Even terug in de sneeuwtijd

Het zal in de buurt geweest zijn van 1985, een jaar meer of minder is niet zo belangrijk in dit geval vind ik dan…
Terugkomend van m’n werk (met de fiets natuurlijk) ging het sneeuwen, net niet genoeg om er last van te hebben maar zodra ik onze straat in rijd gaat het los!
Grote vlokken die beloofden nog wel even door te gaan en dus: stal ik mijn fiets in de schuur, stap het huis binnen en stamp m’n schoenen af.

Dan loop ik naar de trap en roep naar boven: wie van mijn kinderen is nog wakker?
Stilte….
Oh zeg ik, dat is nou jammer en nog een keer:
Wie van jullie is er nog wakker? Het was even na acht uur dus dat kon makkelijk.

Een klein stemmetje zegt: ik mamma… Al snel komen er 2 antwoorden achteraan, dus het spul was wakker, al dan niet door mijn lieflijke stemgeluid…
Ik roep: ga naar de badkamer en trek je spullen van vandaag aan en kom naar beneden!
Stilte: waarom?
Zeg ik niet maar binnen 2 minuten aangekleed beneden zijn!

Rommel de bommel en drie koters zijn inderdaad bezig om zich weer in de kleren te hijsen…
Dan komen ze de trap af en is het: wat is er nou mam?
Ik zeg: jas, schoenen en muts aan, gooi de voordeur open en zeg: kijk!
Inmiddels lag er 5 centimeter sneeuw! Kom op, we gaan voetstappen in de sneeuw maken, morgen is het weg!

Gejoel! Wij naar buiten, de buurkinderen keken vanachter de ramen toe en onze kids hadden een half uurtje sneeuwpret.

Na dat half uurtje zei ik, kom, we gaan naar binnen, ga je pyjama aandoen en kom terug naar beneden voor een beker chocolademelk! Daarna meteen naar boven en ik wil niks meer horen hoor!

We hebben er geen kind meer aan gehad en de volgende ochtend?
Juist, geen sneeuw meer te bekennen!

... Toen en nu… ...

sneeuwpret

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.3 met 7 stemmen 132