlampjes. Een fles Lambrusco schurkt zich behagelijk tegen me aan en knipoogt onderwijl naar het dessert dat onaangeroerd in het kristal ligt te smelten.…

De lantaarnpaal schijnt zijn flauwe licht door mijn slaapkamerraam. Ik kijk naar "mijn" boom. Op de een of andere manier troost het me te weten dat die boom er nog zal zijn als ik er allang niet meer ben.…

Bij filmkenners staat Singing In The Rain (1952, van Stanley Donen) in het geheugen gegrift, vooral door de in poncho gestoken dance-and-showman Gene Kelly die in de stromende regen rondom lantaarnpalen danst, opgetogen in plassen springt en het onvergetelijke titellied zingt.…