Alle inzendingen over mari stoel

Jammer Mari, dat wordt een nieuw tochtje naar de Aldi. Mijn genomineerde vriend heet Mari Stoel. De hierbij geplaatste illustratie is van zijn werk. De expositie is nog tot 27 oktober te zien, van 10.00 tot 17.00 uur in het Paleis op de Dam, Amsterdam.…

In haar jeugd woonde Mari in Zelenograd, waar ze zong in het koor van haar moeder Alla Yosifovna. Mari studeerde ver weg aan de muziekschool in Elista, Kalmukkië. Toen Mari als lerares werkte, herontdekte zij de Samische cultuur en nu is zij een internationaal bekende ambassadrice van haar volk.…

Die klant blijkt de beste vriendin van Marí te zijn: Kat. Je snapt, dat gaat niet goed. Uiteindelijk gaat het wel goed. Dit is mede dankzij een andere man, George, die als een soort goeroe verklaart waar Marí mee zit. Die goeroe zegt allerlei zaken die ik niet geloof en domweg onzinnig vind.…

Ze ziet dagelijks zijn lege stoel waar hij altijd zijn krant zat te lezen, en krijgt een weemoedig gevoel omdat het nooit meer hetzelfde zal wezen. De kinderen komen soms thuis, maar zijn er alleen op bezoek. De rest van de dag is ze alleen in huis, staart voor zich uit naar die lege hoek.…

maar nog niet uit het zicht draait hij zich langzaam om met de ogen niet op mij maar op zijn innerlijk gericht twijfel beheerst zijn gevoel en hij vraagt zich bevreesd af is dit wel mijn juiste weg naar de gewenste openbaring of kies ik voor mijn oude stoel…

Ook wel zetel, troon, Als de koningin gezeten, lezend voor de Staten Generaal, vanuit papieren niet zelfgeschreven proza, maar fictie van de minister-president.…

dansend op akelig lange stelten waaien ze naar binnen schuifelend langs de stoelen flessen omgooiend van de gedekte tafel bedrukt kijkend door de ramen hangend de jassen aan de kapstok het hoofd verloren op hol in gedaanten verschijnen jouw woorden in een signaal waarin kijken tot kunst is verheven…

“Mari Froes,” fluistert hij met zwoele stem. Zwijgend danst hij verder. Omdat hij zijn ogen dicht heeft, kan ik hem even ongestoord bekijken. Hij heeft geen dansles nodig. Net als zijn opa en zijn oom heeft hij swag van nature. Jammer dat mijn vader al gestorven was voordat hij zijn kleinzoon kon ontmoeten.…

Elke keer als-ie met zijn staart kwispelt, gooit hij een stoel omver.…

Niet kijken naar die ene stoel, mijn hart vervuld van pijn, daar is de harde realiteit, jij zal er nooit meer zijn...…

Ik zeg, wiebelend met vier vingers, geklemd tussen de stoel en de muur, nou ehhh, hier zo? Een dreun, een bonk, ik zeg, wat gebeurt er in vredesnaam? Hij was van de trap geknikkerd, lag stuiptrekkend van de lach op de overloop. En ik stond vastgeklemd halverwege op de trap, met een stoel die niet meer omhoog of omlaag kon.…

De versleten rand waartegen jouw benen schuurden bij het verzitten De kale plekken op de leuning waar jouw hand de bediening omklemde De losse stof op de zitting van het draaien in je slaap Ik haatte die stoel waarin jij zelfs je laatste adem richting de tv zuchtte Tussen de kussens vind ik een paar muntjes en ik glimlach…

Mari zingt vaak over het wrange feit, dat ze behoort tot een verachte minderheid. Ze zingt in de Sami-taal over discriminatie, proselitisme, tirannie, dwang, uitsluiting en haat. Haar protestnummer 'Oppskrift for Herrefolk' zingt ze in het Noors en ze zingt ook in het Engels.…

‘t licht in je pupil, dan weer bank ‘n mens die je een stoel aanbiedt, het liefste maatje monstert licht onverplicht aan. Is meer dan kussen, de beweging, je buik,’n navel op schaal. Jij, jij bent de zitting, het vulsel dat leven, die zetels geeft.…

Jouw jongere broers waren Mari en Herman, die bekende kunstschilders werden. Johan Mari Henri ten Kate is op 4 maart 1831 in Den Haag geboren. Herman Frederik Carel ten Kate is op 16 februari 1822 in Den Haag geboren. Herman kreeg les van Cornelis Kruseman, getrouwd met Henriette Angelique Meijer.…

'k probeer het handig te ontwijken de grimassen rond mijn bitt're mond maar de pijn die lekt uit ied're wond doet mij uiteindelijk bezwijken ik die de marathon kon lopen zit nu gekluisterd aan mijn stoel met slechts nog één onnozel doel mijn zelfbeklag ontlopen net nu de lente mij haar hand wil reiken en vogels lokken mij alom net nu…

verkrampt zat hij op de electrische stoel wantrouwige blik benen trillende, omhoog stoel in relaxstand viberatie in het rugdeel honderd procent leder aankoop van zijn vrouw excecutie van zijn beurs...…

Hij kijkt naar een stoel en denkt: ik ben een stoel. Ik sta hier net zo alleen als hij daar: de man op de rand van het bed. Valt hij al in slaap? Of noteert hij nog even dat hij net zo leeg is als? Kijk, hij geeuwt. Hij praat met de stilte, wordt moe van zichzelf.…

kijk daar, verder op zei ik daar gaat je broer fietst met kleinkind achterop; nog zo stoer in de terrasstoel, naast mij, met een leegte van verbeelde aanwezigheid, spreekt zij geen woord ik roep naar de overkant hee Jan,...zie ons hier hij ziet mij niet sinds jij niet meer bij mij hoort…

De meester neemt een lege stoel en plaatst elk gevoel. Nu ervaar ik, wat jij koos maakt mij ontzettend boos. Voor het eerst beleef ik hoeveel ik om je geef.…

Ik val ook niet van mijn stoel als er oppositie komt binnen de SP. Hoog tijd. Ik val ook niet van mijn stoel als het Nederlands elftal een voetbalvertoning verzorgt waarvan de commentatoren brood met bloedworst lusten. Marco kan het nog niet beter als coach: basta.…

Aan mijn tafeltje op het drukke terras op het Leidseplein zijn twee stoelen vrij, een charmante oudere dame wijst er naar en kijkt mij vragend aan, ik knik uitnodigend en ze gaat zitten. De ober vraagt of hij de derde stoel mag meenemen, “graag”, ontvalt haar met stemverheffing alsof de lege stoel een doorn in haar oog is.…

zomaar opgeven en bij het grofvuil zetten, of naar de kringloop brengen, trouwens ik denk zomaar dat ze bij de kringloop denken, dat is voor een groot deel open haard hout en dat moeten we niet hebben natuurlijk, dus krakend, stoffig doorgezakt en wel mag ze blijven waar ze is en dan vertel ik de verhalen wel, van iedereen die vond en vindt, dat de stoel…

Het sprookjesfiguurtje zat weliswaar niet echt óp het ronde tafeltje (geen stoel) bovenop de steel van de zwam, maar was wel verdacht dicht in de buurt..…

Mij roept geen oorlog weg uit mijn geweten en binnen in de wonden van de tijd, mij niet, ik ben het vrouwelijke water, dat schommelt in de biezenmand, dat vloeit tussen de spleten van de rotsformaties, hoorbaar als jonge vogels in hun nest, ik troost, ik balsem, ik veeg bloed weg waar het werd gestort, maar wapens, nee, geen wapens dan de wraak die…

Soms zetten ze levende mensen met doden als doel op d' elektrische stoel, terwijl beulen hun stroomsterkte wensen.…

Het was altijd zijn favoriete stoel geweest.…

En dan de talloze mensen die de afgelopen weken slecht nieuws kregen en nog wachten op een uitslag, oké die zitten nog wel op die stoel, maar ze zijn niet bezig met december of met kerst, ze overleven! Ik wens alle mensen die zo beet genomen zijn door het onvermijdelijke heel veel sterkte en liefs.…

Genoeg troep op de rommelmarkt. Genoeg potten, pannen, serviesgoed, glaswerk en huishoudelijke rotzooi. Schaamtevol wend je je hoofd af bij het zien van een aangekoekte braadpan en iets verderop een beschimmeld en met hondenharen bedekt vloerkleed. Wat mensen al niet weg durven geven aan deze 'voor een goed doel' rommelmarkt. Ik heb mijn slag…

Vier jaar geleden gingen we naar Afghanistan om het land op te bouwen. Opbouwmissie. Twee jaar geleden moesten we blijven, omdat het toch een vechtmissie was. We moesten het land veilig maken en dan konden we opbouwen. Nu moesten we blijven, vonden Balkenende, Verhagen en De Vries, omdat we anders onze positie in NAVO verliezen. In de krant lees…