Alle inzendingen over rugzak treinstoel

'O ja, dat vergat ik nog te zeggen, zet gerust je rugzak op mijn stoel terug, er is immers overal voldoende plaats!' 'Gestoorde etterbak!', denkt ze. 'En ik zwaai nog even vanaf het station, okay?'…

Alle winkels in de stad ga ik langs, bij elke winkel sta ik stil en pak die ene rugzak. Wat een mooie rugzak, maar, zal ik nou wel? Toch eigenlijk wel veel geld. Heb ik nu echt wel een rugzak nodig? Nee! Ik ga op weg naar de volgende winkel, daar hangt weer die rugzak met rozen.…

Gekke is,het lucht me op en als ik na het legen stop is mijn rugzak weer te dragen, oud zeer kon ik verjagen Vrij kijk ik de wereld in met mijn lichte last Krijg er weer zin in met die rugzak die nu beter past…

Met mijn rugzak vol oude lasten betreed ik het nieuwe gebouw zal mijn leven zich hier beteren, als ik die rugzak hier achterlaten zou?…

Alsof ik op vakantie wilde gaan, met voor de rest van mijn leven dezelfde rugzak aan mijn zijde. Het was fijn geweest met jou, maar we hadden niet dezelfde interesses. Eens verdwaald was altijd verloren. Ik wist dat je een ander had. Jouw naam, de maan, de zee, ik hoorde de vogels.…

Een duif had in 't begin een simpel baantje Hij nam gewoon een twijgje in de bek Begon zijn grote wereldvredetrek En als-ie oud was streek-ie stil het vaantje Nu doemt de rugzakduif op uit de mist Als was hij luchtvervuilingsterrorist…

Lopend in de vrije natuur kijkend om me heen ruikend aan de struiken voel ik me niet alleen Mijn rugzak heb ik bij me onnodige ballast zit erin jaren en jaren opgespaard vanaf een heel pril begin Ik heb besloten voor mijzelf de rugzak in het bos te legen dat is best een hele stap je komt jezelf dan wel tegen Maar het is mooi geweest…

Wat moet die enorme gek een loei zware rugzak dragen, met een ongekende hoeveelheid slachtoffers, met ontelbare gewonden, allemaal op zijn rug? Wat moet die knuppel een gebogen rug hebben, van de gewichten der talloze mensen, wier leven hij nam, zonder aanziens des persoons.…

Toen wou iemand mijn rugzak afpakken, maar die moest ik beschermen! Ik rende en rende en plotseling kwam ik een helicopter tegen, iemand greep mijn hand en ik sprong erin. Toen ik ging zitten deed ik mijn rugzak af en vroeg aan een medepassagier of hij erin wou kijken. Hij zei: "dat mag je alleen zelf doen".…

Mooi meisje vol angst en verdriet Die rugzak is te zwaar voor jou voel je dat zware gewicht zelf niet?…

Bezit is bagage, een rugzak vol pijn en waar je ook heen gaat, het zal er steeds zijn.…

thuisreis was het een droom of verwaaide herinnering door mensen gekneed tot een heilig beeld toch wandel ik bewogen naar huis mijn rugzak vol kruimels en sporen van bemoediging…

De zijkant van de bestelbus wordt open gedaan en twee fietsen worden eruit geladen, tevens komen er twee heel dikke rugzakken uit diezelfde ruimte. Dan krijgt alles mijn volle aandacht, immers de nieuwsitems gaan steeds over gasten die gekke dingen uithalen en waar ook steeds rugzakken mee gepaard gaan!…

Uit alle macht trek ik aan het riempje van mijn rugzak, dat klemvast zit tussen twee stoelen. “Jezus,” laat ik me ontvallen. In paniek ruk ik als een bezetene aan het riempje. Achter me hoor ik het sissende geluid van deuren die openen. “Chauffeur, ik wil uitstappen, maar mijn rugzak zit vast!”…

Mijn grote jongen Maar toch nog zo klein, Stoer met je rugzak, Bij papa logeren, fijn Maar iets in jouw ogen verraadt het me toch Het was veel leuker toen je nog gewoon, Tussen papa en mama in bed mocht…

Naar Martinique of naar de Malediven, Naar Rome, Moskou, Rio of Berlijn, Zo leek hij als toerist op weg te zijn, Maar heel zijn rugzak zat vol explosieven; De jongeman was naar hij dacht op reis Naar al zijn maagden in het paradijs.…

De oppergod heeft ons twee zakken toevertrouwd: een rugzak is met eigen fouten volgestouwd, die van een ander worden op de borst gesjouwd. Zo komt het dat we blind zijn voor een eigen fout en dat een ander om zijn fout wordt afgesnauwd.…

het lichaam is een archief dat sporen uit een verleden draagt las hij en hij hield de hand op zijn hart waar verloren liefdes gaten in geslagen hadden zijn schouders hingen van de last die de nooit uitgepakte rugzak meezeulde ach hoe licht zou het leven kunnen zijn dacht zij het hoofd hield hij recht…

dag jongste kuiken uit mijn nest ook jij strekt nu je vleugels waar hier en daar nog dons op zit je gaat de wijde wereld in hing gisteren nog aan mijn rokken ik zie je gaan met een rugzak vol met boeken ogenschijnlijk te zwaar dag kind ga maar, maak je los al doet het mij wat pijn vlieg je toekomst tegemoet en ik, ik zal de wind…

Als ik niet onderweg mijn zware rugzak had gestald bij 't oud papier, verroest gereedschap en machines en niet mijn kaartje had verscheurd, als ik niet onderweg mijn loden jas had uitgedaan en aan een boom gehangen had met slechts twee kale takken en niet mijn sleutels had verbeurd, dan zou er eelt zijn op mijn ziel en kale plekken in…

Ze giet de inhoud van het kleine potje over in het plastic bakje, doet er een pedaalemmerzak omheen en stopt het in haar rugzak. Zo. Ze blikt nog een keer rond. Sleutels, portemonnee, paraplu, oké, zwaait haar rugzak over haar linkerschouder en bonkt de trap af. Met stevige pas loopt ze richting busstation.…

dag uit jouw naam Hoe komt het dat mijn hart Jou maar niet kan laten gaan Hoeveel levens zal ik leven Met jou in mijn gedachten De intense liefde die ik voel Tranen in eenzame nachten Jij verraste me met je komst En betoverde me voor altijd Zelfs nu je bent verdwenen Raak ik je gewoon niet kwijt Een spoor van roze vlinders En een rugzak…

Weer die kanker met zijn klauwen grijpt het leven bij de strot weer dat zuigen in het heden snijdt hij morgen finaal aan go(r)t weer die dagen van verwachten hoop en einde loos de pijn weer die woorden zonder zinnen hoe lang zal leven leven zijn niet de bommen in de metro noch het geloof in een eigen god nee de rugzak…

Daar ging je, met je tas en je rugzak je baseballpet zoals altijd achterstevoren rook een uur in de wind naar aftershave ook al had je je weer niet geschoren. Het hoorde bij jou, die ruwe stoppels onverzorgd lijken, maar het toch niet zijn zwart leren jack, en natuurlijk een joint dit alles te zien maakt me zo klein.…

anders waar het fluiten van vogels komt niet van verdwaalde vuile kogels dat hij geen schoenen heeft bezorgt slechts bloedende voeten wonden die wel kunnen helen in het beloofde land van elders klein en wereldwijs te vroeg zoekt een kind een nieuwe thuis een niet kapotgeschoten huis waar het kind-zijn nog wenkt dat in zijn haveloze rugzak…

jouw regen was mijn zegen de druppels in de plassen het spelen met geduld de schuld het is mij afgewassen verfrist maar met een rugzak vol problemen is deze nieuwe dag verschenen de regen en de zon die licht verbuigt tot kleurenboog zijn tijdelijk weerom de last heb ik verdeeld dat delen doe ik niet met velen het toeval…

een grauwe morgen haar lichtblauwe rugzakje en een ronde lach…

Met een rugzak vol goede bagage, komt in zijn levensverhaal nu een nieuwe passage. Bedankt lieve leerkrachten van school Hagen, voor al jullie positieve bijdragen.…

stralend wacht ik besta en proef een toekomst voel een samen, nooit verwacht wel verscheurd maar toch behouden wat ons ooit bij elkander bracht ik leef minuten in het heden tel de seconden stil en zacht loop door de paden van verleden en voel mijn ongekende kracht ik neem zachtjes de kleine treden geniet van alles, heel onverwacht een rugzak…

Met haar rugzak zwaarder dan een paard om stuitert desondanks zij de trappen op en af woont in abstracte lessen voor een toekomst met haar gierende vriendinnen wild gearmd naar de wc's een wijle daar valt zij in een aandacht voor haar oogopslag haar rozenmond in de beheersing van haar hoofddoek strijkt zij langs de jongensblote navel der vriendin…