Alle inzendingen over stenen

voor steen…

Manshoog het riet. Hoort hij het springen van de vis? Vermoedt hij water? De achtervolgers komen nader. Er is geen brug.…

hand over de verzilverde gram een binnengesmokkelde vriendin dringt in, de ritselende tuin staart naar het kronkelend gebaar van het schijnverloren wild een balsemstruik op de borst haalt aan, de slakken breken door, de minnares incarneert in de moeder van zijn kind de katten in een hinderlaag de nazaat bespringt het lot een steen…

Ik ben een steen. Geef me een duw En ik geef je te leen Een lawine van stenen, ruw. Maar niemand duwt. Ik blijf staan en ween Tot de storm luwt En weer ben, een gewone steen.…

De volgende dag ben je weer steen die met bloedend hart weg wil gaan, maar het nog steeds niet kan. Ik huil nog een keertje, je zegt dat ik moet bellen.…

tussen beelden in het park tast ik je stilte af geboren in de zee lig je ingetogen gestold een blauw gedicht van steen nata in mare innemend als de welving van je been.…

Ik zou graag de eerste steen werpen. Maar dat zou ik toch zonde vinden. Ach, wat kan mij het schelen.....…

Ik verkies een gangster boven een dictator. De een doodt zijn vijanden, de ander zijn vrienden.…

Hier bloeit de liefde op of vergaat ze wanneer geliefden elkaar ontmoeten. Het doel van deze ontmoeting is te bepalen wie van de beide geliefden de overlever is, wie de kalme geest; wie doortrokken is van rampen, wie het kanaal van vergeving, wie de aanklager is, de architect van de schuld.…

Ze heeft er geen vermoeden van, heeft dat ook nooit gehad, dat een deel van het kwaad dat ze moet vergeten in de toekomst ligt, niet in het verleden, en dat ze in de toekomst niet genoeg tijd zal hebben om ook maar iets van de pijn te vergeten.…

Ze hebben een eenzame en verloren blik in de ogen, maar hun aanraking is wild als honing. Hun armen en hun haar zijn gewassen met muntbladeren. Ze weigeren de keurig afgepaste poties Lifebuoy- en Lux-zeep die speciaal voor hen bij de Thandabantu Store zijn gekocht en wassen hun lichaam met kruiden uit de heuvels, van de rivier, als nederige wezens.…

Zijn hart bonst hevig. Van angst? Van liefde? Vaak zou hij haar kamer willen betreden met haar toestemming, haar medeweten, en op de grond naast haar bed slapen, zichzelf daar oprollen, als een aanwezigheid. Hij zou haar beschermen, schuilen in haar dromen. Hij zou verlost zijn van zijn eigen dromen.…

bolletjes sneeuw hangen te drogen als de regen valt kou is onvermogen omdat kristal geen druppel trouwt om samen neer te vallen te smelten in een plas hoe het was hangende koppen naast de knoppen in groene lussen van de dood lente op steenworp afstand toen de maan het morgenrood verscheen de gele zon weer gloeide…

In de oudste lagen van mijn ziel, waar hij van stenen is gemaakt, bloeit als een gaaf ontkleurd fossiel, de stenen bloem van uw gelaat. Ik kan mij niet van U bevrijden, er bloeit niets in mijn steen dan Gij, de oude weelden zijn voorbij. Maar niets kan mij meer van U scheiden.…

Opnieuw gooi ik een steen - zag jij hoe sterk ik was? - minder verder zinkt hij doelloos naar de bodem. De brandnetels wijken niet meer bijten brutaal naar mijn benen machteloos en verdort kijken de gouden bloemen toe.…

we struikelden weer samen maar wie het eerst ik nam en zag je hand in begeleiden maar wist ons evenwicht voor even niet jij zag de steen die aanstoot gaf in voelen en dacht wat die bedoelde ik stapte mis althans in jouw gezicht mag ik je hulp om overeind te komen dit is geen eind aan onze dromen want wegen zijn soms stroef…

Behoudens deze steen, waarop geschreven: de dichter van het vers, dat niet bedierf. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - -- -- - - -- - - -- - uit de Verzamelde Gedichten van Gerrit Achterberg (1905-1962)…

dacht ik en struikelde over een steen Ik gooide de steen in een slootje en viel er zelf achteraan Zachtjes begon t te regenen …………..ik had geen zwembroek aan…

de beek is wild we zijn van steen naar steen gesprongen hebben zo haar stroom bedwongen op een onbetreden pad ademloos en nat zien wij hoe kracht en tijd zich in de aarde vreten om gelijkheid aan het oppervlak te meten ook jouw basalt en mijn graniet komen die eeuwige erosie tegen maarin zachtheid kent gevoel veel andere…

verdriet kit al mijn krachten samen zodat ik roerloos word als steen mijn hele wezen wordt materie een ondoordringbaar star mysterie o sla de rots, opdat ik ween…

Het leven geeft de gelegenheid parels te verzamelen en steentjes weg te werpen, of steentjes te verzamelen en parels weg te gooien.…

de beeldhouwer De kei een hart in het stenen beeld...…

een handvol zand glijdt door mijn hand de steen er naast die warm voelt heeft even nog geen haast…

ze zijn te zwaar de stenen die ik dragen moet ik gooi ze bij de andere troep die ik verzameld heb een leven lang een aantal splijt weerbarstig laten ze hun inhoud zien doven in de koude wereld van voorheen ik zwaai, ze gaan en niemand weet waarheen de anderen sjouw ik verder mee de dagen door langs vele jaren soms zijn we…

Op mijn pad ligt een bemoste steen Hij ligt daar vast, al duizend jaar, Met bos en bomen is hij één, Ik word hem nauwelijks gewaar, Maar kan er niet omheen.…

Tussen vier stenen muren worden tranen geschreid van teleurstelling en onmacht een eenzame strijd. Tussen vier stenen muren worden tranen gewist het snikken verdwijnt en op klaart de mist. Tussen vier stenen muren schijnt door een kier weer de zon waar het stopte met huilen en waar 't leven weer begon.…

Ze heeft geen parfum nodig Ze is van steen De geur van 100.000 jaar geleden Hangt nog om haar heen Niets heeft ze te zeggen Misschien iets van weleer Eens verborgen in de diepte Nu gehouwen, krachtig... teer... Zacht en aaibaar is haar huid en koud; gehakt, geraspt, gepolijst schreeuwt ze woordloos naar wie maar naar haar wijst.…

Zo wilt haar dan niet treffen Met uwe eerste steen: God kan en wil haar heffen Uit zonden en geween! ---------------------------------------------------------- gepubliceerd onder zijn pseudoniem: Cornelis Paradijs…

", antwoordde de slak, "ik ben nog altijd sneller dan de steen". De steen tot slot zweeg, maar dacht: laat die snelheidsmaniakken maar. Ik lig hier best". "Aldus", begreep miss Garland, "dan zal ik me maar met slakken tevreden stellen".…

Nakende dageraad met jou in mijn armen 'n Behaaglijk, lekker en aangenaam gevoel Mijn mond, mijn handen, mijn alles wil jou hebben Momenteel laat jouw wereld fysiek niets toe Daar jouw land schoonheid kent, maar ook ellende Beslommeringen, verdriet, maar ook grote vreugde Jij slaapt jouw verdriet weg en droomt van de passie Die het naakte…