Alle inzendingen van Joanan rutgers

'Vandaag zag ik een haring in de spiegel!', roept Laurens naar zijn vriendinnetje Esther. 'Zwom die daar dan?', vraagt Steven, in zijn zakken graaiend naar meer knikkers. 'Nee, kippekop, ik was het zelf, mijn mammie is ook een haring, maar dan met twee extra buiken boven haar buik!', schreeuwt Laurens. Esther trekt haar gele jasje uit, haar…

'Tja, er ligt een goed luik op het dak', zegt Kees. Boven op het dak is er een mooi uitzicht over het groene weiland met veel gele paardenbloemen en in de verte zien ze hun fietsen tegen het hek staan. 'Wie wil er een sjekkie?', vraagt Kees. 'Ik wel', zegt Theo. 'Ik kan niet draaien', zegt Karel. 'Dat doe ik wel voor je', zegt Kees, 'mooi…

Ik - wie ben ik? in essentie niemand! duik onder in duistere een-zaam-heid, daar ik niet aard in deze demon-craties, zoals een engel de punt van zijn vleugel in de zwarte inkt moet dopen om nog enigszins de doem van de onzichtbaarheid op te heffen, zo draag ik mijn schande, mijn noodlot, want engelen horen niet te schrijven, hun lampen schijnen onmerkbaar…

Even buiten Harderwijk ligt een bunker, in de oorlog zaten er boosaardige soldaten in, die er met hun machinegeweren de boel onder controle hielden. Het waren dikke mannen, die grove manieren en woorden gebruikten. Ze waren bikkelhard, net als hun bunker. Meestal waren ze dronken, sleurden Hollandse vrouwen mee hun roversnest in of ze schoten voor hun…

Ik neem bijna dagelijks een haring met uitjes, omdat ik het lekker vind, omdat het gezond is, omdat wij Nederlanders dat al eeuwenlang doen en onze voorgeslachten waren zo gek nog niet, krachtige kerels die de Noordzee opvoeren met hun houten schepen, jenever en tabak. Ik denk dat de vrouwen de haringen onthoofden en er gesneden uien bijvoegden. Ik…

Het is windstil en bloedheet in Kollum en wij zijn vier jongens, die stoer proberen te doen, het avontuur zoeken. Grenzeloze, roekeloze jongens als Ciske de Rat, maar dan op het platteland. Als gezworen kameraden strompelen wij voort, ook al kunnen we bij het minst geringste aartsvijanden zijn, bang voor de wereld en als het er op aankomt, bang voor…

Jammer dat dit land geen stelling neemt, het zwalkt wat heen en weer tussen rechts en links, koppen met spijkers worden niet geslagen, we stevenen af op een zacht compromis tussen harde tegenstellingen, een mengelmoes van partijen in verwarring over elkaar overlappende standpunten. We willen allemaal een welvarend Nederland, maar de politieke bewindsvoerders…

Ik staarde drie seconden in haar ogen en wat ik zag was wonderbaarlijk schoon, ogen die straalden van miraculeuze vreugde, een ziel die zich in de Christusgeest heeft verankerd, een lichaam zo mooi als men zich niet voor kan stellen, kleine en grote lieden, niet zoals ik, het prototype van lijdzaamheid en zelfgave, een geboren engel, die blijft jubelen…

De eerste schepen varen alweer de stad uit, maar het was al met al een groot feest dit weekend. Gisteren was het toppunt. Er was een jeugdorkest op de Sint Jansbrug, dat een uur lang in de brandende zon prachtige muziekstukken speelde. Violen die dansten als meeuwen in de lucht, cello's met hun heerlijke klanken, dwarsfluiten en trommels. De dirigente…

Het was vandaag een warme zaterdag, een mooie zaterdag met veel vertier, overal in Gouda was wel iets te doen aangaande schepen en vissers, kunst en cultuur. Ik hou van Gouda, het is geen Amsterdam of Utrecht, maar het heeft toch zijn innemende charme, zijn onverwachtse, grootse kanten. Er speelde vanochtend een jeugdorkest op de Sint Jansbrug, een…

Het sneeuwt in Zierikzee en de mensen lopen in dikke kleren over straat. De wind maakt het nog kouder. Sommige honden hebben een extra vachtje aan, vaak lopen ze met dikbuikige tantes, die kinderloos zijn. Er lopen veel droevige mannen zonder werk en zonder doel, zij kijken naar de jonge vrouwen die hen passeren, hopend op een glimp van mededogen…

Nu snap ik dat Erasmus de zotheid loofde als het hoogste goed, immers, na alles juist te hebben geobserveerd, rest de ware gekkenlach, de kolderieke narrenkledij boven alle serieuze maskers van aangeleerde, machtsbeluste kennis. God als Wijze Nar, bij het Hoogste kan een mens niet komen, maar wel ver, een gebroken afspiegeling zijn, dat misschien,…

'Kom binnen, ik heet Wim en ik woon hier al zes jaar in volle tevredenheid.' In zijn kamer is het een grote chaos; een asbak vol met peuken en verkreukelde papiertjes, overal vieze kleren en aan de wand posters van demonische rockgroepen en binnenklapposters uit de Playboy. 'Ga zitten', zegt Wim, 'wil je wat drinken, cola? biertje?'. 'Nee, dank je,…

Levi drinkt een bak koffie en zenuwachtig steekt hij een sigaret op. 'Ik heb niet voor niets die Belgische detective-opleiding gevolgd', mompelt hij, 'en die blaffer was ook niet zo goedkoop, mooi lullen, die gladjanussen!'. Hij knoopt zichzelf een gele das voor en wanneer hij de voordeur opent, vliegt een geschrokken reiger de lucht in. Hij tuurt…

Het ruikt muf in de wachtkamer van tandarts Piet Lubbers, er heerst een saaiheid die je de botten doet uitsteken, net als die magere Jezus aan het kruis schuin boven de vriendelijke, strakgeklede, mooigevormde tandartsassistentes. Ze doen tegen iedereen extra aardig, omdat er in de martelkamers gemarteld wordt en wij weer verse martelaars zijn. Er…

Ik hecht niet aan materie, vind materialisten kortzichtig en oppervlakkig, brave slaven van het kapitalistische valkuilenbeleid. Ik heb Jezus goed begrepen, de liefde blijft altijd het hoogste, ook zonder Jezus een waarheid als een koe, ook roem is een valse bedrieger, waar zelfs kinderen al de dupe van zijn, alle magie kan mij gestolen worden, al…

Aha, daar ben je weer, oude geest van Oscar Wilde, wat is het lang geleden zeg, waar zat je toch al die tijd van dralen en geluk bezingen, ik heb je gemist, ben reeds enkele wijnkelders verder, ai, die hypnotische magie van je aantrekkingskracht en de aandoenlijkheid van een plomp lichaam in een pak voor droogstoppels en elitaire kakkerlakken. Kijk…

Op een aardig nepstrandje langs de Reeuwijkse plassen maakte ik een reusachtige zeemeermin van zand. Achter mij dolden de zwembroekloze honden (ik leed aan plaatsvervangende schaamte gezien sommige geslachtsdelen) als losgeslagen wolven rond enkele flanerende, topless waternimfen. Dat intieme vlees wiebelde maar heen en weer en op en neer alsof het…

Ik ben zo slap als was, dus zeg maar een kaars, maar dan ongevormd en zonder pit, mijn ziel is moe van alle strijd en hoe het verder moet weet ik niet, vaak denk ik aan Jezus en hoe mijn leven oplost in Zijn zachtmoedigheid. Naast mij staat een Grimbergen tripel en ik moet zeggen, die smaakt voortreffelijk, het valt allemaal dus wel mee, opscheppen…

Er is weer hoop, zij het dan in kleine hoeveelheid, ik was in een dranklokaal ergens in Montparnasse en ik trof Baudelaire daar aan. Wij spraken luidruchtig en onsamenhangend door de grote hoeveelheden lieflijk vocht, tot grote ergernis van de fysiek vermoeide werkmieren, maar het is nu zeker, laat de Hollandse vlaggen maar wapperen, ik wind er geen…

Je zweeft boven me als een verliefde beschermengel en ik zie hoe je mijn ondraaglijke lijden overneemt, hoe je me op de mond kust en bemoedigt, hoe je langzaam samen met mij het nachtelijk kampvuur dooft. De laatste resten bier doen de vlammen sissen als het porren in een slangennest. We kloppen onze pijpen uit en we gaan slapen, dicht bij elkaar, als…

Ik vond ze, ik liet ze ook graag weer los. Ik wil niet meer bezeten worden, door niets meer, door niemand meer. Ga weg, spookbeelden! vampieren! getrainde demonen! laat me de aarde beminnen, de aarde alleen. Als ik een harige bastaard ben, dan ben ik dat maar, ik ben gelukkig zo. Voor een degelijke vrouw is het te laat, dat had ik eerder moeten bedenken…

Al blijft het knagen als miljoenen ratten in mijn overgebleven hersencellen. O God, knip die vervloekte, geestelijke navelstreng toch door! Wil je mij schrijven dat je mij lief vindt, dat je mij over mijn getormenteerde bol wilt strelen? dat zou me zo goed doen. Vaak voel ik mezelf zo doods, dan krijgt Paul gelijk, met zijn schertsende opmerking over…

Iedere dag aanschouwde ik weer een wonder, Paul stond weer op na zijn zoveelste suïcidepoging. Ik kreeg het echt zwaar benauwd van hem en hij bleef maar aandringen om meer strelingen te krijgen, terwijl ik met rust gelaten wilde worden, het liefst had ik zijn verpeste lever eruit gerukt, gebraden en aan de zwerfhonden gevoerd, al zouden die waarschijnlijk…

Mijn gedichten waaien onbeschermd over straat, vandalen noemen het pulp of bescheuren zich van het lachen over zoveel onbenulligheden en vreemde fratsen, hoe prooidierachtig ik ook ben, onzichtbaar worden mijn hartklachten en mensenschuw glijd ik langs hen heen. Al word ik zelfs door de uitgeteerde zondebokken met de nek aangekeken, zoals de gesloten…

Kijk, nu begrijp ik hen wederom niet, waarom zoveel lof voor mijn woorden als ze de ware boodschap niet aandurven? Voor mij blijven het huichelaars, schijnheilige priesters die zelf nergens doorheen zijn gegaan, verwaande oplichters! Opeens missen ze mij, nu er iets begint te dagen, ik zeg je, het is geen traagheid van hen, maar botheid. Zeker, ik schreef…

En nu schrijf je mij dat men (die uilskuikens van toen!) mij graag leest, wat toch eigenlijk bizar is, te wrang voor woorden. Als je nog eens een van hen spreekt, laat ze me dan wat geld toesturen, daar helpen ze me meer mee, maar dat komt niet in hun botte koppen op, nee, zoals ik al zei, vieren ze graag feest zonder de jarige. Hoogdravende woorden…

Hoe de afdronk smaakt kun je het beste aan kenners overlaten, aan jezelf dus. Donkere vloed verscheurt mijn binnenste, nergens weet ik mij aan vast te klampen, als een discipel van Slauerhoff, als een tweelingbroer van Rimbaud, het aardse ontglipt mij en slechts de engelen vermoeden mijn val. Maar ja, ik ben een geest, die zich zeker waant in een nest…

Bericht uit Aden. Deze opgedoken brief van de Franse dichter Arthur Rimbaud (1854 - 1891) aan zijn dichtervriend Rodolphe Darzens (1865 - 1938). 'Darzens vertelde ons dat Rimbaud zich nu als handelaar in Aden had gevestigd en dat hij, in de brieven die hij van hem kreeg, over zijn verleden sprak als over een geweldige volksverlakkerij.' uit: Edmund…

Buikdanseressen heb ik gezien ja, ze droegen zwarte naalden in hun vlees. Hoe leg ik het je uit? overal waar ik kwam, zag ik de dood in vertier, de dood van wat ik ooit als poëzie beleefde. Het is gedaan met mij, Rodolphe, voorgoed, dat verzeker ik je. Die qat is prima, maar ik rook liever wat tabak met hasj, trouwens, ik moet wel, het leven is hier…