Inloggen
voeg je column toe

Columns

Zondagmiddag met Astrud Gilberto

“Wie is zij?” vraag ik mijn zoon van zeventien. Met gesloten ogen danst hij door de kamer.
“Mari Froes,” fluistert hij met zwoele stem. Zwijgend danst hij verder.

Omdat hij zijn ogen dicht heeft, kan ik hem even ongestoord bekijken. Hij heeft geen dansles nodig. Net als zijn opa en zijn oom heeft hij swag van nature. Jammer dat mijn vader al gestorven was voordat hij zijn kleinzoon kon ontmoeten.
Braziliaanse klanken vullen de huiskamer, Portugese zinnen licht en speels als zon op water. In Mari Froes hoor ik iets van Astrud Gilberto.

Mijn vader hield van haar stem en haar ontspannen muziek. Ooit, als verjaardagscadeau, nam ik hem mee naar het North Sea Jazz Festival, toen nog in Den Haag. Ik had net mijn eerste echte baan en via een collega konden we kaarten krijgen, zodat ik hem op zijn vijftigste verjaardag kon verrassen. Samen beleefden we een jazzy zomeravond. Het hoogtepunt van het festival: een concert van Astrud.

Vroeger, thuis, neuriede mijn vader mee en maakte een swingend loopje op haar muziek. Hij genoot zichtbaar. Mijn broer en ik giechelden: “Astrud? Wat een rare naam.” We waren acht en negen.

Astrud Gilberto komt voor in het nieuwe boek van mijn broer, Vluchtnummer, een graphic novel waarin hij terugblikt op herinneringen en muziek als houvast en troost beschrijft.

Een van mijn vaders vluchtnummers was Água de Beber, letterlijk: water om te drinken. De muziek is van Antônio Carlos Jobim, de tekst van Vinicius de Moraes. Ze schreven het na een dorstige wandeling door de tuinen van de gouverneur in Brasília. Ik houd van mijn moederstaal, maar drinkwater in het Portugees neemt je mee en laat je vliegen.

Mijn vader draaide haar muziek het liefst op zondagmiddag, met een biertje erbij.

Astrud Gilberto stierf in 2023, niet in Brazilië maar in Philadelphia (VS). Zouden Mari en Astrud elkaar ooit ontmoet hebben?

Mijn zoon en ik wiegen samen door op de prachtige Braziliaanse klanken, onze ogen gesloten. Tot ik opschrik van een plotselinge harde beat en een nog hardere stem: een rapper.
“Zo, nu even wat anders,” zegt mijn zoon. Zijn zachte swingen gaat moeiteloos over in woest opzwepend dansen.

Schrijver: Mohair
31 januari 2026


Geplaatst in de categorie: muziek

Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 10

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je e-mailadres voor anderen in beeld verschijnt)