Alle inzendingen over verregend

De regen die mij, in augustus van het jaar dat ik jou zag, verregende Maar terstonds ook mij verdronk, zomert nog door tot eind december…

verregend landschap door beslagen ogen het tranendal van zilte zee waar dromen aan de haal gaan met het drijfvermogen daar stijgt de waterstand tot boven n.a.p.…

Het klinkt heldhaftig, 'doorzetten' en 'afzien', maar als je dag na dag wéér zo'n etappe verregend door de blubber loopt te stappen dan kun je de Vierdaagse ook als straf zien. Die wandelaars - jazeker, ik beklaag ze... Hun wandeltocht lijkt meer een zwemvierdaagse!…

Een donkere verregende dag alweer massa’s wolken in vele tinten grijs liters vocht daalde weer in stromen geen haar op het hoofd dat niet meer wil groeien Ik word ontegenzeglijk zo somber van al die grauwe zonloze dagen met die doordringende koude wind niet veel is er nog voor nodig of de zon vlieg ik warm tegemoet…

je zond me een stralende zomer die werd zo - doordat ik dat las - maar nu is het herfst, verre dromer je liefs ligt verregend in de plas dus mocht er wat warms overblijven in dit drassige donkere tij aarzel dan niet dat te schrijven drijf je zin met de warmte naar mij en vlot - door je zinnen gedreven - zend ik, uit het meer voor…

kleine witte kiezelstenen zo zorgvuldig neergelegd bloemenkransen zijn verdwenen verstomd de woorden hier gezegd boeketje rode rozen enigszins verregend veel te vroeg verlept tonen de liefde van je gezin voor wie je trouw gezorgd hebt bladeren dwarrelen naar beneden bruin en geel dekken je teder toe verbloemen hoe je hebt geleden rust…

Dit heb ik bij mijzelve overdacht, Verregend, op een miezerige morgen, Domweg gelukkig, in de Dapperstraat.…

en dan afscheid in de regen Geef mij de wulpse, woeste wegen Waarlangs ik mijn hart aan jou heb verpand Mijn hele ziel en zaligheid in brand Het groot geluk, ik heb jou gekregen Alles is veel, voor wie niet veel verwacht Het leven houdt zijn wonderen verborgen Tot het opeens mijn hart doorkliefde Dit heb ik bij mijzelf overdacht Verregend…

Eén lantaarnpaal verlichtte een verlaten straat om 22:20 in de zomerperiode van juli 2014. Donkere wolken kwamen overdrijven vanaf de kust. Na twee minuten voelde ik al een regendruppel vallen op mijn voorhoofd. Het begon harder te regenen, terwijl ik door het licht liep van de lantaarnpaal. Het licht scheen achter mij en ik dacht aan één slagzin in…

Ik schrijf namen in de zandkorrels aan mijn voeten eerder schreef ons bos het verleden met een grote dikke tak die paar woorden, verregend voor de zon verscheen Ik zit met beide armen rond mijn kniëen geslagen en wacht rustig op wat komen gaat, golf na golf verdwijn je in zout de stilte in mijn ogen ziet jouw silhouet gaan vastgenageld…

as Als een oude vogel, druppels schuddend van zijn veren dek Zijn spiegelbeeld bekijkend in een regenplas, hopend dat zij die ander was Is hij de laatste van zijn ras Van de eens zo duidelijke toekomst,rest slechts een wazige vlek Hij staart triest naar de hemel, is er voor mij daarginds nog plek Is hij achtergelaten als een vergeten verregende…

‘’Zeg Wouter, hoe komt het toch, dat we geen echt zomerweer hebben? Ik kan mij vroegere zomers herinneren, dat het wel drie weken achtereen lekker zonnig en warm weer was, zonder een spatje regen. Deze zomer is heel slecht, alleen in april was het mooi weer.’’ ‘’Dat klopt Mien. Het mooie warme weer moet uit het oosten komen, uit Rusland, want daar…

Ik hoor een tjilpend vogeltje een bloemetje verwelkt Het vogeltje, heel jong is het, valt uit de hoge boom En terwijl alles om ons heen verdwijnt ben jij mijn zekerheid Tot helder weer mijn oog bevrijdt en jij verdwenen bent Het enige wat nu nog rest kort rouwberichtje zwart omrand bewijs dat jij ooit bent geweest De krant verregend…

Want ... water is m'n einddoel Ik ga zwemmen iedere dag Lekker spartelen in die poel En ik schiet nu in de lach Kijk opeens met andere blik Naar die drup en naar die regen Weg pestbui, ik krijg schik Water is dus best een zegen Lachend loop ik door de straten Groet een fiks verregende heer En ik kon het echt niet laten "Lekker weertje…

Haar kasteel bleek immers als een grote korrel zout zand, of duizend, te verregen. Zo smolt ook ik tot haar. Zij, in de verte buiten. staan. Mijn honderd doorweekte benen. Ik zwom zeven dagen. Ik voelde mij wegebben in haar stroom. Ik waadde in haar bloed- end nalatenschap van hemels witte watten en steriele, onbegrepen verbanden.…

Van de robuuste weerman, die gedurende de verregende zomer van het vorige jaar met zijn onverwoestbare, zonnige charme het publiek de ene na de andere jobstijding had gebracht, was nog maar een schimmetje over.…

De verregende pennenheld kwam te laat, omdat hij zijn auto maar moeizaam kwijt kon, hij vond tenslotte een druilerig achterafsteegje met de angst of hij zijn auto (maar Marcel toch!) wel weer zou vinden in deze crimineel beruchte stad en die angst lag dan ook voortdurend op zijn gespannen, teruggetrokken lippen.…

Alleen jij, je mond, je ogen, je adem, en je verregende film noir-stem waarmee je me zo achteloos vraagt: 'Schatje, is er nog mosterd?'…

Jammer van ons verregend landje. Dat is natuurlijk een minpunt aan dit hele verhaal. Je wordt kleddernat, druipend, maar dat heb je met fietsen ook. Gewoon eens goed vloeken helpt je daar doorheen. De heerlijkste momenten zijn onder een stralend zonnetje karren, nauwelijks een zuchtje wind en lekker in T-shirt.…

Geen degelijke hittegolven, geen doden bij de Nijmeegse Vierdaagse, geen verregende Drentse rijwielvierdaagse, geen berichten over een toename van sterfgevallen in onze bejaardenhuizen, gewoon de gebruikelijke nachtelijke ruzies tussen gebrouilleerde echtelieden en hier en daar een steekpartij, ja, helaas ook bij ons in de Betuwe.…

Hard en droog  knallen de eerste accoorden van 'Start me up' over de verregende weide, die op hetzelfde ogenblik ontploft. Weer die rilling , dat overrompelende enthousiasme.. In de vlucht van een druk leven raak ik ze kwijt, de Stones. De tijd verandert. …

Er werd op de grond gespuugd en verregende dagkranten lagen her en der verspreid. Vanuit het binnenste van haar binnenbanden kwam er een warme gloed opzetten, die zich verspreidde via de kettingkast, het frame van het stuur en uiteindelijk de hele fiets in vuur en vlam zette.…

De glibberige gladde verregende wegbedekking bij stations van de gratis kranten. Mededeling voor de reizigers: “Mmwhoeiaidie natuka vetgadi suurdo achsemaduk. Dank voor uw begrip!” Cadeautip: Autonavigatiesysteem met file-waarschuwing.…

Gras is nog steeds groen hier, verregend, maar groen. De lucht schilderachtig grijs. Er staat een stevige wind (altijd), en waterige verlangens vullen rivieren. Een paraplu voldoet meestal wel. Het vervormde beeld van het leven wordt uitgewrongen en vervolgens te drogen gehangen over een deur, die niemand ooit zal betreden.…

Verregende zomers, kinderen de deur uit, we schaffen ons kleiner en handzamer buitentafeltje aan. Voorzichtig, we willen de oude tuintafeldame niet ontrouw zijn, haar niet kwetsen. Een vrolijk boeket in het voorjaar, een aantal kalebassen, een stevige pot met violen op haar beschadigde bovenblad, geeft ons meubel toch nog een functie.…

Straks in de tweede kamer zullen de gekozen planten er alleen maar zijn.Ze zijn er met hun aanwezigheid van stille ademende groene bladeren verregend of niet. Met hun vetten aan hun stelen.…

Soms was een Trouw door de regen wat verregend en gescheurd, maar dat nam je de bezorger absoluut niet kwalijk, integendeel, dat getuigde van lef en doorzettingsvermogen. Voor het naar school gaan aan het Johannes Fontanus College in Barneveld las ik als eerste meestal vluchtig de krant tijdens het ontbijt.…

gemaakt bent), maar een teken dat je al heel lang doet waar je voor gemaakt bent, namelijk leven en gezien de correlatie tussen tijd en expertise word je daar steeds beter in Eindelijk begrijp je bijvoorbeeld welke mensen het waard zijn een avond mee door te brengen Mensen die zo geloven in de kracht van kunst dat ze verboden affiches in verregende…

Arthur Rimbaud Voor Astrid De tragicus Het witte dier lag uitgevochten en verregend op het strand waar jutters haar nog zochten met bijlen in de hand droop de liefde uit haar bek - gebroken gele bloem - veranderend tot een vlek die wegvloeide als een doem gesmeten in een echoput.…

Zie het al voor me: een knullig verregend briefje naast de eens zo vertrouwde voordeur van het politiebureau: “We zijn verhuisd”. Waakzaam blijven we wel want dat zit in ons (dienders)bloed maar dienstbaar?…