Sylvia's Mother
dagcolumn
4.6 met 5 stemmen
209 Onlangs is Dennis Locorriere overleden. Hij was één van de zangers en oprichters van de Amerikaanse band Dr. Hook and the Medicine Show, o.a. bekend van het nummer ‘Sylvia’s Mother.’ Ik heb iets met dat lied. Ik hoorde het voor het eerst toen het in 1972 in de Top 40 binnenkwam en ik vond het als twaalfjarig jongetje meteen prachtig. En dat vind ik nog steeds. Ik denk dat het komt omdat het nummer geloofwaardig is en die geloofwaardigheid wordt vooral veroorzaakt door de tekst. De…
VOLWASSEN
column
3.0 met 2 stemmen
33 Volwassen zijn. Ze beloofden ons vrijheid. Ze zeiden: als je straks groot bent, bepaal je alles zelf. Je mag eten wat je wilt, gaan waar je wilt, zijn wie je wilt.
Wat ze er niet bij zeiden, was dat die vrijheid een dun laagje vernis is over een diepe, gitzwarte put van logistieke ellende.
Mijn leven is inmiddels voor tachtig procent een mentale exercitie in wachtwoordbeheer. Mijn hoofd is een kerkhof van variaties op de naam van mijn eerste hond, een jaartal en een uitroepteken. Elke ochtend…
Waarom herinneren wij onze toekomst niet?
beschouwing
2.0 met 1 stemmen
24 Wij herinneren onze toekomst niet omdat wij leven in een bewustzijn dat zich hecht aan wat reeds heeft plaatsgevonden. Herinnering is een beweging achterwaarts: een terugslag van de tijd die zich in ons heeft vastgezet als vorm, verhaal en spoor. De toekomst daarentegen is nog ongevormd - een stille ruimte zonder contouren, een veld dat zich pas opent wanneer wij ernaartoe bewegen. Wat geen vorm heeft aangenomen, kan niet worden opgeslagen; wat nog niet is gebeurd, kan niet worden…
Verwijdering en hereniging
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
25 Zo zal ik me, ook in late jaren, onze spaarzame ontmoetingen blijven herinneren. Het licht van je ziel zal doven, eerder dan dat van mij. Jouw beeltenis zal bij me blijven, zal me blijven vergezellen, jouw beeltenis die ik nooit kon naderen, die ik nooit kon kennen. Zo kort vergezelde je mij, mijn allerliefste zus. Als een schim zul je me passeren tot je leven tot het verleden behoort, tot het afscheid komt
autobiografie
4.0 met 1 stemmen
32 De zesendertig jaar oude Berend Pierkool uit de stad Utrecht had een tweede schilderwerk van Bjarne gekregen om te exposeren in zijn kantoorruimte. Het was een schilderwerk geïnspireerd door een lied van de Amerikaanse singer-songwriter Gram Parsons. Gram Parsons ( 5 november 1946 – 19 september 1973) was een Amerikaans countryzanger.
Zilver en grijs tinten, schaduw in een ruige textuur. Moniek Schulten, een vriendin van Berend was door het werk gecharmeerd en ze kocht het schilderwerk van…
In het spoor van de antiheld (5) Goos
verhaal
2.5 met 2 stemmen
40 Vervolg van In het spoor van de antiheld (4)
Disclaimer: Wat volgt is satire. Overeenkomsten en gelijkenissen met bestaande situaties en personen berusten op toeval. Ofschoon fictief, dienden authentieke voorbeelden als inspiratie.
Goos ontketende op gevorderde leeftijd nog een…
Itamar Ben-Gvir: van god los...
bewering
5.0 met 1 stemmen
25 Hulde voor de mensen uit een veertigtal landen die de Gazanen met hun boottocht een hart onder de roem wilden steken.
Hoon voor de Israëlische regering die tegen het internationale zeerecht in de boten heeft laten enteren.
Mijn gevoelens van diepe verontwaardiging, afkeer, walging van het optreden van de Israëlische minister Itamar Ben-Gvir die de idealistische actievoerders probeerde te vernederen op een wijze die helaas tekenend is voor het beleid van Israël. Van god los...
Laatste nieuws:
Helaas kon onze nieuwe provider een forse storing dit weekeinde niet voorkomen.
Onze verontschuldiging hiervoor.Redactie, 07-10-2025
De site wordt vanaf dit weekeinde gehost bij een andere provider.
Kleine storingen zijn niet uit te sluiten.Redactie, 22-09-2025
Paulien Cornelisse Boekenweekessay
'Hèhè', schrijft Paulien Cornelisse in haar Boekenweekessay voor de 90ste Boekenweek. Over wat we zeggen zonder dat we het doorhebben. Want wat betekent 'eigenlijk' eigenlijk? Femke van der Laan spreekt Paulien in Nooit Meer Slapen over hèhè en alle kleine woorden die onze zinnen gezelliger, eerlijker en Nederlandser maken.
Hè als komma
We proppen onze zinnen gedachteloos vol met op het eerste gezicht nutteloze woorden. Tot Pauliens grote vreugde. Ze probeert te achterhalen waarom we dat doen, want er is nooit echt onderzoek naar gedaan. "Jammer, maar dat bood me natuurlijk de gelegenheid om dan zelf te zoeken wat dat kan betekenen." Ze kwam erachter dat ze elk leesteken met een hè kan vervangen. "Waar een komma staat, kan je ook hè zeggen. Met die hè kijk je of je gesprekspartner nog wel luistert en of we hetzelfde vinden. Je straalt uit dat het er ook toe doet wat de ander ervan vindt."
Sfeermakers
De woorden die we gebruiken om een zin vriendelijker te maken, zijn woorden maken volgens Paulien het Nederlands Nederlandser. Ze noemt het sfeermakers. "Als ik zeg geef dat boek nou maar eens even hier, klinkt het minder bot dan zonder die even. Over veel van wat we zeggen denken we niet echt na. We geven woorden aan onze gedachten.
Tussen hersenen en mond worden er nog woorden bij gegooid die misschien niet nodig zijn om een boodschap over te brengen. Maar ze zijn wel belangrijk om de boodschap een beetje prettig te verpakken." Dat prettige ziet Paulien als een spanningsveld waar Nederlanders in leven. "Nederlanders vinden het belangrijk dat het gezellig, maar ook dat het eerlijk is. Daar wordt de hele tijd tussen geschipperd. Daarom zijn die extra woorden nodig."
In de wachtkamer
We zijn een volk van hèhè en volgens Paulien zijn er meerdere betekenissen van hèhè. "'Hèhè, meneer komt ook nog eens aanzetten' en hèhè na een inspanning als een gezamenlijk evalueren." Maar dat bestaat bijvoorbeeld in Engeland of Frankrijk absoluut niet. "Hèhè kan ook een gespreksopener zijn, zegt Paulien. "Bijvoorbeeld in de wachtkamer van de dokter. Het is een heel subtiele manier om te laten weten dat je openstaat voor een gesprek. Iemand kan dan iets zeggen, maar je kan ook pijnloos afhaken."
Bron: www.nporadio1.nl
Karel Jong, 11-03-2025
Philip Dröge wint de Taalboekenprijs 2024 met De Tawl.
Hoe de Nederlandse taal (bijna) Amerika veroverde, ‘een journalistiek geschiedenisboek dat je meesleept als een roadmovie’!
De jury:
‘De schrijver neemt je mee op zijn zoektocht (op de fiets, naar goed Hollandse gewoonte) naar de sporen die het Nederlands in Amerika heeft nagelaten sinds onze taal daar in de zeventiende eeuw werd geïntroduceerd door Nederlandse en Vlaamse kolonisten. Toen “Nieuw Nederland” later verkocht werd aan de Engelsen, begon de neergang van “de Tawl” (zoals de plaatselijke variant van het Nederlands genoemd werd) — een proces met een onvermijdelijke afloop, dat toch nog tot in de twintigste eeuw geduurd heeft. Pas in 1962 werd met het overlijden van de laatste spreker de taal definitief tot zwijgen gebracht.
De jury prijst het boek om zijn originaliteit en om en de lichtvoetige toon. Het leest als “een journalistiek geschiedenis-boek dat je meesleept als een roadmovie” — het verhaal van een man op een fiets op zoek naar een taal. Het is geschreven door een rasverteller, die het verslag van zijn zoektocht doorspekt met verrassende taalweetjes. Hij brengt taalkundige inzichten op een prettige manier voor het voetlicht, terwijl de rode draad – hoe het Nederlands zich handhaafde en ten slotte toch verdween – de lezer tot het eind toe meevoert.
Redactie, 06-10-2024
Bezig met laden
Meer laden...