Alle inzendingen over walvis

deze kolos lijkt slank op volle zee zij drijft onder spiegelscherven die vreemd opbollen rond haar kop waar één neusgat gaapt zij niest een stoompluim op haar longen nemen een verse hap voeden het lauwe bloed rondgepompt door die homp een hart van een halve ton dan duikt zij lang en diep want boven vindt zij niets de rugvin - even…

Dan laat de walvis me in de steek, hij duikt onder. Zwemmen moet ik om weer vaste grond onder de voeten te krijgen.…

Het was Emma Petronella geweest die me vertelde dat er later een walvis naar mij genoemd zou worden. Ze had een boek gelezen over een jongetje dat in een walvis terecht was gekomen, door via zijn bek naar binnen te zwemmen toen hij aan het surfen was. En ze had iets van Bjarne in dat jongetje ontdekt.…

De walvis is al zo vaak bijna uitgestorven dat hij ongeloofwaardig wordt.…

Kolkende orkaan Terwijl man en muis vergaan Zingt er een walvis…

Honderd kilogram weegt het hart van een walvis, maar in een ander opzicht is het vederlicht.…

We kunnen de olifant uitroeien, de dolfijn en de walvis. Maar we blijven zitten met de mug.…

Na een paar keer adem te hebben gehaald, duikt de walvis voorgoed de diepten in en laat Nora achter met een vreemd gevoel van melancholie. De enorme hoeveelheid plankton ciseleert het kielzog tot de staart van een komeet. De hemel is een uitbarsting van sterren.…

Maar september in september wat was ik in september alleen eenzaam in een stroming tussen de dode vissen als een blinde walvis.…

Zeemonster CETUS is zeemonster, is grote vis, is walvis; een zoogdier dat net als wij lucht nodig heeft om te ademen en levende jongen baart. Een walvis is direct te herkennen aan de spuitgaten op zijn kop. Walvissen behoren tot de grootste dieren op aarde.…

Een enorme ontplofte walvis, midden in het centrum van een Aziatische stad. Duizenden kilo's rottend en stinkend vlees... Daarvoor moet je in een miljoenenstad wonen, om zoiets te aanschouwen. In ons Belgenlandje stromen al duizenden toeristen naar de kust, om één zielig zeehondje te bekijken. ('t Kan ook een klein walvisje zijn geweest).…

In mijn zwarte vitrinekast met de glazen deuren staat het beeldje, misschien aangeschaft op een rommelmarkt, voorstellende twee volumineuze vissen. ZIJ schonk het mij, ZIJ die nu de "verkorte" weg naar de dood in versneld tempo wenst te bewandelen en zij heeft er ongetwijfeld onze Rubensiaanse vrouwenlichamen mee willen symboliseren die wij vaak overgaven…

in de zonnige soberheid van Porto-Rico wuift Maria de nacht uit haar lakens door het open venster lift de zwaluw mee op het briesje kwinkelend voor de nieuwe dag zo rolt de wind de rotsen af over de grote plas waar soms vissen mee vliegen een walvis zijn staart roert en de wind van richting verandert door de scherpte van een haaievin…

Zoals de zwaardvis gasten verbouwt de dolfijn sierlijk zijn draai vindt de walvis hemels schoon spuit de haai vaak zijn tanden oppoetst de inktvis zee steeds blauw fleurt de schildpad stromingen besurft de vis net veel ziet blijken mens oerouders opgestaan vanuit het diepste diepe der oceanen nóg zolang we het niet helemaal verpesten…

Is het de walvis, dromedaris of het land waardoor ze gaat? Is het de reiger die een stukje meevliegt of de struik die eerst ver, dan dichtbij, tenslotte achterblijft? Nee, zij hoort niet aan de zuidelijke hitte de noordelijke kou de oostenwind of westerstorm en ook niet aan de top die zij uiteindelijk bereikt.…

ze lijdt met vogels in een kooi gevangen ook voor de walvis laat ze menig traan de groene vrede staat bij haar vooraan haar leven is een, dierlijk haast, verlangen naar koesteren van schepsels, naar humaan behandelen van wezens wier belangen voor mensen (wee die gluiperige slangen) al eeuwenlang slechts mondjesmaat bestaan haar liefde…

Mij neem je mee op avontuur door ouderwets verhalenland met scheepsjongen op kruistocht naar een walvis ver in eeuwig ijs. Je schrijft mijn naam zo mooi als niemand, schuin, versierd met vaste krullenhand. Ik zit op schoot en krijg wel tien cent zakgeld om het snoep te kopen wat niet mag.…

En de jonge walvis die lachend uit de blauwe golven springt. Dichter bij hem ben ik nooit meer geweest. Hoi Trawant Bedankt voor je mailtje. Wat leuk dat je dit verhaal nog eens wilt lezen. Ik ben even mijn archief ingedoken en heb het verhaal in de bijlage gevonden.…

De walvis wrong zich in allerlei bochten, bleef aan de oppervlakte zwemmen om lucht te kunnen zuigen. Zou dat helpen? "Wat een zwaar gevoel in mijn buik!" dacht het geweldige, maar arme dier. "Die heel grote zweer in mijn ene zij, gaat er nóg meer pijn van doen!" De walvis wrong zijn lichaam steeds meer, kromp ineen, rekte zich weer.…

daar ga je altijd weer die zin geen land verdedigd of hulp geboden bij overstroming nog geen steentje bijgedragen het spijt me en daar ga je altijd weer die zin voor alles wat ik niet gedaan heb dat ik nooit bovenop een barricade stond te zwaaien met een witte vlag nooit het lef had om me te begeven met gevaar voor eigen leven tussen walvis…

Als de mensch is wat hij eet, lijken we straks op een aangespoelde walvis met veel detail voor een gevoelig kerstmis en willen minimaal op de foto met een hapje uit zijn reet.…

De walvis van ons bewustzijn waart er 's nachts in rond; quasi willekeurig hapt-ie een wolkje hier en een bodemplantje daar, een sappig stukje wier daar, een exotisch visje hier; en op het scherm, onze 3-D bioscoop van interne virtuele werkelijkheid, paradeert een potsierlijke stoet voorbij van Jeroen Boschsche proporties, waar we zelf, uitgedost als…

En ja hoor daar strand hij op een walvis. De boot zit vast en de walvis is ook bedreigd dus ook maar te vriend houden. Dan wordt het ochtend en komt de storm tot bedaren. De regenboog verschijnt aan de horizon en alle dieren leven nog en foppe is moe maar erg blij.…

We geloven nog in bewondering: Kijk hoe de walvis pronkt met zijn staartvin Duizel van de stille kille diepte die hij zoekt. Waar is de manestraal die dwaalt langs de bloemknoppen die speelt met de weerhaan? Het zalig moment komt zomaar als een aardschok of springvloed. De hartslag ontsluiert de begeerte.…

Een geweldig ding, zo groot als een walvis, scheen hem te achtervolgen. Als een waanzinnige liet Joost zijn roeispanen draaien. Wie weet hoe gevaarlijk dat monsterachtige wezen was! Urenlang roeide Joost zo hard hij kon. Dat was wel heel vermoeiend voor de oude man. Maar gelukkig bleek het roeibootje iets vlugger te gaan dan dat monster.…

1. de olifant 2. de bij 3. de walvis 4. de koe 5. de arend 6. de dodo 7. de mier 8. het paard 9. de hond 10. de kat --------------------------------------------------------- * helaas heeft de sympathieke zeehond (genomineerd door een mevrouw uit Pieterburen) het niet gehaald: komt pas op plaats 35. ** de bacterie had een onduidelijke status…

Ergens in de vorige eeuw zat ik met mijn oor in de radio toen een opgewonden reporter kwam met brekend nieuws: ‘Een walvis in de Rotterdamse haven! Ja hij komt nu boven, wat een kolossaal monster, wacht er zit een vlag aan zijn staartvin, wat staat erop? ....’ Ja, de media kunnen er wat van.…

Nee vergissing, ze komt van het sterrenbeeldje Walvis. Een journalist vroeg of Mark Rutte de koningin al had gewaarschuwd. Nee, zei Mark Rutte, die sliep al, maar onze kroonprins Willem heb ik op de hoogte gebracht. En ook de president van Roemenië.…

Mijn vriendje vond de ogen van de walvis zo groot, bijna als vissenkommen zo teder en melancholisch en hulpbehoevend. Vettig en meedogend. Als slagschepen zonder kanonnen bulderden ze door het water en toch stil en zoetjes aan deden ze het.…

Ik heb mij gewenteld in woorden, zoals een drenkeling naar wrakhout snakt, maar ik heb mijn gespierde armen nog en de therapeutische verzen kunnen mij gestolen worden, mijn donkere Jonasjaren zijn voorbij en de lyrische walvis spuugt mij uit. Ik beland in de chaos van de grenzeloze leegte, waar vragen geen mooie antwoorden meer kennen.…