Alle inzendingen over somberheid

Ik hoop niet dat het altijd zo zal zijn Verdriet beheerst mijn leven Wanneer wordt mij eens dat geluk gegeven? Relaties waren een grote ellende Maar het was iets waaraan ik wende De hoop op een mooie relatie blijft bestaan Daardoor heb ik altijd door kunnen gaan Een leven waarin ik zoveel heb moeten lijden Dat is iets wat ik graag had willen…

Het blijft een hol en somber lied Om ’t dagelijks gemoed te voeden. Met een traan op beide wangen Zie ik wat de toekomst biedt. Al spoedig hoor ik de gezangen Van Maag’re Hein en Schele Piet: De toekomst is een doodsverlangen Maar ‘k drink en tel de dagen niet…

We mogen blij zijn dat we somber kunnen worden.…

Een ondoorzichtige lucht van dichte stapelwolken schildert een sfeer compact en somber Of is het mijn geest gehuld in duister die een wereld schept van asgrauwe tinten Die, als de zon tevoorschijn komt niet weten van wijken en op de achtergrond als schaduw een eigen leven leiden…

Je lonkt naar de schicht in het glas Verloren in de gloed die er groeit Ik hoor je spinsels In het ijle gefluisterd Dat je zonder voorbeeld In het lood van de avond (Al een beetje vergeeld) Tot een amorfe schim verduistert…

de lucht is opgeklaard donkere wolken houden desondanks de wacht bij sombere gedachten de zon schijnt de horizon staart achter de horizon verdwijnt de zon de hemel vertoont vlekken opvallend lijkend op de donkere wolken die wacht houden bij sombere gedachten de weerman voorspelt een heldere nacht de vlekken verdwijnen aan de horizon sombere…

Een droeve dompteur uit Almere Moet positief denken aanleren Het lijkt dan wel sterk Maar laatst op zijn werk Zag hij enkel leeuwen en beren…

Mijn gevoel zo kristalhelder Zeldzaam als ruwe diamant Liefde zo diep en zuiver Ontneemt me al mijn verstand Dromen zo prachtig van kleur Maken de mooiste beelden waar Wakker worden in eenzaamheid Geen tederheid geen lief gebaar Gemis maakt alles zo somber De zon is niet meer de zon van toen Ik mis de stralen die mij omarmden Je lippen…

Ik was er toch somber van. Misschien is het wel veel meer, dan alleen maar geen kerstboom kunnen zetten. Misschien is het dan toch de eenzaamheid die de overhand krijgt. Toch ben ik een gelukkig mens, mijn beide zonen komen en de jongste blijft zelfs een hele week.…

Ik blijf Lachen achter het gordijn Tegen het glas van binnen huil ik Niemand die het ziet van buiten stralen De somberheid is er altijd het gordijn opendoen ik lach huilend om jou…

In een grijze lucht vliegen grijze meeuwen door een druilerige regen ...het schijnt ze niet te deren... onder zich de grijze gebouwen van een doods Almere Dit alles waargenomen door de gaten van een aan stukken gereten zonnescherm ...zelfs dat is grijs...…

De lucht blikt donker terug als ik hem somber aankijk niet van plan op te klaren voordat ik een concessie doe: Voor een lach een zonnige dag…

Of ben ik nu al wel erg op het aangekondigde sombere weer aan het vooruitlopen?…

Wat maakt mijzelf somber? Als ik niemand zie op een dag, of als ik merk dat één van mijn kinderen niet goed in zijn vel zit. Machteloos voel ik me dan. Helaas ik kan ze niet dragen, ze zijn volwassen.…

Droevige momenten in een sombere nacht Met tranen heel zacht Momenten van buien vol pijn en verdriet Toch met wat liefde omdat iemand het ziet Een iemand die troosten kan en jou uit jouw sombere droom laat ontwaken…

Klinkt als een recept voor somberheid. Ik denk aan mijn zoon, 15, die geneigd is om net als veel jongeren, lang in zijn bed te blijven liggen, de gordijnen dicht. Gevoelens van somberheid en niet in actie kunnen komen nemen toe, wat maakt dat je in het donker blijft. Gelukkig voetbalt mijn zoon regelmatig.…

Lekker een hapje eten in een gezellig restaurant, totdat mijn heerlijk, warm, gezellig gevoel werd vervangen door somberheid. Net toen ik mijn dag erdoor wilde laten verpesten, werden ik en de oude dame met de prei gered door een engel. Het was maandag en manlief had een dagje vrij genomen.…

Het Brabants Afval Team is in duistere noordelijke contreien van onze stad gevestigd in een pand waarin menigeen nog niet dood gevonden zou willen worden. Vandaar heeft men het uitzicht op demonisch aandoende, hoog oprijzende gebouwen, merkwaardig en heilloos geconstrueerd en tot vertwijfeling en wanhoop stemmend. Meeuwen zoeken het tevergeefs hogerop…

De gruwelijke en wereldomvattende pandemie is passé; een gepasseerd station, maar een laatste horde moest ik nog nemen. Daartoe moest ik de reis aanvaarden met de bus die vanuit mijn geboortestad haar parcours aflegt door de dorpen en tenslotte Teteringen bereikt, het voorportaal van het afschuwelijke station van Breda dat slechts in staat is grenzeloze…

Kijkend naar de grauwe lucht Zie ik ganzen op de vlucht De somberheid achterlatend Van motregen en natte straten Die somberheid spiegelt mijn hart Mat beslagen door de hete tranen Wens ik een van hen te zijn…

En deze twee woorden uit haar karakteristiek zijn me het sterkst bijgebleven: een sombere man, maar heel, heel vriendelijk. En zo moet het toch ook zijn? Dat men zijn eigen somberheid, treurigheid of wat ook niet wreekt op anderen door onvriendelijkheid.…

je ademt sombere lucht en je verdriet trekt als flarden koude mist over het vlakke land…

Wie de dingen somber inziet, heeft er hoogstwaarschijnlijk een juiste kijk op. Het leven houdt een keer op en de laatste jaren van een bestaan zijn zelden zonder ellende, verdriet en pijn. De medische wetenschap heeft vooral het lijden verlengd, de mogelijkheid om met allerlei gebreken te blijven voortleven.…

Je moet het niet zo somber inzien, er komt heus een betere tijd. Na zes jaar kan ik daar nog moeilijk in geloven. Je moet proberen je verleden achter je te laten, zegt men. Daar zit juist de knoop, het hier en nu brengt mij nog steeds niets. Ik kijk naar vandaag en vraag mij zelf af, hoe komt het toch waarom ik niet meer lach.…

Sombere tijden inderdaad, of ligt dat aan mij?…

Ineens wanneer ik naar buiten kijk, begrijp ik iets van de herfst- depressies, ineens snap ik waarom mensen " last hebben van het weer" want het is somber buiten en niet te zuinig ook. Daar, waar het gisteren mistig begon, klaarde het later op en werd de dag toch nog iets van opklarend, maar dat zijn de weergoden vandaag een beetje vergeten.…

(voor Maria Onetto (1966 - 2023)) Jij bent geboren als María José Onetto op 18 augustus 1966 in Buenos Aires. Jouw ouders waren Estela Mary Pastore en Jorge Onetto. Jorge was een werknemer van het energiebedrijf Segba, wat van 1958 tot 1998 bestond. Hij was ook een restaurateur en hij overleed in 1967 door een hartinfarct. Jullie woonden in de buitenwijk…

Sombere gezichten langs de kant van de weg, sombere trekken bij mensen die de langere lockdown straks niet overleven, zaken die failliet gaan, mensen die in een dip gaan zitten, of daar inmiddels al vertoeven dat kan ook!…

Dood, o dood, sombere, somber geronnen rood, kom, o kom.…

In een monsterstad staat een somber huis ik hang er rond en kom tot niets achter het sombere huis ligt een lommertuin ik dood er rondjes van verdriet in de lommertuin staat een hoge boom een pijnboom daar huil ik uit klaag ik aan aan de pijnboom zit een tak daaraan hang ik zeer en terwijl ik dat doe voel ik…