Op de familiefoto, gemaakt ter gelegenheid van het kloosterfeest van onze tante nonneke, zijn allen nog vertegenwoordigd en ook oom André, de voormalige echtgenoot van tante Marianne. Al vroeg moest hij zijn leven inwisselen voor de eeuwigheid. Tijdens het genoemde feest stelde hij mij de wegens mijn onnozelheid en jeugd destijds onbeantwoordbare vraag…

Al sinds lange jaren valt het weldadige zonlicht tijdens de middaguren binnen in mijn bescheiden maar zozeer geliefde woning. Een bundel van stralen gaat uit van het hemellichaam dat schijnbaar onbekommerd aan de hemel rondwentelt en dat dagelijks haar cirkelgang voltooit. De wolkenformaties - oranje, blauw en roze - verschijnen en verdwijnen.…

Voor de muur van de oude kapel, die geen dienst meer doet, doorschoten met langwerpige ramen als holle spelonken, zitten de gearmde vrienden. Kennen hun harten de tomeloze bloei van de liefde en van de vriendschap of zijn deze doods, verlaten en dor als woestijngrond waarop geen gras meer kan groeien?…

Achter de counter van de koffiecorner van het Twee Steden Ziekenhuis is het steeds een drukke bedoening. Het is alsof de medische zorg en zorgzaamheid zich uitgebreid heeft en je wordt voorkomend en uiterst vriendelijk behandeld. De grote hal van het ziekenhuis waarin het standbeeld, dat een gevleugelde engel verbeeldt, kennelijk de wederopstanding…

Een steen, geworpen in een vijver, laat kringen na; kringen die wijder en wijder worden door de tijd. Zo gaan de kwetsuren, de diepe verwondingen en het verdriet tot het verleden behoren.…

De zitting in de gymzaal, gedurende lange jaren het toneel van onze lichamelijke exercities, vond haast onverwacht plaats. Onze trotse ouders waren uitgenodigd en gaven acte de présence Sommige scholieren gingen op de foto met het verworven diploma in de hand. Allen passeerden de lange tafel waarachter de leraren hadden plaatsgenomen en schudden hen…

In de nabijheid van de oude Ringbaan Oost is mijn geboortegrond. In een van de omringende straten staat mijn dierbare geboortehuis en daar woonde ik eens met vader en moeder, tante, ooms en oma. En in de voorkamer van ons chique pand, aan weerszijden van de marmeren schouw, hingen de Engelse schilderijen, gesigneerd met de naam Robertson van de onbekende…

Het Twee Steden Ziekenhuis kent een binnenplaats waarop men uitkijkt vanaf een van de gangen met een spaarzame, luttele begroeiing van enige gewassen en vegetatie. Het lijkt me bezwaarlijk te veronderstellen dat deze misplaatste en verwaarloosde tuin - die men ondanks alles zou kunnen betitelen als hortus botanicus of hortus conclusus - de vele slachtoffers…

De Oisterwijksebaan vormt met haar bebouwing een bocht en mondt uit bij de lage brug over het Wilhelminakanaal. Iets verder tref je als vanouds Café Zomerlust aan, al in het groene buitengebied en als het ware de toegang of entree tot Landschapspark Moerenburg dat zich uitstrekt als een gastvrije en groene natuurlijke oase voor Tilburg en de Tilburgers…

Het poëziealbum dat op de plastic kaft afbeeldingen draagt van vrolijke, lieflijke vlinders bewaar ik tot op de dag van vandaag in een lade van het oude eikenhouten bureau. Mijn moeder en buurvrouw, vriendinnen en klasgenoten schreven er de enthousiaste en vurige regels van hun jeugdige poëzie in die in hun latere leven slechts zelden opgevolgd en vervolmaakt…

In die tijd koesterde oma mijn portret van jonge vrouw op haar dressoir in de bejaardenwoning. Mijn schoonheid had me nog niet in de steek gelaten en op de foto hing mijn lange, krullerige haar elegant langs mijn hoofd. De uitdrukking op mijn gezicht, dat getekend werd door de dominante, rechte streep van de mond, was bedachtzaam maar besluitvaardig…

Het was 1962. De wereld en het Leypark dat altijd al grenst aan de wijk ¨Fatima¨ was zonbeschenen. En niet voor het eerst stond de wereld op zijn kop door de crisis rond Cuba. En toen is onze moeder met ons, haar kinderen, gevlucht naar het Leypark alsof daar - of all places - beschutting en bescherming zouden zijn te vinden tegen de extreme en monsterlijke…

In die jaren kwam van tijd tot tijd de voddenman in onze straat met zijn wagen en dan was het feest want wij, kinderen nog, kregen dan steevast een speelgoedje in ruil voor de geleverde vodden. We bezaten niet veel en waren tevreden met weinig en graag zou ik terugkeren naar die jaren van onschuld....…

Beste Jan Smit, Vanmorgen las ik het nieuws dat u gaat scheiden. Dat stond daar vrij prominent, tussen berichten over oorlogen, raketten, diplomatieke ruzies en andere zaken die doorgaans als wereldnieuws worden aangemerkt. Dat is op zich al een prestatie. Niet dat ik u die scheiding gun , integendeel , maar het is toch knap dat een huwelijk…

Wij bezitten een brij tussen onze oren, een weke en glibberige massa, roze of grijs gekleurd, die op wonderlijke en mysterieuze en zelfs door wetenschappers en filosofen niet te ontraadselen en voorgoed onbegrepen wijze communiceert en uitwisselt met de etherische, vluchtige, ongrijpbare en zweverige gedachten, redeneringen en gevoelens die, figuurlijk…

Wanneer men zich posteert voor het pand van de zaak van Antoon de Jong aan de Korvelseweg heeft men desgewenst het uitzicht op een verdieping die men ondanks alle pogingen daartoe niet kan bewonderen. De vale, roestbruine ramen van dit onzalig te noemen pand laten geen licht door. De verdiepingen van dit gebouw zijn helaas op ongelukkige, desastreuze…

Onze stadsbussen en onze interlokale bussen zetten als vanouds koers naar het naburige dorp Dongen. Ze passeren op dit traject de oude speeltuin, een oord van plezier en een oase voor de kinderen van West, die daar welhaast onvermoed en stil met haar kleurige toestellen - de glijbaan, de draaimolen en de andere attracties - tussen het geboomte, de hoge…

De Fatimastraat in Tilburg mondt sinds jaar en dag uit in de Caspar Houbenstraat, die de wijk Jeruzalem met haar krijtwitte huizen doorsnijdt. Daar was ook eens, lang geleden, de kapperszaak van meneer Hamburg waar ons steevast een bloempotkapsel werd aangemeten waarmee we bezwaarlijk konden verschijnen. En naast de zaak van meneer Hamburg waren…

In dat jaar stapten parmantige, roze flamingo's, ongetwijfeld geleend van het nabijgelegen Dierenpark, rond in het door glazen wanden omgeven atrium van de Katholieke Hogeschool. Dit alles om de feestelijke verwelkoming van nieuwe studenten kracht bij te zetten. In jeugdjaren had ik al eens samen met mijn ouders het lage, bakstenen hoofdgebouw van…

Een kat is een eigenzinnig trots dier, zo werd mij steeds verteld. En zo was ik gewaarschuwd dat ik niet zou moeten proberen de kat van onze buren af te richten. We hadden in die tijd een zilverkast, een erfstuk, met glazen ruitjes waarachter zich glaswerk en serviesgoed bevonden. Toen ik eens in een fauteuil zat voor genoemde kast sprong de kat op…