In de bostuin van ons vakantiehuis krijgen we dagelijks reeën op bezoek. Een groot genot natuurlijk. Meestal zijn ze met ze tweeën en meestal komen ze halverwege de ochtend. Mijn vrouw en ik zijn er een beetje op gaan rekenen en we zijn gaan vermoeden dat ze een vaste route rond een bepaald tijdstip hebben. Afgelopen zaterdag waren we dus een beetje verbaasd toen ze maar liefst drie keer op visite kwamen. Gewoonlijk blijven ze een minuut of tien waarin ze wat verse blaadjes van struiken en…

In de tram luister ik naar een interview met kunstenaar Piet Paris. Ik heb de naam weleens gehoord en weet dat hij mode tekent, maar verder? Paris heeft een aarzelende, kwetsbare stem en klinkt eigenzinnig. Met een lichte hapering formuleert hij eindeloos zijn zinnen.
Dan wijdt hij lyrisch uit over de borstplaat van de vrouw, en oh, de tepelhof, ook al zo’n prachtig woord. De interviewer valt hem bij. Een lofzang op de vrouwenborst, och jongens toch. Ik moest lachen, maar de ernst waarmee hij…

Voordat wij onszelf als een afzonderlijk ik ervaren, zijn wij een zachte trilling in het grote weefsel van het bestaan, een beweging zonder naam die nog niet weet waar zij begint of eindigt. Wij liggen als een golf in de oceaan die zichzelf nog niet als golf herkent, slechts als water dat zich laat dragen door een ritme dat de tijd heeft voortgebracht. In die eerste, woordloze ruimte is er geen grens, geen binnen en geen buiten, alleen een openheid die alles omvat en niets uitsluit. Bewustzijn…

En zo zaten we vaak bij je venster in je stoelen met flessengroene bekleding en met planten tussen ons in op een tafeltje die je altijd zorgvuldig koesterde en verzorgde.
Vanuit de verte daalden bundels licht op ons neer. Werden deze ons gezonden om onze geest te verlichten bij de min of meer filosofische gesprekken die we voerden?
Je doorstond mijn fervente en langdurige verering die je niet kon of wilde beantwoorden geduldig en ondanks alles met veel mededogen. In het verre land zul je niet…

Terwijl ik rond schuif achter een veel te grote kar in een drukke supermarkt, word ik overvallen door een bekend gevoel. Ik vind het vermakelijk om te zien hoe mensen zich gedragen in een overvolle ruimte. Alsof ze allemaal de enigen zijn.
Het is zaterdagmiddag. Ik laat iedereen de ruimte die hij nodig heeft en zit lekker in mijn vel. Sinds de eenzame periode rondom corona voorbij is, heb ik deze vertederende gevoelens voor mensen. Ze zijn zo grappig!
Als ik een blik werp op de vooruitgang bij…

Ze liggen op het tapijt in Nicks kamer. De muziek staat zacht, een baslijn die onder hun woorden doorloopt.
Zijn moeder roept beneden dat het bijna tien uur is.
Hij roept terug dat hij het heeft gehoord, zonder zijn ogen van Lena af te halen.
Zijn hand glijdt onder haar haar en hij schuift dichterbij, tot zijn mond bijna de hare raakt, terwijl haar vingers aan de rand van haar coltrui plukken, keer op keer, en ze haar blik langs zijn schouder laat glijden.…

Ik zit vanmiddag om 16.30 uur op het puntje van mijn stoel voor de nationale juichbuis om te kijken of ús Femke in de eerste rit op de 1500 meter zonder concurrent (ze kan dus niet omver gereden worden!) haar tweede gouden medaille gaat behalen met een Olympisch record! Met een tijd waarop de andere rijdsters hun schaatsen bot gaan rijden.
Natuurlijk kan Marijke Groenewoud uit haar slof schieten in rit 7 (maar van haar verwacht ik veel meer bij de massastart) en kan een goed gemotiveerde…