Onrecht bestrijden of het goede doen?
dagcolumn
4.0 met 4 stemmen 
157 Judith Shklar gaat ervan uit dat de mens niet deugt. Dit is precies het tegengestelde uitgangspunt van dominee Rutger Bregman die juist stelt dat de mens wel deugt.
Beiden hebben gelijk. Shklar kan weten dat de mens niet deugt. Ze is geboren in Riga met rijke ouders in het onafhankelijke Letland van tussen de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Nadat het land was veroverd door het Stalinistische Rusland, of Sovjetunie, zo u wilt, raakte de familie in de problemen. Daarna kwamen de Duitsers Letland…
DE ANGST VAN HET WETEN
column
3.0 met 2 stemmen 27 Het is vrijdagmiddag en ik sta in de rij bij de biologische supermarkt. Voor me staat een man met een canvas tas waarop staat dat hij de wereld wil redden. Hij rekent een doosje blauwe bessen af waar je normaal gesproken een kleine tweedehands auto voor verwacht. Zijn vingers trillen een beetje. Niet overdreven, maar genoeg om te zien dat hij ergens last van heeft. Kan kou zijn, maar dat is niet zeker.
Hij kijkt om zich heen zoals mensen kijken die te veel weten. Alsof er elk moment iets kan…
Na de filmroem eerloze armoede
beschouwing
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 26 (voor Hella Moja (1896 - 1951))
Jij bent geboren als Helene Gertrud Schwerdtfeger op 18 januari 1896 in Cienin Zaborny, Polen. Jouw Pools-Joodse achternaam was Mojzeszczyk. Er wordt ook gezegd, dat jij op 2 februari 1890 of 16 januari 1892 in Königsberg bent geboren. Jij was van Joodse afkomst en op jonge leeftijd verloor jij jouw ouders. Jij werkte als schrijfster en vertaalster (Pools/Russisch) voor de Deutsche Presse-Korrespondenz in Hannover en voor de uitgeverijen Ullstein en Scherl. Jij…
De Engelse schilderijen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen 23 In de nabijheid van de oude Ringbaan Oost is mijn geboortegrond. In een van de omringende straten staat mijn dierbare geboortehuis en daar woonde ik eens met vader en moeder, tante, ooms en oma. En in de voorkamer van ons chique pand, aan weerszijden van de marmeren schouw, hingen de Engelse schilderijen, gesigneerd met de naam Robertson van de onbekende kunstenaar.
Op de genoemde schilderijen zag je indrukwekkende oprijzende landhuizen en op de voorgrond elegante, gezwinde, grijze windhonden…
autobiografie
4.3 met 3 stemmen 85 Via het internet kwam Bjarne Gosse steeds met nieuwe correspondentievrienden in contact.
Terwijl hij nadacht over een antwoord aan Mukhammad uit Kazachstan verscheen er weer een jongeman uit Kirgizië, uit de stad Bisjkek. Dezelfde plek waar ook Yuriy, waar hij geen contact meer mee had, vandaan kwam. Bjarne noemde de man Lalaki Intumwa.
Lalaki schreef over de zomers in zijn land en over zijn vader die hij op zijn achttiende levensjaar had verloren. Het waren gevoelige woorden uit een land met…
De echo- koelkast en de stoere meiden
verhaal
3.3 met 3 stemmen 69 Hoe blij kun je zijn, met de kleine ( nou ja klein!) dingen die men voor je doet? Wel, het is zo dat we dus echt zelf geen wekelijkse boodschappen meer kunnen doen en nou weet ik wel dat er talloze manieren zijn om je spullen in huis te krijgen, maar weet je, ik wil graag juist die spullen hebben die je nou eenmaal in diverse winkels haalt en dus: zijn er een paar meiden waarvan mijn eigen kind er eentje is- die weten wat ik normaal in huis heb?
Het is dan feitelijk een kwestie van een briefje…
Verontschuldigingen aan de Molukse gemeenschap
bewering
4.0 met 2 stemmen 21 Terecht heeft Dries van Agt voor zijn dood erop aangedrongen dat de koning (dus de regering) de Molukkers verontschuldigingen aanbiedt voor het massale leed dat de Molukkers in de jaren na 1945 door de Nederlands Overheid is aangedaan.
Een gedegen historisch onderzoek laten uitvoeren zou misschien nog meer bijdragen aan genoegdoening van onze Molukse medeburgers dan vrijblijvende excuses.
Laatste nieuws:
De site wordt vanaf dit weekeinde gehost bij een andere provider.
Kleine storingen zijn niet uit te sluiten.Redactie, 22-09-2025
Paulien Cornelisse Boekenweekessay
'Hèhè', schrijft Paulien Cornelisse in haar Boekenweekessay voor de 90ste Boekenweek. Over wat we zeggen zonder dat we het doorhebben. Want wat betekent 'eigenlijk' eigenlijk? Femke van der Laan spreekt Paulien in Nooit Meer Slapen over hèhè en alle kleine woorden die onze zinnen gezelliger, eerlijker en Nederlandser maken.
Hè als komma
We proppen onze zinnen gedachteloos vol met op het eerste gezicht nutteloze woorden. Tot Pauliens grote vreugde. Ze probeert te achterhalen waarom we dat doen, want er is nooit echt onderzoek naar gedaan. "Jammer, maar dat bood me natuurlijk de gelegenheid om dan zelf te zoeken wat dat kan betekenen." Ze kwam erachter dat ze elk leesteken met een hè kan vervangen. "Waar een komma staat, kan je ook hè zeggen. Met die hè kijk je of je gesprekspartner nog wel luistert en of we hetzelfde vinden. Je straalt uit dat het er ook toe doet wat de ander ervan vindt."
Sfeermakers
De woorden die we gebruiken om een zin vriendelijker te maken, zijn woorden maken volgens Paulien het Nederlands Nederlandser. Ze noemt het sfeermakers. "Als ik zeg geef dat boek nou maar eens even hier, klinkt het minder bot dan zonder die even. Over veel van wat we zeggen denken we niet echt na. We geven woorden aan onze gedachten.
Tussen hersenen en mond worden er nog woorden bij gegooid die misschien niet nodig zijn om een boodschap over te brengen. Maar ze zijn wel belangrijk om de boodschap een beetje prettig te verpakken." Dat prettige ziet Paulien als een spanningsveld waar Nederlanders in leven. "Nederlanders vinden het belangrijk dat het gezellig, maar ook dat het eerlijk is. Daar wordt de hele tijd tussen geschipperd. Daarom zijn die extra woorden nodig."
In de wachtkamer
We zijn een volk van hèhè en volgens Paulien zijn er meerdere betekenissen van hèhè. "'Hèhè, meneer komt ook nog eens aanzetten' en hèhè na een inspanning als een gezamenlijk evalueren." Maar dat bestaat bijvoorbeeld in Engeland of Frankrijk absoluut niet. "Hèhè kan ook een gespreksopener zijn, zegt Paulien. "Bijvoorbeeld in de wachtkamer van de dokter. Het is een heel subtiele manier om te laten weten dat je openstaat voor een gesprek. Iemand kan dan iets zeggen, maar je kan ook pijnloos afhaken."
Bron: www.nporadio1.nl
Karel Jong, 11-03-2025
Philip Dröge wint de Taalboekenprijs 2024 met De Tawl.
Hoe de Nederlandse taal (bijna) Amerika veroverde, ‘een journalistiek geschiedenisboek dat je meesleept als een roadmovie’!
De jury:
‘De schrijver neemt je mee op zijn zoektocht (op de fiets, naar goed Hollandse gewoonte) naar de sporen die het Nederlands in Amerika heeft nagelaten sinds onze taal daar in de zeventiende eeuw werd geïntroduceerd door Nederlandse en Vlaamse kolonisten. Toen “Nieuw Nederland” later verkocht werd aan de Engelsen, begon de neergang van “de Tawl” (zoals de plaatselijke variant van het Nederlands genoemd werd) — een proces met een onvermijdelijke afloop, dat toch nog tot in de twintigste eeuw geduurd heeft. Pas in 1962 werd met het overlijden van de laatste spreker de taal definitief tot zwijgen gebracht.
De jury prijst het boek om zijn originaliteit en om en de lichtvoetige toon. Het leest als “een journalistiek geschiedenis-boek dat je meesleept als een roadmovie” — het verhaal van een man op een fiets op zoek naar een taal. Het is geschreven door een rasverteller, die het verslag van zijn zoektocht doorspekt met verrassende taalweetjes. Hij brengt taalkundige inzichten op een prettige manier voor het voetlicht, terwijl de rode draad – hoe het Nederlands zich handhaafde en ten slotte toch verdween – de lezer tot het eind toe meevoert.
Redactie, 06-10-2024
Schrijfwedstrijd de Raadselige Roos van Literair Café Venray
De 32ste editie van de Raadselige Roos, de schrijfwedstrijd voor amateur-schrijvers uit Nederland en Vlaanderen van Literair Café Venray is van start gegaan. Wij nodigen iedereen, die van schrijven houdt, uit (weer) deel te nemen.
Dit kan door een verhaal in te sturen vóór 1 januari 2025.
Het thema voor deze editie is ‘stromen’ en is verplicht voor alle inzendingen.
De schrijfwedstrijd de Raadselige Roos is bedoeld voor iedereen, die graag een prozaverhaal wil schrijven en biedt de deelnemers een podium om hun literaire werk door een deskundige jury te laten beoordelen en met dat van andere schrijvers te vergelijken.
Het ‘Reglement Raadselige Roos 2024-2025’ vindt u op: www.literaircafevenray.nl, onder webpagina ‘Raadselige Roos’.
De spelregels in het kort: uw verhaal bestaat uit minimaal 500 tot maximaal 1500 woorden. Het mag niet eerder gepubliceerd zijn en moet in het Nederlands geschreven zijn. De inzendingen kunnen uitsluitend volgens de spelregels en per e-mail worden ingezonden naar: raadseligeroos@literaircafevenray.nl
Evenals in de voorgaande jaren verschijnen de werken van de winnaars van de Vakjury Proza evenals die van de Publieksjury samen met die van alle genomineerden in de bundel Raadselige Roos 2024-2025.
Naast de bundel, die alle deelnemers krijgen, ontvangen de 1ste prijswinnaars een mooie trofee, een juryrapport en boekenbon, de 2e en 3e prijswinnaars een juryrapport, een boekenbon en natuurlijk alle winnaars de traditionele bos Roojse Rozen.
De bekendmaking van de winnaars en de prijsuitreiking zal plaatsvinden op zondag 6 april 2025 in Hotel Asteria in Venray.
Heeft u nog vragen, bel dan: 06-18938556 of mail uw vragen naar: raadseligeroos@literaircafevenray.nl Raadselige Roos, 27-09-2024
Bezig met laden
Meer laden...
