Alle inzendingen over welten

Als ik de Amsterdamse hoofdcommissaris Bernard Welten goed begrijp, hoort dit soort conversaties binnenkort tot de mogelijkheden. Bernard gaat namelijk strenge eisen stellen aan het uiterlijk van zijn mensen.…

In velvet roze welt parelwit een traan Elegantie op. Bloemrijk haar blos Sprankelt`t in zonnegloren Zo liefde verwoordt. Verbergend schoonheid Siert haar glans`t tranendal Door weedom gesmoord.…

Het licht is er warm en rood, in de tuin welt een koele bron. In een hoek staat een oude zeis, op een marmeren bank zit de Dood.…

in de verte lijkt het op een vlucht kan ik er komen de ruimte schijnt er onlosmakelijk verbonden met waarnaar ik op zoek ben het is er licht en onverwacht is het bereik een leegte, door mij opgevuld nu hoort het zo te zijn, wezenloos staar ik in het rond tuimel en verlicht iets welt in mij op en tilt mij over dat éne moment heen…

Bij de gedachte aan Nieuwjaar welt in mij altijd een diepgewortelde universele hartenwens op en wel deze:ik wens een jaar vol onvoorwaardelijke liefde voor alles en allen op Aarde, vol respect voor alles wat groeit en bloeit, vol vrede in de harten, de zielen en de geesten van alle volkeren.…

Reeds bloeit de levensboom en welt het licht uit waterbronnen. Dit einde is het einde niet, de wereld niet genezen, maar Jezus is verrezen.…

Ineens Welt het gevoel in ‘t lichaam op Het is weer tijd Je moet het kwijt de sanitaire stop die je bevrijdt Er is geen onderscheid in Hoog of Laag voor Rood of Groen Gewoon of kouwe kak Ze leiden allemaal aan de zelfde plaag Ze moeten het allemaal doen Op het gemak De rangen en de standen vallen weg Als “het” moet worden uitgevoerd…

Het water welt dichtbij en ver van hier, het wil de bitterheid opnieuw verbannen. De twijg vol botten rijkt omhoog, zij geeft zich eindeloos gewonnen al is het licht niet warm en droog maar droevig klam, vers uit de bronnen. Was dat een zwaluw die daar vloog? Dan hang ik weer mijn ziel te zonnen...…

op een omgewoeld slagveld vindt de kiem de straal door kerven in de zaaddoos welt het melksap dat bewelmt een scharlaken kelk getuigt nog van oud bloed tronend op de harige stengel die onze enkels kietelt de meeldraad waakt draagt een paarse helm aan de voet van het kroonblad een smetvlek, gestolde inkt door gekartelde lippen…

hoofd zich over de gevouwen handen ogen weerkaatsen avondgloed leven drukt zwaar op het gemoed de tijd heeft hem zijn kracht geroofd De mond trekt een droevige lach als gedachten naar zijn Magda gaan die lang geleden al haar ogen sloot hem voorging in een oneindige dood de vreugde meenam uit zijn oude dag De traan die in zijn ooghoek welt…

En telkens welt in mij op het schone, Van de Puszta te Hortobágy. In een Fata Morgana zweeft mijn gedachte Naar U, mijn Puszta te Hortobágy. En naar de lieve Csárda waarin ik danste en lachte Op de Puszta te Hortobágy.…

speciaal nu de schaal zo is vergroot zegt den haag vergeet de niet niet want als den haag niet niet dan blijft alles wat vast moet los van mekaar ook al wordt A-4 steeds meer A-5 zonder niet hoeft het niet de clip niet gewoon niet dan heeft den haag het gewoon ook niet kortom zeg nooit niet niet de regering die niet niet…

Gefluit, geknal, Een schreeuwende pijn Even de ogen open Om dan te verdwijnen, In de mist van eeuwigheid Een kreet in nood Een kreet om hulp Een fractie te laat De sneeuw kleurt rood Een traan welt op Het was een vriend Waarmee ik m’n miserie deelde Waarbij het vele lijden dragelijker werd Iemand die me verstond Die in al het gedonder…

verwarring Een koude bries doet mij rillen De adem stokt Verstijft wacht ik het af De spiegel geeft geen bedrog En wanneer ik mij aanstaar Voel ik hem achter mij Ervaar de zwart omrande nagel Snijdend in mijn wang Hier vraagt geen kalender om uitleg Hier past geen rouw Te aanvaarden is wat rest Angst is mij te gaan En in de ogen welt…

tussen loze duinen welt het water door moeder aarde voor het laatst gekust nog helder, van geen zorg en kwaad bewust een kalme stroom -timide, geen geklater- vervolgt zijn weg langs dromerige straten een pelgrim op zijn doelgerichte reis na Zorgvliet en een vredig oud paleis besluit hij om het daglicht te verlaten z'n diepe dal is nu volkomen…

hun schepping Wenn Gedanken schwirren durch das Herz fliehen Wörter wie zarten Stimmen in einem Buch ohne Geschichten jij zal langs mijn woorden lopen en letters laten binnenglippen in het wezenlijke van een droom op die dag zal jij mijn stilte drinken Wolkengeflüster zwischen erbeben und fassen du und ich in allen Welten…

azuurblauw mijn ogen binnendringt mijn smaakt ontwaakt door stracciatella-ijs dan klopt mijn hart een warmer ritme het landschap danst dan dankt en bidt ze Als door de vroege geur van cappuccino de ranke zeilen langs de kim flaneren de cipressen hun schaduw op het plein draperen een schaterlach galmt van een bambino dan welt…

In jouw ogen welt het groot erbarmen, in jouw liefde wil ik schuilen, warmen. Delen wil ik lief en leed en vragen, voor jou wil ik zijn, jou wil ik dragen. Laat sluimeren nu de vuren die verteren; de hemel zal ons hoeden, de aarde zal ons leren.…

Er welt een zin op, mooi en dicht En regels rijgen zich aaneen De zinnen geven helder licht Een vers geboren als geen een Het tweede vers volgt kort erop De inhoud komt tot atmosfeer De clou verblijft nog in de dop De laatste regels als een speer En nu, het onderwerp ligt vast Het derde vers kost veel meer tijd En heel veel woorden zijn…

Een doffe luchtbel welt op, En wekt de walg in de strot Maar een bondgenoot, een milde beul wurgt het gedrocht Dat de klauwen wet aan de rotsflank. Troost sijpelt binnen Terwijl ik schuif met betekenis Gestold binnen de lijnen van inkt. Zakt de bibberkoorts Maar liever dan met een ijle woordenschat Flirt ik met jou.…

ritselen en de bronst begerig bloeit bezetten beiden een boomstam van het wrede wachten vermoeid En de maan kijkt knikkend toe hoe hun lippen trillen hun harten gillen hun benen willen trappen naar wat hen scheidt ... want als het arme meisje lijdt wordt de jongen zo gekweld dat een wrange witte wassing in wolkjes uit zijn wangen welt…

De woorden vallen vergeefs zwarte moeder aarde toe er kiemt niets er welt niets er groeit niets er bloeit niets er kwelt slechts de klei die ondoordringbaar klit. De zin in iets verbleekt in het zicht van barre jaren die me verweren zonder spijt. De kou van de hemelnacht verbindt miljarden sterren een ijzig kale eeuwigheid.…

je wast jouw handen haren in een wrong speeksel welt achter tanden alles geschikt op het aanrecht van snijplank tot theelepel je bent aan frullen gehecht het schilmes schraapt zaadjes uit de paprika de ui fruit in sissende olie je roert gehakt met een vork rul en grijs in de pan nog wat ontvelde tomaten het laurierblad mag niet…

En een mededogen welt in mij op, een ongekend mededogen om de vrouw, die moeder is en weduwe. Ze vraagt me haar levensgeschiedenis te schrijven en ik kan het niet om mijzelf onduidelijke redenen. Ik laat haar teleurgesteld achter in haar mantel van steen, marmer en pluche.…

En een mededogen welt in mij op, een ongekend mededogen om de vrouw, die moeder is en weduwe. Ze vraagt me haar levensgeschiedenis te schrijven en ik kan dit niet om mijzelf onduidelijke redenen. Ik laat haar teleurgesteld achter in haar mantel van steen, marmer en pluche.....…

Bij Lambiek of oude klare welt weer ‘t Brussels gekommeer. Een dametje met plix en bont en sjakosj van krokodil trekt met patisserie en hond op de klatsj bij Tant’Cécile.…

In mijn ooghoek welt de zoute druppel. Ik vergeet de geur van een aangebrande omelet.…

De grauwe berg bestulpen witter luchten, De nevel welt en sliert over het dal Zijn wijde sluier welks deinende val Verdooft de stad en haar diepe geruchten. En peinzend, in hun zwaar bestoven vachten Rijen de dennen langs des heuvels zoom, Verloren in de winterlijke droom Waaruit zij geen ontwaken meer verwachten.…

handdoek als zweep De wet van de jungle aan mijn kant Terwijl jij Nauwelijks verstoord Verder, onbestemd ver weg Over cijfers en rentevoeten boog Ergens bij een fronsende klant Misschien wil ik wel jouw talent roven De kunst van het overtuigen Met het geduld van de druppel die de steen uitholt Maar mijn stem is het wachten ontwend En welt…

Een nare schreeuw welt op uit zijn keel, maar een krachtige haal met een voorpoot doet de man verstommen. Een zucht ontsnapt aan zijn longen. Zijn ogen vallen dicht. Tijger schiet ophoog, realiseert zich zijn fout te laat, de man was niet alleen. Hij spant zijn spieren, springt… Tijger heeft nooit de grond meer onder zijn poten gevoeld.…