Alle inzendingen over pelgrim

'Eens een pelgrim, altijd een pelgrim.'…

pelgrims wandelen om hun hart te verlichten naar verre oorden…

Ik sta op de berg en kijk om me heen. Het is prachtig. De toppen rondom zijn bedekt met sneeuw en blinken in de zon, fel af stekend tegen de blauwe lucht. Onder mij ligt een zee van wolken. Ik weet dat daar beneden een wereld is, al lijkt dat onmogelijk. Mijn volk leeft daar. Schijnbaar onwetend van het universum hier boven. Toch gaat ieder van ons…

In het kleine Heiligdom drommen moe de pelgrims binnen: rustpunt op een lange reis van onthechten en bezinnen. Wees Gegroet en Onze Vader duizend keren in kapellen - duizend mijlen als gebeden die van schuld en pijn vertellen. Op de weg naar Santiago voeren auto's af en aan mensen met te korte dagen voor een overvol bestaan.…

Je hoeft niet per se van je huis naar Santiago de Compostela te lopen om een pelgrim te zijn. Pelgrim kun je in mijn ogen overal zijn. Alles is tenslotte met elkaar verbonden. En dat mag je iedere keer weer ervaren. En daarom loop ik. Heel graag.…

Er vloeien tranen en er klinkt applaus bij al die vrome pelgrims daar in Rome. Het Mekka van de katholieke kerk bereiken is nu onbegonnen werk.…

Steen des aanstoots Je kunt niet zomaar ongestraft gaan gooien De pelgrims zonder zonden zijn alleen Gerechtigd tot het werpen van een steen En anders vallen er beslist weer dooien Als dank zorgt Allah dat er voor de gein Net zo veel doden als gewonden zijn…

Wie nu de berg opgaat is als een oude pelgrim: de weg is lang en zwaar, maar 't loon na moeizaam zwoegen is een hemels visioen!…

Ik droog je af met een zweem gewoonte als lichtlilablauwe lavendelbloesems met slapverwaterde haarwortels bengel je voor mij aan de zinkende horizon Want ’s avonds of daarna bubbelen jouw kooipoten en je episch epicentrische kopje mee als granieten pelgrims op zoek naar de bodem van dit heelal Kan ik rustig de bloemen op de grenzen van…

vroegtijdig aankloppen is de deur gesloten vinden het doel blijft aldoor onderweg dromen kunnen slechts lopend rijpen je thuis en bestemming ooit vanzelf in zicht…

In een droom zie ik de blik in je ogen flonkering en diepe schaduw mijn adem stokt ik sta genageld aan de grond de pelgrim in mijn ziel zoekt onbeholpen over spoorbanen in straten vol verkeer naar de afdrukken van jouw voetstappen handen knopen de afwezigheid los stof dwarrelt als sterren naar beneden ik tel…

“hoop is uitgestelde teleurstelling” minstens twaalf jonge mensen misschien dertien verlaten de trein ik stap in in de lege coupé is hun warme aanwezigheid nog voelbaar onschuldig-blije stemmen galmen nog na ik dompel me in dit bad van hoop precies wat ik nodig heb op dit godverlaten moment de hoop die van mensen pelgrims…

Zingen, lief, is zich versteken In een vindbaarheid zo schoon, Dat naar echo-lichte woon Onder jeugd-en-liefdes teken Blijde pelgrims nooit ontbreken Tot de tol van zingens loon,- Zingen, lief, is zich versteken In een vindbaarheid zo schoon!…

We waren pelgrims, reizigers door de nacht. Ik heb het witte kerkje nooit weergezien, weet niet of het er nog is. Vaag zweeft haar beeld me voor de geest als een ongrijpbare gestalte, als een schim, als een droom, als een vluchtige, ijle maar ondanks alles solide herinnering...…

houtskool en rozenblaadjes roer met de olie van jasmijn besprenkel gomhars bindt het mengsel waarin ik een splinter van bamboe doop het smeult en kringelt sereen op als een psalm uit de keel van een koorknaap terwijl de golfslag van jouw buik vertraagt het ademt een indringende geur die de walm van het offerlam het zweet van de pelgrim…

tussen loze duinen welt het water door moeder aarde voor het laatst gekust nog helder, van geen zorg en kwaad bewust een kalme stroom -timide, geen geklater- vervolgt zijn weg langs dromerige straten een pelgrim op zijn doelgerichte reis na Zorgvliet en een vredig oud paleis besluit hij om het daglicht te verlaten z'n diepe dal is nu volkomen…

Eindeloos lijken we verder te gaan voorzichtig tastend en later overmoedig als pelgrims op weg naar weer een nieuwe maan kil en koeltjes zoekend naar een warmbloedig bestaan in de striemde regens van verdriet met vage vergezichten in het verschiet Achter de kale trede een steile klim naar een wijde blik achter de horizonnen waar geleden…

Die gevel-toppen gunt uw zachte schijnen, Die eeuwig weer in ons te wekken lust, Der schoonheid pelgrims, de eeuwige trekkens-lust, Zon-stralen, gij, 't zij, waar in de woestijnen Of land-, of zeeë-vlakten en eindloos deinen, Uw rustloos licht op lege leegten rust, 't Zij gij de heilige kracht of 't teder kwijnen Van uwer liefste kinderen…

peinzend naar de verte een wachter op een aarden wal bejaard en weer in nieuwe tooi met aan zijn voet een bloemenpracht als eerbetoon aan zoveel majesteit geen vogel laat zijn stem nog horen ik fluit mijn hond die achterblijft er gaat een rilling door het water: een snoek paait in de waterwortels en aan de overkant bevriest het beeld in pelgrim…

Insignes behoorden bijvoorbeeld tot de basisuitrusting van de pelgrims, die droegen een speldje met de schelp van Sint-Jacob of met een voorstelling van Maria of een andere heilige.…

De reiziger was al een hele tijd onderweg. Hij had dagen en dagen achtereen gelopen en had de wisseling van de seizoenen doorgemaakt. Hij wandelde door bloesemende boomgaarden en baltsende vogels, gerijpt koren en goudgele maïs, kalende bomen en bontgekleurde bospaden. Nu was het tijd dat hij een stek zocht om de wintermaanden door te komen. Hij…

Er leek jarenlang geen vuiltje aan de lucht tussen de protestanten en de rooms-katholieken in Vollenhove, maar sinds de protestantse Engelina Pelgrim en de rooms-katholieke Engelbertus van Oer verliefd op elkaar zijn geworden, is Vollenhove in last en buitelen de tegengestelde gelovigen over elkander heen.…

'De Pelgrim' en 'De Blinde Uil' werden in Iran in 2005 verbannen en in 2006 werd al je werk in de ongecensureerde vorm verboden.…

Als pelgrims strijken ze neer in de tropen. Dichtbij de roemruchte baai van Guantanamo meerden de bloedbroeders aan. Fidel en Ché en Raul, verbonden in verzet. Op het balkon galmt zijn stem. De fabrieksloodsen waren nog eigendom. Op de daken wijst de rumfles naar het gewelf. Nu bladdert de verf van de gevels.…

'Ik ben pelgrim' knalt uit een kaft. Pak het boek. Het is zwaar. Loop ermee naar de leestafel. Sla het open. De eerste zin. Ik schrijf het op papier: 'Er zijn van die plekken die ik me mijn hele leven zal herinneren.' Ik sluit het boek. Daarna mijn ogen. Droom even weg. En laat de pen zijn werk doen.…

Vlogen onze pelgrims dagen. Zijt, bij ’t eenzaam zwervend klagen, Toch getroost in Gods bestel*, En vaart wel! Eeuwig wel!… Eeuwigheid! Eeuwigheid! Angstige ernst en majesteit Zweeft mij van uw grenzen tegen; Onbekend zijn hier de wegen; Vreemd, het oord dat mij verbeidt* Eeuwigheid! Eeuwigheid!…

Monniken en zusters begeven zich over de steil op en aflopende straatjes waarover ontelbare pelgrims reeds gekomen zijn – vragend en biddend om een zegen, om bescherming, om begeleiding op hun levenspad. Je wordt vanzelf stil. De Morvan, het Toscane van Frankrijk, ontlokt de ene oohhh na de andere.…

Een soort Lourdes, maar dan zonder overtuiging, zonder het woord pelgrim. Het overkomt je gewoon. En waar komt die openbaring dan vandaan? Hoe is ooit de oerknal ontstaan? Zonder filosofisch te worden kickt een zelfverzorgende kennis à la 42 in op je hersenplaat. Je ziet dingen anders, je begrijpt wat een meerwaarde is en wat overbodig is.…

Schaamte en schuldbesef… “Het is toch niet meer van deze tijd om te schrijven over dieren die praten, dorpjes op het platteland, pelgrims en zwervers en Maria en godbetert Jezus. Gadsamme zeg.” Ik voelde mijn kleur wegtrekken en herwon mijn innerlijke kalmte. Ik besefte dat je nooit voor iedereen goed kan doen.…

Je kreeg een spirituele ervaring, waarna je als pelgrim naar Palestina reisde. Na het zien van het door de pest geplaagde Byzantion word je echt bekeerd tot christen. Terug in Calabrië was je enkele jaren een kluizenaar. Daarna werd je lid van de orde van de cisterciënzers.…