Alle inzendingen over verbittering

verbitterd keilde de dichter zijn veer en laatste sonnet in de puilende mand poëzie bekoorde niet langer het land verlaten door recensenten van eer wie durft zich nog wagen aan dicht en spraakleer aan eerlijke verzen waarin ‘t beeld zich brandt gekruid met wat humor, subtiel of saillant in lyrisch extraverte of ingetogen sfeer ? kringetjes…

Het is de kunst om rouw niet te laten verworden tot verbittering.…

’t Enige wat je met dit huis kunt doen, is eraan wennen,’ zegt Lydia tegen haar vriendin Christien. Ze hoort zelf hoe kribbig ze klinkt. Goed, ’t huis zakt in elkaar van ellende, maar ‘t was niet duur en bovenal: snel te krijgen. Dat laatste was verdomd belangrijk, belangrijk om zowel Harry, haar echtgenoot, als zijn nieuwste vriendin Mieke niet…

Zij wilde hem haten, en zij kon het niet, en haar hart was vol verbittering over die tederheid die smarteliker was dan haat.…

Wanneer hij nog wat jonger zou zijn geweest, zou hij zijn gaan wenen van heimwee, van verveling, van verbittering: een fel en schrijnend verdriet, een bitterheid als van alsem vervulde zijn gehele ziel.…

En zo herinner ik me de dag dat tante in diep verdriet en verbittering het verlies van haar borst betreurde en mijn moeder de prothese toonde die hiervoor soelaas zou moeten bieden. De fatale ziekte sloopte haar verder en verder.…

Hoe het zij, aan de kracht van zijn verbittering, in verbinding met een onmiskenbare begaafdheid en een groot reproductievermogen voor gevoelens van onlust, eenzaamheid en verzet, heeft W.F.Hermans de plaats te danken die hij in de naoorlogse literatuur inneemt.…

Ik zou opgroeien; ik zou de wereld doorkruisen en ook mijn noodlot leren kennen, maar de herinnering aan die vroege onschuld, aan die gaafheid, aan die schoonheid, troost mij nu de ouderdom en de verbittering mij eveneens overvallen.…

kennen vreugd noch smart maar hun haar zit goed en glanst versuvd op weg naar een strak vel in het bezit van een handvol oversluitingen niet tot vrolijkheid bereid niet voor verbittering vatbaar zie hier de nieuwe hoeksteen van een leeg bestaan…

Verbijstering en verbittering, capitulatie en lange tijd bijkomen. Nieuwe schrijfwegen zoeken en met zeer warme gevoelens aan Nederlands.nl terug denken. Het paradepaardje onder de schrijfsites. Dag, oerlief paardje!...…

zijn lucht is oud en ruikt vergeten niemand wil meer van hem weten hij zoekt in armoe naar mijn naam en is jaloers op kunnen en mijn faam gebrek aan woorden vlaagt voorbij nietszeggend in wanhopige verbittering geen leugens meer nu eindelijk de waarheid als juweel in structurele schittering zijn schaduw is verloren, echte…

Op zijn mond ligt een lach Maar zijn ogen staan grimmig En zijn blik is strak De regen stroomt langs zijn haar Vertroebelt zijn zicht Even is er twijfel, maar dan wordt zijn geweer gericht De gil doet zijn ogen niet knipperen Geen reactie op het bloedige beeld Op het beeld dat hem later zal verbitteren Dat later in zijn dromen speelt…

De verbittering en woede zijn af te lezen van zijn gezicht als hij uitstapt. Houdt hij zich ook schuil voor de Liefde?…

En als we deze tijd ongeschonden overleven, naar lichaam en naar ziel, maar vooral naar ziel, zonder verbittering, zonder haat, dan hebben we ook het recht om een woord mee te spreken na de oorlog. Misschien ben ik wel een ambitieuze vrouw: ik zou een heel klein woordje mee willen spreken.…

De herinnering aan die mooie stad wekt geen verbittering ik heb hem lief gehad.…

Toch heb ik je nog lief maar doorheen de witte schittering doorheen de witte kamer der verbittering. --------------------------------------------- Uit: 'Omgekeerde volgorde', 1961.…

De kamer was "tropisch" ingericht wat de vriendin aantrekkelijk vond; de vriend verlangde altijd naar de tropen, zijn thuisland, zijn voorland en hij zou dan ook vertrekken, de vriendin in verbijstering en verbittering achterlatend.…

Al twintig jaar arriveren de enveloppen die ongeopend blijven sinds onze grote ruzie, Die twintig jaar overbrugde je humorloos en rancuneus en je wrok en verbittering stapelden zich torenhoog en buitenproporttioneel op. Ik scheur je enveloppen niet meer open, zoals eens om niet de hatelijke afbeeldingen onder ogen te krijgen.…

De diepe verbittering spreekt uit je ogen, uit je verkrampte mond en uit je hele gestalte.......…

Er gaan bussen in die richting met in trotse zelfbewuste oranje letters de naam van hun bestemming boven hun voorruit zoals bijvoorbeeld de tekst: "Elisabeth Zkh via Broekhoven", maar het panorama dat je voor ogen krijgt in Tilburg Zuid wanneer je daar noodgedwongen of zelfs vrijwillig verkeert, is van een triestheid, troosteloosheid en grauwheid…

Er gaan bussen in die richting, met in trotse, zelfbewuste, elektronische letters de naam van hun bestemming boven hun voorruit zoals bijvoorbeeld de tekst: "Elisabeth Zkh via Fatima" Maar het panorama dat je voor ogen krijgt in Tilburg Zuid wanneer je daar noodgedwongen of zelfs vrijwillig verkeert, is van een triesstheid, troosteloosheid en grauwheid…

je stond temidden van de bloemen, ik zag je opengaan je bloeide heel kortststondig een vonk magie raakte me aan ik liep betoverd naar je toe je lach omhelsde mij voelde hoe je handen praatten ze maakten me zo blij ze pelden lagen van verbittering streken angst en woede weg ogen kregen weer de schittering die je altijd in je woorden legt…

als de waarde van mijn woorden tot het nulpunt is gezakt en de hoogte van de vriendschap door de tijd is afgevlakt is het tijd om te vergeten dat mijn naam jou nog iets zegt en dat ik ooit zal weten waar de oorzaak wordt gelegd als het verdriet om een verleden tot verbittering heeft geleid en het zaad van haatgevoelens opgroeit tot zinloze…

Denkend aan ons, liever geen verbittering doch, waar ik eerst op wolken liep sluipt al haast d' herinnering hoorde ik niet dat jij riep? Wij hadden onze mooie dagen al was de afstand erg groot blijven er straks enkel vragen wie warmte in verstand vergoot?…

Als de waarde van mijn woorden tot het nulpunt is gezakt en de hoogte van de vriendschap door de tijd is afgevlakt is het tijd om te vergeten dat mijn naam jou nog iets zegt en dat ik ooit zal weten waar de oorzaak wordt gelegd Als het verdriet om een verleden tot verbittering heeft geleid en het zaad van haat gevoelens opgroeit tot zinloze…

Je devies: "Wees getrouw, maar vertrouw niemand" nam ik niet volledig over, waar verbittering, wanhoop en wantrouwen je persoonlijkheid getekend hadden.....De sieraden van je vrouwzijn heb je af moeten geven, op moeten offeren tot ons afscheid kwam......…

In de avond tonen de vensters aan de overkant van de straat waar zich de gevels van identieke flatjes als het mijne aftekenen steevast een flauw, zwak schijnsel.Het is voor mij een mysterie of daar de totale verbittering en eenzaamheid de dienst uitmaken, maar mijn kennelijk verweesde en vereenzaamde overbuurvrouw kijk ik weleens in haar danig verouderde…

Nu staat het te pronken op mijn oude zwarte vitrinekast, inderdaad als een mensenhart dat de sporen draagt van leed en vreugde, van verbittering en angst.....…

op dit moment even stuk blijf geloven in je dromen Als je weet dat je het niet verdiende maar het gebeurde je dan toch Blijf geloof houden in verbetering betere tijden komen zeker nog Als je nu misschien in een dip zit weet dan dat je niet alleen bent Soms komt medeleven onverwacht zelfs van iemand die je niet kent Vecht tegen verbittering…

Andere vrouwen zijn gekomen, andere moeders, maar ze zijn niet kleine Mini uit Grave, mijn eigen, unieke moeder, die de drank van de verbittering ten einde toe leeg moest drinken.....…