Alle inzendingen over vuurtoren

onder vluchtige wolken en meeuwen dwalen zijn trouwe juttersogen over golvende duinen zee en strand ademt zijn roestige huid het zilte water als een vurig baken voor wie hem zoeken zo tijdloos verbeeld en verzonken in pure klei en ruisend avondland…

't Oog van de zee schijnt haar licht in de duisternis draaiend om haar as Herkenning reikt ver 'n licht dat alles ziet Schepen vertrouwen varen blind op haar signaal Geboeid volgen zij haar stralen elke nacht weer…

Wanneer de maan een halve glimlach schijnt en een heldere ster zijn wijsheid seint Wanneer de zee je gedachten verstoort en je angsten golven overboord Wanneer je kilometersver de nacht inkijkt en een kalme wind niet van je zijde wijkt Wanneer je het gekrijs van meeuwen hoort weet dan, dat mijn licht weer aan de hemel gloort…

je licht schijnt over de zee de golven nemen je op dan weer zwart eng gewoon ik kan er niet tegenop maar zonder jouw licht heeft mijn leven geen zin mijn ogen volgen je stralen ik voel je diep binnenin.... jij moet altijd blijven bestaan al is het alleen maar voor mij want zonder jouw vuur en warmte is mijn leven zomaar voorbij...…

je licht glijdt onvermoeibaar over zee de stad moet alle helderheid ontberen ik zou jouw stralen graag eens willen keren eureka, wat een ijzersterk idee een zee van licht op al die hoge heren despoten van de Haagse ratsmodee de duisternis krijgt lichtend haar congé het kabinet moet helder gaan regeren de vreugde is niet langer clandestien…

Het maakte hem treurig dat ze zo streng keek, zo onbereikbaar was en hij voelde toen hij haar passeerde dat hij haar niet kon beschermen; eenmaal bij de heg aangekomen was hij diepbedroefd. Hij kon niets doen om haar te helpen.…

Ze had zich nu van hem teruggetrokken in haar schoonheid, in haar treurigheid. Hij zou haar met rust laten en hij liep haar zonder een woord voorbij, hoewel het hem kwetste dat ze zo ver weg leek; hij kon haar niet bereiken, hij kon niets doen om haar te helpen.…

De vuurtoren geeft de scheepsman rust Ziet hij de toren dan is zijn brand geblust Weldra zal hij weer bij de zijnen horen Zo niet dan voelt hij zich verloren Gedichten zijn ook een veilig baken Voor mensen bedroefd of vol met levenslust Gevoel en spel met woorden raken Het eerlijk hart dat graag de waarheid kust De ruwe zeeman en de dichter…

Hij doet zijn ogen dicht en denkt aan het ziekenhuis en schrikt nee hij is hier nu kijk daar is de vuurtoren al en ze zijn er en hij stapt van boord en kijkt hoe laat de boot terug gaat. Was mama er nu maar bij denkt hij zij zou het ook mooi vinden hier.…

in een kartonnen doos wachtend op de oven is zij slechts herinnering die sneller zal doven als het tastbare verbrandt brieven, cadeautjes, foto's alles moet eraan geloven zelfs het matje aan zijn bed - zeilscheepjes en een vuurtoren - waarop hij elke ochtend zijn voeten heeft gezet wetend dat ze met hem ging zichzelf in hem verloren…

Ik hou toch zo van meringen met van die fluppen aan elke kant Ze kruipen als gewone bleringen maar verslonsen ieder argeloos kwasant De vuurtoren aan scheepse kraven spuit zijn licht naar ’t grobuit wanneer het volmondig langs komt traven en hun wapkleppen ontsluit Dan is de welling in het slonder en de mering geeft half stok Ik neem mijn…

De ochtend vouwde zich open as kringelde koffie geurde mijn ogen neergeslagen haartjes sloegen blad na blad het N.R.C open maar ik las niet ja, mijmerde wel ik wilde rennen in je armen jou als plaid op mijn prauw uitvaren zonder vuurtoren eenvoudig dat dagelijks onstuimig vrijen zilverkleurig verguld jouw scarabee zijn…

van schimmeldraden ik zie een tros van schelpen met een ingerolde rand van blauwgrijs tot grijsgeel ze rusten op een witte steel op een viltig behaarde voet gele lamellen dragen lila sporen als het vlies scheurt glippen ze weg wind draagt hen naar een toevallige plek naar pakweg een barst in een voeg in de ronde muur van de vuurtoren…

Geklapper langs mijn dichtgeknoopte warmte vesting, stormachtig geretourneerde asem van zilte geur, verstandsverduistering met een schreeuw vanuit de long, terwijl de zee me vraagt te stoppen met dit zielsgezeur, In ruimschootse verwardheid verdwaal ik, op een lange stortbetonnenlaan, tenminste, dat denk ik nog te weten, daar bij de vuurtoren…

De vuurtoren brand,en wijst hen de weg, naar een veilige haven,naar huis.…

Ik draai de kaleidoscoop om en om, de wonderbaarlijke lamp die als een lantaarn op een vuurtoren ronddraait en nu eens verlicht, dan weer verduistert. Veel is in schaduwen gehuld, veel treedt naar voren uit de coulissen van mijn bewustzijn en verschijnt op het podium van mijn geest onder de helle verlichting van mijn verstand.…

Een cruise toetert door de geul Een rookkolom die afbuigt De schicht van de vuurtoren Als een zweefvliegende schotel Maar dan vleugellam Konden we maar mee…

rondeel (zwarte ibis) een zwarte ibis in de polder van Huisduinen een winter lang in dezelfde sloot die smal was, maar blijkbaar steeds voldoende voedsel bood voor een vogel, zo ver gevlogen en zo groot zie, hoe de vogelaars met verrekijkers door het weiland struinen gaan over het pad tussen vuurtoren en volkstuinen een zwarte ibis in de…

Verberg me in mijn rustige krul die statig groeit en langzaam valt en wordt tot schuim; zit niettemin te waken aan voet van vuurtoren van zestienhonderdvijftig, wit als de nu afwezige wolk. Ik ben in vogel grijs en wit, leeg me in de krachtige krijs van meeuw en schollevaar.…

Het dorp verlaten, de vuurtoren voorbij, onder het fietsen kruipt het water langszij, wind heb ik tegen, strijdvaardig bij vlagen, nog rode daken in regen vervagen Tegen de schemer sla ik zomaar rechtsaf, voor het bereiken van 't Drenkelingengraf, het Pad van Twintig, van duizenden schelpen, die, licht gebroken, mijn peinzingen stelpen…

Vrienden, het zijn nutte zaken Dat er aan het dorre strand Staat een hoog, een vurig baken, Dat gehele nachten brandt. Want als iemand komt gevaren Midden uit de woeste zee Midden uit de stoute baren, ’t Wijst het schip een goede ree. Dit is recht het eigen wezen Van een vroom en achtbaar man Die ten Hemel-waarts gerezen, Voor een baken…

Zolang de beste stuurlui aan wal staan dienen vuurtorens bemand te blijven.…

De branding in de vuurtoren, het ruisen mijn cocon van scharlaken zijde in de wind van eb. Ze waait buiten. adem. Mijn honderd woorden hielden haar. En ik voelde mij begrepen tot ik mijzelf op- sloot, tot mijn middel. Eerst haar zee, golven en nu kust, haar zachte mond- ing zoet mijn water.…

denderen door mijn lijf schreeuwende meeuwen de paniek van verscheurde harten vluchtend door de onvoorstelbare verwoestende nacht ik struikel, een waterige geul dramatische herhaling van de herhaling zout is het water, mijn val slaat een afdruk in het wad opnieuw machteloos verstijvend door kou en herinnering schokkend licht van een vuurtoren…

Foppe gaat naar de luchtmachtbasis in Leeuwarden en op zondagmorgen in een onbewaakt ogenblik stapt hij in een F16 en vliegt er op de automatische piloot naar het pi appartement en gooit er een oranje verfbom op en over Zuidlaren - de kliniek - een geel verfje en over de Oldehove in Leeuwarden een wit met rood verfje zodat het op een vuurtoren lijkt…

Anders mag je niet bij Sproetenkop en Vuurtoren gaan spelen. Zelf vind je het ook niet erg om Schele genoemd wordt. Want het komt van Ingegroeide Teennagel.…

De vuurtoren toverde een nieuwe toekomst van natte gedaanten op het zachte zand. Het was heerlijk om het lichaam van deze strand nimf dicht tegen me aan te voelen. De tocht naar ons hotel ging veel te snel voorbij.…

Golven beuken tegen de vuurtoren en de rabarber boort zich als een heipaal door de deur. De es en de knotwilg buigen zich naar elkaar en fluisteren: daar gaan we dan. In de verte zie ik de alarmsignalen van een schip in nood. Vette zeepalingen vluchten sissend weg. Vogels veranderen van kleur of transformeren zich in vleermuizen.…

Een dergelijke kwaal heeft wellicht als enig voordeel een onontkoombaar herkenningsteken te vormen, als een baken in de nacht, als een vuurtoren die haar stralen in de rondte zendt, een teken dat weinigen in de grauwe massa bij zich dragen, hoewel allen eveneens uniek en uitzonderlijk zijn.…

Niemand heeft in de gaten Hoe ze een winterbed vinden Achter een vermolmde luik Op de vuurtoren lazen wij vreemde tekens Kreten van verf. Kladwerk. Buiten het bereik van ons verstand. Iets dat lijkt op een gebroken ster Een vallende druppel…Bloed? Een hart dat huilt? Nee. Het hoort niet.…