Ego als zelfrijzend deeg

De mens lijkt te groeien, maar niet altijd in wijsheid of diepgang. Wat vooral toeneemt, is zichtbaarheid. Het ego is als rijzend deeg dat steeds meer ruimte inneemt. In een wereld waarin sociale media en prestaties centraal staan, wordt het steeds belangrijker om jezelf te laten zien. Maar deze drang tot profilering levert zelden een rijker leven op. Vaak is het vooral een manier om leegte te vullen en onzekerheid te maskeren.

Alles is tegenwoordig persoonlijk gemaakt. Meningen zijn niet gewoon standpunten meer, maar identiteiten. Twijfel wordt gezien als gebrek, maar terughoudendheid kan waardevol zijn in een tijd waarin iedereen voortdurend zendt. Zichtbaarheid mag dan belangrijk zijn, maar luisteren en bescheidenheid zijn minstens zo betekenisvol.
Volg me, like me, bevestig me. Elk moment moet betekenis hebben, elk gevoel moet een podium krijgen. Stilte is verdacht of ongemakkelijk geworden. Stilte voelt als een lek in ons verhaal, dat we haastig dichten met woorden, beelden en prestaties. In de stilte dreigt de confrontatie met wie we zijn zonder publiek.

Het ego is een project dat we onderhouden. We poetsen het op, optimaliseren het, noemen dat ‘zelfzorg’ of ‘authentiek zijn’. Maar wie zijn huis volledig volbouwt, houdt geen ruimte meer over om erin te wonen. In een wereld die constant vraagt wie je bent, wat je bijdraagt en waarom je ertoe doet, voelt onzichtbaarheid als verdwijnen. Deze expansie vreet aandacht en erkenning, en ruimte die wordt onttrokken aan het vermogen om te luisteren, af te zien, niet te weten. Aan het vermogen om niet het middelpunt te zijn. Een vriend vertelde me onlangs dat hij een jaar lang geen mening had gegeven over iets waar iedereen een mening over had. ‘Het voelde,’ zei hij, ‘alsof ik niet meedeed. Maar ook alsof ik eindelijk mezelf terugkreeg.’

De ironie is dat deze opgeblazenheid voortkomt uit pure onzekerheid. Het is een leegte die niet verdragen wordt. Daarom bouwen we een imago, een profiel, een ‘ik’ dat koste wat kost overeind moet blijven. Hier ligt de kern van onze collectieve vermoeidheid. Niet het tempo put ons uit, maar de slopende noodzaak om voortdurend iemand te moeten zijn.
Toch mogen we niet vergeten dat kleiner worden ook een optie is. Onopvallend, stil, oningevuld. We hoeven het verlangen om gezien te worden, niet helemaal los te laten, maar door af en toe bewust te kiezen voor stilte, voor het niet-weten, ontstaat er ruimte om echt te leven in plaats van geleefd te worden. Het is een uitdaging, maar het erkennen van deze spanning is een eerste stap.

Biografie van deze schrijver

ego onzekerheid social media

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 1 stemmen 9