Alle inzendingen over voorouders

Mijn vader is alleen nog jas; mijn opa nog alleen het dragen. De eerste nog het ijs, de tweede slechts het dooien. Ach ja, mijn vader en mijn vaders vader: de één van vuur de as de ander het verstrooien.…

Grootvader is een fuga want rots valt uiteen tot steen steen erodeert tot zand en zand wordt klei hij raakt verstrikt in mij het coda maakt ons een: voren in een akkerland.…

Ze zijn tot naam geabstraheerd waaraan wat data zijn gehangen geen gezicht hun rustplaats is de aarde ergens overal als stof in wind en slik in regen omgezet tot hout en weer vergaan in weer en wind zo kom ik ze vaak naamloos tegen…

De drie zonen en de dochter zijn mijn voorouders. Het gezin moest laveren door de recessie van de twintiger jaren en vluchten naar een buitenwijk na opa's faillissement. De dochter die het leven niet kon dragen vluchtte eveneens maar op dramatische wijze in het vuur van haar eigen aansteker dat haar vermoorden zou.…

De goede oude tijd is de tijd toen het onze voorouders zo slecht ging.…

De reden dat mensen zijn geëvolueerd tot de slimste dieren op aarde is dat onze voorouders te zwak waren om dom te kunnen overleven.…

Is dit nu de werkelijkheid, deze stilte van uitgewerkt hout in een uitgewoond huis dat zoals geblakerd vaatwerk in vitrines een zaak van gewicht is, door onze voorouders gemaakt?…

Een terugval naar de narigheid met zijn voorouders dreigt. U hebt dat allang gezien, ontferm u nog lang over dit benarde volk. Volg het voorbeeld van de Engelse koningin. Blijf hier die hoofddoek dragen, het staat zo sexy.…

de poesjes ze kruipen kopjesschuddend vanonder het lage afdak duikelen de ochtend in wassen zich in het tere zonlicht ze besluipen vroege merels en maken jacht op vlinders die uit koers zijn geraakt oeverloos en vlak hun wereld kent geen verborgen geheimen ze gehoorzamen braafjes het voorouderlijk instinct plegen geen overspel…

Als ik terug denk aan mijn voorouders, ‘goh’ nou, ook geen kattenpis, toch? Maar o.k. ik zal het wel weer zo als gewoonlijk mis hebben. Humor in deze is; “er zal wel weer een debat aan gespendeerd worden”…

In het negentiende-eeuwse bureau, een erfstuk dat door mijn familie in ere werd gehouden, evenals de monumentale kast met de frontale spiegels waarin ook mijn voorouders hun beeltenis hebben aanschouwd, bewaar ik nog altijd een zilveren briefopener, een geschenk uit Engeland, mij eens toegezonden en bestemd om de toevloed van brieven te openen die mij…

Ik denk, ik weet te voelen wat van me verwacht wordt mezelf gespreid, verkracht door wat ik wil , niet ben het duister werken aan een wazig plan frunnikend, standvastig duim voor duim geloof, een vaag verlangen opgezweept door grimmige voorouders uitgehouwen, vastberaden absorberend van godendeemstering tot kunstlicht steeds meer heb…

Mijn trotse naam; de naam van mijn voorouders, geschreven met ckx; de naam mij bij mijn geboorte meegegeven; de naam die ondanks alles vaak voorkomt in het Antwerpse telefoonboek, wordt kennelijk vaak beschouwd als een curiositeit en is vaak aanleiding tot het cliché: "U behoort zeker tot de rijke tak".…

Waarom zou ik het dan niet hebben over de liefde, over de ziel en over seks, al was het alleen maar om je ten onrechte vergeten voorouders van repliek te dienen?…

In plaats daarvan word ik weldra rentmeester van tachtig jaar verwaarloosde belangen en ruzies: geen thaler die Rimbaud de voorouders van mijn huishouding nog verschuldigd was op het moment van zijn overhaaste vertrek, is vergeten of afgeschreven.…

Een edelhert op jaren en zeker van goede huize Zat gebogen over boeken zijn stamboom uit te pluizen Aan zijn voorouders boven de haard kon hij zich urenlang vergapen en hij besloot dus tot de aanschaf van een familiewapen Hij dacht daarbij aan een hertenkop op een veld van lazuur en keel Met daaronder het ontzielde lijk van een jager…

Noeste baarden wapperend in kille wind, behaarde billen nakend onder zware kilt: In elke strijd wordt de man een kind, dat harteloos zijn voorouders vilt. Op een kilometer hoogte, boven klif en zee Wapengekletter, geslepen dolk en doodskreet, Doet eenieder aan dit carnage mee.…

Alle blanke Nederlanders zijn namelijk rijk geworden over de rug van hun voorouders. Dus ik ook, hoewel mijn voorouders dat niet waren, ik ben nu wel rijk en dat is alleen maar dankzij de slavenhandel.…

Bang dat mensen gekleurde voorouders vermoeden. Discriminerende aap! Ze zit buiten, in de schaduw van mijn boomkruinen. Het is dat ik gek ben op bomen, anders gingen ze eruit. Witte, inwitte mensen zijn saai. Soms lopen ze in het zwart, geen gezicht. Alleen gezicht, een witte kop. Als ze seks heeft, doet ze het licht uit.…

De gekste sprookjes zijn niet uit hun hersens weg te branden, varianten op domme grootheidswanen, uitgebroed toen hun voorouders nog in holen woonden en niet beter wisten of de hele kosmos was niet groter dan hun hol […]. Daarvoor laten ze de pausen in paleizen wonen en de Aga Kahn diamanten eten.…

De voorouders waren al eerder wijs en konden ons blijkbaar nog meer vertellen. De vorderingen lijken te versnellen. Ooit vinden we als het ultiem bewijs Adam en Eva uit het paradijs en gaan we daar een oordeel over vellen. De oorsprong zal ons blijven intrigeren. We zoeken alles tot de bodem uit.…

Want wat voor afvallige sukkels zouden we zijn Als we niet bestookt werden Onder een spervuur Dat we geduldig ondergaan Uit schrik voor Cerberus en drietand En het vermoeden van een onmogelijke ontsnapping Zo rijpt het bijgeloof Het minste teken brengt de hel Een slang in een snavel Een gloed van vlottende kleuren De gestalte van een voorouder…

Volwassen mensen denken hier na over de nimmer te blussen behoefte aan het sprookjeswezen, die zijzelf ook houden, evenals hun voorouders, ouders en nazaten.…

Tussen het riet, op bolle stenen, wachten de voorouderlijke zielen en een wit libelletje - mijn moeder! - vliegt naar me toe om me toe zoenen, ginder aan de snelle wateren van Stroema, Mesta, Jantra, Jana... ----------------------------------------- Uit: 'Verzwegen alibi', 1983.…

In wezen vieren we het oude midwinterfeest van onze verre Germaanse voorouders. Christus' geboorte is bij dit feest geplaatst. Maar Kerst zie ik in geestelijk opzicht als een kleine heraut ofwel voorloper van het Paasfeest. Ja, want de herdenking van Christus' lijden en opstanding is het meest geloofsopbouwende en -versterkende feest.…

Droeg de eigenaar zijn voorouders in het klokje mee? Dacht hij aan zijn vader als hij het tussen zijn vingers hield? Aan de vader van zijn vader? Had hij plannen om het aan zijn zoon te geven wanneer de zoon zijn eerste zoon zou krijgen? Waren er al plannen gesmeed voor de overdracht van het horloge?…

Het droeg de namen van mijn voorouders in zwarte letters op wit email: "Broeckx-Schmitz". Haar drie verdiepingen waren met elkaar verbonden door bochtige trappen met wit gelakte leuningen en de zolderkamer was mijn "domicilie" en latere meisjeskamer.…

Misschien begrijp je niet veel van de bizarre, moderne artefacten die de muren sieren, van de exuberante kunstzinnige luxe die de boventoon voert in de regelmatige tentoonstellingen en misschien staat deze dure extravagante kunst in flagrante tegenstelling tot het hongerloon dat je voorouders verdienden met hun troosteloze, keiharde arbeid aan de getouwen…

Ze vroeg me om de bloes te passen en voor de oude, mahoniehouten kast, een erfstuk uit mijn ouderlijk huis, zag ik in de grote spiegels waarin ook mijn ouders en voorouders zich eens spiegelden, hoe de bloes, die een etiket droeg in de kraag van het exclusieve merk "Edgar Vos" mij stond.…

Het huis waarnaar mijn voorouders gevlucht waren na de economische malaise van de twintiger jaren van de vorige eeuw. Het kapitale huis met drie verdiepingen waarin mijn ooms en tantes, de zoons en hun echtgenotes en de dochter van de weduwe Broeckx-Schmitz, om mij heen stonden.…