Niets vervelender dan mensen die tegen jou zeggen: "Dat is nou zóóó typisch jij."
Dat lijkt op het eerste gezicht een sympathieke opmerking waarbij niets kwaads wordt bedoeld.
Toch zit er een laagje achter die opmerking. Een kleinerend laagje in een opmerking, verpakt in een vrolijk nep lachje.
In feite is het een opmerking die jou definitief in een hokje plaatst: die vent die altijd zonodig buiten de kudde moet lopen en altijd alles anders doet dan de rest van de kudde.…

De angst die zij niet lijken te voelen, geven ze aan mij.
Vooral op de fiets.
Ik zie steeds vaker jonge mensen al fietsend op hun telefoon kijken. Niet rustig onderweg, met één hand aan het stuur en af en toe een blik op het scherm. Nee, ze fietsen alsof ze onderweg zijn naar een afspraak met de zwaartekracht.
Laatst kwamen er twee jongens op een fatbike voorbij, samen goed voor een snelheid waar mijn fiets niet eens van durft te dromen. Ze keken allebei op hun schermpje. Ik hield mijn adem…

Er zijn plekken waar de tijd niet verdwijnt, maar vertraagt, alsof hij even wil kijken wat de mens daar heeft achtergelaten. Villa Zonnehoek is zo'n plek. Zij staat niet simpelweg aan een straat, maar aan een rand van licht, in een wijk waar de zee nog hoorbaar is in de bladeren van de bomen en waar de middagzon zich graag nestelt in het rode baksteen. Het huis oogt niet gebouwd, maar gegroeid - alsof het zich langzaam uit de grond heeft verheven, op zoek naar een vorm die al in de aarde…

Bij Tandartsen Zuid, gevestigd in een alternatief kantoorpand op een industrieterrein, verwelkomt een fraai boeket, samengesteld uit houterige takken en feeërieke zomerbloemen, opgesteld in een grijze glanzende vaas op een tafel in de hal van dit pand, al de patiënten.
In één van de behandelkamers zul je je uit moeten strekken op de chaise longue van de tandarts met vier mintgroene lampen boven je hoofd.
Nu laat mevrouw de tandarts al snel de zware drilboor uit haar instrumentarium op je…

Zaterdag 17 januari 2015: Het weinige winterlicht dat door de kleine ramen van het atelier naar binnen sijpelde, maakte de leegte op de muur pijnlijk zichtbaar. Waar gisteren 'De kleine wandelaar' had gehangen, restte nu slechts een schone, stofvrije rechthoek op de wand. Bjarne stond er met een mok zwarte koffie naar te kijken. Zijn ogen warm van de korte, onrustige nacht waarin de zinnen van Emma Petronella door zijn hoofd waren blijven spoken.
Zijn computer stond nog aan op het grote bureau.…

We zijn mensen die gewend raken aan heel veel dingen en in dit geval aan bepaalde producten want wat wil het geval: het vloeibare ontbijt van hem: daar werd ineens bij de sinaasappel de smaak framboos toegevoegd met als resultaat dat we weer op zoek moesten naar een nieuwe ontbijtsoort, best nog wel een crime en al maakte ik contact met de leverancier, het haalde niks uit, bleven twee smaken en dus stapte hij eraf! Inmiddels is er een alternatief maar dat had dus heel wat voeten in de aarde (…

De kans dat Femke Broeders-Bol vanavond op de 800 meter goud gaat halen, schat ik op 80%.