Alle inzendingen over staan

hoe bekaaid staan ze daar ontmereld en ontkraaid ontroofd van hun bladerhoofd met hun vingerknoken afgebroken reikend naar boven hoe staan ze daar te hoesten in de hoven - de woeste knoesten van bomen - te dromen hoe staan ze daar lijk diepgevallen engelen te jengelen en te hengelen naar levensstromen de rouwende bomen.…

Hoe vaak zal alles nog komen hoe vaak zal alles weer gaan bij al deze kleine vragen wil ik soms even stil blijven staan.…

Ik ren Maar kom niet vooruit Ik blijf staan Maar wil het niet Ik wil vooruit Maar ik blijf achter Mijn doel bereik ik niet Ik blijf staan De wereld holt Alleen ik blijf En ik blijf staan Lopen gaat niet meer Het ging te vaak fout Daarom blijf ik staan Maar het werkt niet Want ik ren weg terwijl ik sta Voor de angst die komt…

Je moet weten wie je bent, wil je ergens staan.…

Staan in de glans van Uw Naam, een brandend riet meer niet. Elk welklinkend woord stoort. Slechts zijn een ziel voor Uw Aanschijn : hout, dat z'n handen vouwt en brandt aan de binnenkant want U bent de zon, ik de plant. U, de Bron, ik dorstig land. U overwon, ik sta in brand. U bent, en ik ? ik aanbid.…

Met tevreden handen maak ik gebaren die iedereen wenst als ik sta en blijf staan en niet meer weet waarom ik niet meer weg wil gaan.…

ik wil wel het gaat niet ik wil wel maar ben bang dat hij het ziet zal ik mijn benen staan op springen zal ik maar dan begint hij met al die dingen wat is mijn besluit mijn stoel klampt zich aan mij vast toch kies ik ervoor om op te staan en wordt hij zeer verrast…

Ik val in het huidoplichtende, zielsvervoerende geluid van een tragisch verliefde saxofoon die zijn warmste stem bespeelt om het triest klinkende geweten van de sombere piano met zijn gevoeligste melodie te verzachten. In zijn hoogste noot troost hij haar fluisterend dat zij zijn mooiste is, terwijl een mijmerende bas de gitaar van zijn dromen…

Wie ergens voor is, staat daar in de regel achter.…

Maar, al die immense panden staan dus oud brood te vreten, tja eten is netter maar de volksmond zegt nou eenmaal dat andere woord dus hou ik me daar ook aan.…

een laars en een schoen wilden iets raars toch lekker...doen maar ach de laars was te paars en de schoen véél te groen…

't leven keert terug op mij, die in de vorm van een tijdloze seconde vergaat de tijd vliegt voorbij terwijl hij stilstaat 't moment doet beseffen dat ik moet genieten van de tijd zolang diens klok mijn leven lijdt een seconde wijzer bij elke tik…

ik val niet ben hier al geweest en weet welke gaten mij wachten ik val niet gedichtlees de onrust weg blijf haken aan zinnen en struikel over woorden: niemand weet waar hij aan toe is * de zon neemt het zeer weg ik val niet gaten zijn begroeid nieuwe kuilen liggen te wachten maar ik val niet straf niet de verwarring in mij vijf…

ZO HAD HET OOK IN DE BIJBEL KUNNEN STAAN!…

Jullie, die wat hoger op de poten staan, menen alles maar te mogen. En jij ‘schol’, jij bent een steltloper en dus geen weidevogel. Jij moet foerageren aan de kust, daar zitten de schelpdieren en krabben, die jij het liefst op je bordje wil. Laat het weidegebied toch aan mij en je valt inderdaad gewoon te veel op.…

Het huwelijk staat op de helling.…

Iedereen heeft wel een zwart schaap in zijn kastje.…

Ik ben niet zo dom, als jij eruit ziet?!…

Schoenen hoeven niet te zitten, als ze maar staan.…

Daar staan er toch twee?’ En dan die handschoenen, man. Watje!’ Voor het eerst enige emotie op Locadia’s gezicht: ‘Het dak is open hier hé!.‘ ‘Ja, nou je het zegt,’ reageert Kraaij. ‘Ik dacht al dat het dak er niet af ging. Maar goed ook, dan zien de supporters in ieder geval nog echte sterren.’…

Hoe het nu precies met de zuigelingenzorg gaat, daar kan ik niets over zeggen, laat staan over schrijven want: ik ben er niet bij, maar wel is er sprake van een in het leven geroepen 'wet op de privacy' en tegen die wet, daar lopen mensen nu tegenaan. Waarom, hoor ik je vragen en wel, er is een klip en klaar antwoord op!…

is dat een ander verhaal dat snapt een kind dat hoort hier niet zelf spreken we ook nooit over persoonlijke dingen we brallen en we laten het staan gewoonte geworden en kennen is een groot woord een hand gaat nog net…

ik hol achter je aan, zie in vergeten stappen schaduw staan ruik vaag je geur door welke deur ben je gegaan wil mijn liefde in je ogen zien handen en je armen om me heen misschien ik proef je in een diepe kus ik had je voor een ogenblik passie was een feest met jou, de hemel is voor ons even geweest warmte spiegelt…

Weet je nog, ons eerste gesprek bij msn? Je zei... dat ik jou wel zag zitten. Ik zei van niet, Maar dat ik wel open stond... voor veranderingen. Wat nou als ik, je nu wel zie zitten... Om wie je bent en hoe je bent, niet meer en niet minder! Ik weet alleen niet, of je daar op zit te wachten. Een meid van 17, die meer van je wil…

te korte armen met vuisten dreigen ze hoofden knikken met een vreemd gezicht ik zocht je maar jouw trekken blijken ook gewist in het geluid herken ik wel je stem maar je woorden zeggen niet dat je me kent ik pak je bij je jas draai je langzaam om je borsten zijn er nog, maar in je blik voel ik me dom ik zie me in je ogen staan…

Geert Wilders vist vooral op vissen waarvan de schubben recht overeind gaan staan bij het horen van de woorden moslim en Europa. Wij daarentegen gaan voor de grote vissen in de vijver, die met politiek intellect.…

wie was toch dat meisje dat naïef naar de wereld keek als ‘liefdevol’ en ‘er toe doen’ tot in discotheek ze trouwde die ene stoere groot, lang en knap ze zag het joviale en niet de dronkenschap oh hij had een klein, lief hart het was geschonden in het verleden en zij herleefde met hem mee hoezeer hij had geleden na vele volle jaren…

De ramen staan open, de wind waait zoel. Ik wil stil hopen, dat er komt wat ik voel. Ik doel op ‘t geluk, dat mij bedreigt. Ik bedoel mijn ziel, maar ach, zij zwijgt.…

als de nacht weer aan zijn eind komt en de zon zich weer laat zien dan wordt heel de wereld wakker 't wordt een mooie dag misschien ik wrijf de slaap eerst uit mijn ogen kijk brutaal de wereld aan en denk van laat het nu maar komen ik zal vandaag mijn mannetje staan wat er nu ook gaat gebeuren ze krijgen mij vandaag niet klein…

Langs zijn grenzeloze geduld laat dageraad zichzelf begaan Zonnebundels meren zacht aan, haar sluimering in stilte gehuld We ‘rustten’ hier zo lekker knus, waren dik en dun voldaan bevriend Toch, ondanks 'k net heb gegriend, wek ik haar met m’n zoetste kus Tongrollend schenkt ze me een gaap, openheid drenkt zich in door slaap Straks…